Vandaag komt ineens van alles uit de beerput vrij.

De telefoon gaat.

Aan de andere kant van de lijn, hoor ik een van mijn cliënten. Of ze de afspraak kan afzeggen voor vandaag. Alhoewel het daar altijd heel gezellig werken is, ben ik toch ook wel blij met een vrije dag vandaag. Ik rij van school naar huis, met in mijn gedachten wat ik allemaal zou kunnen doen vandaag. Er ligt nog zoveel te wachten. Eenmaal thuis eerst nog maar eens een bakje koffie, de mail doornemen en natuurlijk even kijken of er nog leuke reacties op mijn laatste artikel zijn.

Ineens krijg ik een ingeving.

Laat ik vandaag eens wat aandacht aan mijn scriptie gaan besteden. Nou ja scriptie, een scriptie op geheel eigen wijze, het wordt mijn verhaal. Mijn verhaal van alle ellende waar ik uit ben gekomen, van waaruit ik me verder heb ontplooit. Welke strijd ik heb geleverd, om uiteindelijk op dit punt uit te komen. Mijn verhaal waarin ik laat zien, hoe ik gegroeid ben, persoonlijk, en als counseller /coach.

Ik begin van voren af aan te lezen.

En ga in mijn herinnering even terug in de tijd. De tijd waarin ik heb gevochten tussen leven en dood. Met de grond onder mijn voeten weggeslagen, vernederd, zo onmachtig, heb ik gevochten voor mijn bestaan. Mijn twee kinderen waren nog de enige reden om te blijven leven. Ik zie me nog zitten op kerstavond, naast mijn man op de bank. Ik hield me vast aan de laatste hoop. Vroeg hem of hij zich een tijdje alleen met de kinderen kon redden . Ik zie nog zijn gezicht voor me, verschrikt, vragende ogen, waarom ?

Het was echt mijn laatste hoop.

Dus ik begin mijn betoog. Schat luister het gaat niet goed, het gaat echt niet goed met ons. En ik hoor maar steeds dat het mijn schuld is. Het is mijn twijfel, mijn wantrouwen, mijn gedachten die van alles creëren toch ? Als het allemaal aan mij ligt, dan vind ik dat ik er alles aan moet doen, om hier mijn verantwoording in te nemen. Ik ga een poosje weg, ik laat me opnemen in de psychiatrie, om alle spoken uit mijn hoofd te krijgen.

Maar mijn laatste hoop was snel vervlogen.

Met kerst hoor je thuis te zijn, bij je kinderen. Het is kerstavond je kan nu niet gaan. Maar na de kerst mag je gaan, laat je maar opnemen, ik red het hier wel alleen. Alsof er een mes door mijn hart heen stak, mijn laatste beetje hoop deed bloeden. Zijn ego was zo groot, zijn ziel was niet meer te redden. Vechten het heeft geen zin meer, de toekomst voor ons samen was verloren. Niet hij brak , maar ik ging door mijn voegen heen. Met een hart vol met gaten , verlaten en alleen.

Zo vliegen verschillende beelden langs me heen.

Al honderden keren heb ik ze bekeken. Alles is allang vergeven, het heeft me zoveel kracht gegeven, het heeft me zo goed gedaan. Maar nimmer kan ik de ervaringen vergeten, ze staan op mijn harde schijf, en zijn niet te wissen. Voordat ik het weet rollen de tranen over mijn wangen, de pijn die ligt opgeslagen komt spontaan vrij. Terwijl ik lachend naar mezelf kijk, ben ik blij , dat ik het verdriet eindelijk kan bevrijden.

Ineens sta ik op

Tijd om wat te gaan doen vandaag. Ik begeef me naar de gang, om ruimte vrij te maken voor de kast die ik daarheen wil verplaatsen. Laat ik maar beginnen met dat prikbord van de muur afhalen. Maar al snel zit ik volkomen in mijn frustratie, de schroeven staan te vast in de muur. Ik bedenk me niet en ruk met geweld het bord van de schroeven. Duik in de gereedschapskist voor een goede tang, zet hem op een schroef en buig hem langzaam om.

Knak……

De schroef breekt af, op het juiste plekje. Even voelt het alsof ik de kop van mijn ex van zijn romp aftrek. Mijn god wat heerlijk om me even zo te laten gaan. Zoveel woede ligt nog opgeslagen, het kost me geen enkele moeite meer, om de rest van de schroeven er ook uit te rukken. Tevreden lachend kijk ik naar het resultaat. Het had wat netter gekund, maar ach, met een kast ervoor zie je daar niks van terug. Maar die woede ben ik kwijt, en dat voelt zalig.

Even later zit ik op de bank.

Tijd voor een sigaretje en een mooie overdenking. Mijn zoon ging aan de korrels, en ik bevrijd me van die vreselijke pijn. Al het opgeslagen verdriet mag stromen, mijn woede mag er gewoon even zijn. Er komt zoveel vrij, zonder dat het nog invloed op mijn leven heeft. Wat ben ik toch een rijk mens, met een rijk leven. Ik kan lachend kijken naar het vrijkomen van mijn emoties. Ik hoef er niet meer in te gaan en van daaruit te leven. Deze emoties, ze zullen me altijd blijven raken . Maar ik hoef me er niet meer mee te vereenzelvigen . Ze bepalen niet meer mijn leven, ik kan ze laten leven, ze zonder oordeel laten zijn.

Ik ga een bestseller schrijven.

Een roman, een spirituele roman. Een prachtig verhaal over scheiden, over lijden, over groeien en bloeien. Over bewustzijn vergaren, ontwikkelen, opstaan en verder gaan. Ja dat ga ik doen. Een prachtige roman schrijven , met daarin mijn levensverhaal verweven. En het eerste exemplaar stuur ik in als mijn scriptie. Weg met al die regels, handleidingen en voorschriften. Mijn boek verteld mijn verhaal, wie ik was en wie ik ben geworden. Ik daag ze uit, om eindelijk eens een leuke scriptie te gaan lezen. Mijn scriptie die een bestseller wordt, want dat ga ik vandaag bestellen. En wacht rustig af hoe het bij me terug komt.