Behoefte aan stilte na een drukke werkweek.

Of liever gezegd: zoals de klok bij de buren slaat, horen wij het ook.

Onze buren hebben een antieke klok; wellicht een Friese staartklok, een Franse Cartelklok,een Engelse tafelklok, een Weense regulateur of een Duitse staande klok. Het zal mij verder worst wezen. Het punt is dat hij er elk uur vrolijk op los slaat. Dat zou ik bij hem ook wel willen doen.  Helaas zit er tussen ons huis en het huis van de buren een gewapend betonnen muur.

Nu hoor ik u zeggen: “Joh stel je niet zo aan!

Toch leuk zo’n warm nostalgisch authentiek,  huiselijk geluid?” Ja, u heeft helemaal gelijk ! En nee, ik wil zelf graag bepalen wanneer ik naar welk geluid dan ook wil luisteren. Door de week wordt mijn leven van 6 uur ‘s ochtends tot  11 uur ’s avonds bepaald door het ritme van de dag ,gedicteerd door het ritme van de klok. Elke dag hetzelfde liedje.
Wakker worden van het gepiep van je wekker, slaan op de snoezelknop,
Wakker worden van het gepiep van je wekker, slaan op de snoezelknop,
Wakker worden van het gepiep…
Totdat je beseft dat verder uitstel geen zin meer heeft  en de stress en het gehaast kan beginnen. Op tijd je koffie en broodje naar binnen werken, op tijd onderweg, op tijd met je voorbereidingen beginnen, op tijd je pauze nemen, op tijd op de afspraak zijn, op tijd naar de wc gaan, op tijd bellen dat je weer naar huis komt, op tijd eten, op tijd de kinderen naar bed brengen… 
op tijd zelf naar bed gaan…

In het weekeinde wil ik het graag anders.

Uitslapen met kleine kinderen in huis is toch al een luxe, maar ik heb daar afspraken over gemaakt met mijn vrouw. Ik draait mijzelf nog een keertje heerlijk om terwijl ik luister naar de kinderen die samen met mijn vrouw de trap af stommelen. Ik dommel even in totdat ik wild wakker gemaakt wordt door het beieren van de klokken van de plaatselijke kerk. Klokslag 10 over half 9 begint het kerkelijke ritueel en is mijn nachtrust voorbij. Niet dat de kerk om de hoek staat, hij staat toch zeker een kilometer van ons huis vandaan, maar het is net alsof ik zelf een Friese staartklok op het nachtkastje heb staan. Ik hoor het gepiep van mijn wekker niet eens meer. En zondag is er helemaal een kakofonie te horen. De klok van de buren en de kerkklokken van verschillende kerkelijke gemeenschappen lijken een wedstrijd ‘wie het hardste aan de touwen kan trekken’ te doen. Jammer genoeg geldt hier niet de natuurkundige wet dat twee identieke geluiden elkaar kunnen uitdoven als ze zich gelijktijdig in tegengestelde richting voortplanten.

Onthaasten is een utopie. We zijn allemaal in de ban van vadertje Tijd.

Ivan Pavlov zal in zijn graf gaan kwijlen bij de gedachte dat deze collectieve conditionering van de mensheid hem nog heel wat studie op had kunnen leveren. Tot overmaat van ramp wordt mijn vrijdagmiddagritme ook nog woest verstoord door het kabaal afkomstig uit een minaret in de vorm van een kruisraket. Het kan erg mooi zijn -exotische klanken in een onnavolgbaar ritme- maar uit deze luidsprekers galmt een schel gejammer dat door merg en been gaat. Het enige voordeel is dat ik hierdoor verplicht ben om een extra pauze in te lassen.

Ik vraag mij af

in hoeverre er een wet is waarin klokkenspel en minaretgeschal aan banden kan worden gelegd. Nog liever zou ik zien dat de religies gebruik zouden gaan maken van moderne manieren van communiceren. Misschien kan er een soort Amber Alert komen waarbij kerk- en moskeegangers gewaarschuwd worden wanneer het weer tijd is om verantwoording af te leggen aan hun Goden.

Reageren?