Zwangerschapsvergiftiging; Mijn verhaal Het begon allemaal zo rond Koninginnedag in het jaar 2005. Ik was samen met mijn vriend op een feestje, het was allemaal erg gezellig en van het 1 kwam het ander. Alleen 1 probleem er geen wat mis, maarja weetje.. op dat moment denk je daar verder toch niet bij na, je schrikt even en gaat gewoon weer door met je leven.

Zwangerschapsvergiftiging; Mijn verhaal

Het begon allemaal zo rond Koninginnedag in het jaar 2005. Ik was samen met mijn vriend op een feestje, het was allemaal erg gezellig en van het 1 kwam het ander. Alleen 1 probleem er geen wat mis, maarja weetje.. op dat moment denk je daar verder toch niet bij na, je schrikt even en gaat gewoon weer door met je leven.
Toen ik 8 weken later nog niet ongesteld was geworden, werd het toch wel even tijd voor een testje. Dus samen met mijn vriend een zwangerschaps test gehaald, en die avond gingen we testen. Wat ik al dacht werd toen dus bevestigd: ik was zwanger!. Ja en dan?? Dan stort je wereld even in. Op dat moment was ik 18 jaar. Dan komen de moeilijke keuze’s hoe vertel je het je ouders, hoe vertel je het je familie en je vrienden, wat moet je nou me je leven, je werk en financieel. En vooral de belangrijkste vraag: ga je het kindje houden, of ga je abortus laten doen. Want geloof mij, mijn situatie was verre van ideaal en mijn relatie al helemaal. Maar goed daar gaan we het niet over hebben, en de keuze die ik gemaakt heb lijkt mij duidelijk; ik heb het kindje gehouden!

Zo begon er dus een hele andere periode in mijn leven. Ik maakte mijn 1ste afspraak bij de verloskundige, en kreeg mijn 1ste echo. Alles was goed! En wat was dat fijn om je kindje te zien, zo klein was hij wel 3 cm. Maar zo perfect.

Last van de bekende kwaaltjes had ik helemaal niet. Ik was niet misselijk, moe en had geen last van me lijf.
Vanaf de 10e week begonnen al wel de harde buiken, waar ik erg veel last van had. Ik kon geen kilometer meer lopen of me buik werd kei hard. Maar goed had het bij de verloskundige gemeld en die kon er weinig zinnigs over zeggen, dus het zij zo. En ik dacht bij mezelf zoveel zwangere vrouwen die van alles doen tot de uitgerekende datum dus ik zal me wel aanstellen. Ik bleef gewoon lekker werken in de thuiszorg en elke dag 16 km. Op de fiets naar me werk. Ook bleef ik gewoon lekker uitgaan, want ja nu kon het nog. Straks niet meer. Dus zo gingen de weken voorbij en bleven de harde buiken.

Ik keek uit naar het moment van de 20 weken echo want o wat wilde ik toch graag weten wat het werd. Eindelijk die kleertjes kopen, het kamertje inrichten en je erop instellen of je een zoon of dochter krijgt. Tijdens de 20 weken echo kreeg ik gelukkig weer te horen dat alles goed was, de groei was goed en alles zat er op en er aan! En toen kwam het: ik kreeg een ZOON!.

De zwangerschap ging rustig verder maar de harde buiken die bleven, en ook begon ik me steeds onrustiger te voelen in mezelf. Een heel raar gevoel. Waarvan ik altijd dacht dat het niet klopte. Bij elke controle bij de verloskundige steeg me bloeddruk ook, maar het was niks om me zorgen over te maken omdat ik nog steeds binnen de acceptabele waarde viel, zelf voelde ik me er wel wat onrustiger bij omdat ik van mezelf een lage bloeddruk heb gemiddeld zo’n 100/50 was het dus al heel erg hoog voor mij om een bloeddruk van 120/80 te hebben. Ik moest dus een week later weer terug komen en had toen een bloeddruk van 120/75 maar ik voelde me veel slechter, had hoofdpijn, harde buiken, ik zag heel slecht en voelde me heel onrustig in me lijf. Maar de verloskundige zag geen gevaar dus ik mocht weer 2 weken wegblijven.
Tot mijn laatste bezoek aan de verloskundige op 12-12-2005. Mijn bloeddruk was gestegen tot 140/95 en ik had eiwitten in me urine de verloskundige schrok behoorlijk en zei dat ik direct naar het ziekenhuis moest gaan. Ik schrok zelf ook erg van dit nieuws en was blij dat ik dit keer niet alleen bij de verloskundige was. Mijn moeder was met me meegegaan en om het slechte nieuws even te laten bezinken zijn we gewoon eerst nog van alles gaan doen, boodschappen en even mappen opgehaald om baby kaartjes uit te zoeken. En daarna, op naar het ziekenhuis.

In het ziekenhuis aangekomen werd ik schijnbaar al verwacht? en vroegen ze zich af waar ik zo lang was gebleven, schijnbaar had de verloskundige al naar het ziekenhuis gebeld om te melden dat ik kwam. Ik moest gelijk urine afgeven en er werd bloed geprikt, ik denk dat ik een uur later al met een infuus in mijn arm lag. Ik kreeg te horen dat ik absoluut niet meer naar huis mocht omdat de situatie veel ernstiger was dan verwacht. Dat was even schrikken zeg….pff. Mijn moeder en ik dachten eigenlijk dat we even voor wat testjes naar het ziekenhuis moesten, maar dat bleek dus niet het geval.

Toen begon mijn ziekenhuis periode. 3x per dag werd er bloed geprikt, mijn armen zagen er niet uit. Overal blauwe plekken. Ook moest ik mijn urine 24 uur opsparen elke dag om de hoeveelheid eiwitten in mijn urine te meten. Elke ochtend moest ik 20 minuten aan het ctg en kreeg ik echo’s om te kijken of het nog goed ging met mijn baby. Een paar keer per dag stonden er allemaal dokters en verpleegsters om mijn bed om van alles te testen en te meten. Met de dag werden ze ongeruster. Ik kreeg stuipen in mijn armen en benen en me bloeddruk bleef maar stijgen. Zo ging het 5 dagen door. Totdat ze aan mijn bed kwamen met de melding. Mevrouw het gaat echt niet goed. Uw nieren en uw lever beginnen er mee op te houden. Dus voor uw veiligheid brengen we u naar een andere kamer en krijgt u medicijnen. Waarschijnlijk wordt vandaag of morgen de bevalling opgewekt. Eigenlijk was ik heel erg blij, ik voelde me zo verschrikkelijk ziek dat ik zo graag wilde dat mijn zoon geboren werd. Dan was ik er eindelijk vanaf en kon ik gaan genieten van mijn kind.
Op de 6e dag moest ik dus aan een infuus met vocht en een infuus met magnesiumsulfaat tegen de stuipen. Ik lag de hele dag aan het ctg, had de hele dag een bloeddruk meter om mijn arm die om de zoveel tijd mijn bloeddruk meette, en de hele dag werd mijn hartslag in de gaten gehouden. Ik heb toen 2x ‘gel’ gehad om de bevalling op te wekken en het werd afwachten wat er ging gebeuren. Daar lag ik dan, de hele dag aan allerlei apparaten, voelde me honds beroerd en had al 2 dagen niks anders dan appels gegeten.

Een week nadat ik in het ziekenhuis was aangekomen de 7e dag dus, en precies in week 35 van mijn zwangerschap. Is het allemaal gebeurd. ’s Ochtends kwamen ze mijn kamer in dat ik vandaag moest bevallen want het werd voor mijn gezondheid heel erg riskant. Ik kreeg een katheter en mijn vliezen werden gebroken. Toen kreeg ik nog een infuus erbij met weeën opwekkers, en het werd dus wachten op de weeën. De weeën kwamen al snel en dat ging allemaal voorspoedig. Ik wilde een ruggenprik en die heb ik ook gekregen, zodat ik nog een beetje rust had voor ‘het echte werk’ aangezien ik helemaal uitgeput was en al 3 dagen niet had gegeten op een paar appels na. Bij de 8 cm. Ontsluiting was het zover dat mijn ruggenprik werd uitgezet, omdat ik de weeën goed moest voelen om te kunnen persen. Omdat ze dachten dat mijn baby niet genoeg zuurstof kreeg hebben ze via mij terwijl mijn baby nog in m’n buik zat een sneetje in zijn hoofd gemaakt met een draadje eraan om zuurstof te meten. Ik liet het allemaal maar over me heen komen want het ging zo snel. In 6 uur tijd had ik volledige ontsluiting en mocht ik persen.

Daar was hij dan, mijn zoon: Daniël.. precies 2 kilo zwaar. helemaal perfect was hij, mijn zoon, wat was ik blij. Hij mocht ongeveer 1 minuutje bij mij liggen en toen werd hij in de couveuse meegenomen. Maar ik was blij dat het eindelijk achter de rug was.
Ik heb nog een week in het ziekenhuis gelegen en nog 2 dagen aan de medicijnen. Daniël heeft nog 3 weken in het ziekenhuis gelegen en mocht daarna kerngezond naar huis gelukkig. Ik zelf heb zeker meer dan een jaar nodig gehad om te herstellen, aan de begin periode was ik compleet uitgeput, van alle emoties, de toestanden, het op en neer rijden naar het ziekenhuis (want elk bezoekuur was ik er) en alle zorgen. Mijn relatie hield op dat moment ook op, dus ik stond er alleen voor. Het hele jaar heb ik nog last gehad van duizeligheid en vage klachten, ik kan je zeggen dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds lichamelijk niet meer de oude ben. Mijn zoon heeft gelukkig nergens wat aan over gehouden, is kern gezond en licht qua ontwikkeling voor op het gemiddelde.

ik zal vast en zeker bepaalde details of dingen zijn vergeten in mijn verhaal, maar dit zijn de grote lijnen van het hele 'avontuur'