Columbus wilde via het westen naat het Verre Oosten varen en ontdekte een nieuw continent: Amerika. Maar hoe.....

Voor 1492...

Voor 1492 wist geen Europeaan precies wat er voorbij de Canarische Eilanden en de Azoren lag. Toen Christoffel Columbus de zeilen hees om naar het westen te varen, was hij op zoek naar een zeeroute naar oostelijk Azië - Indië. Hij ontdekte echter een geheel nieuw continent, waarvan de grootste ontdekkingsreizigers en geografen in Europa het bestaan niet kenden. Later zouden ze het de Mundus Novus, of Nieuwe Wereld, noemen.Tegenwoordig heet het Noord- en Zuid-Amerika.

Canarische Eilanden...

Columbus landde op de Caribische eilanden, niet op de Amerikaanse kust. Zijn gedenkwaardige ontdekking was te danken aan een enorme blunder, maar zelf realiseerde hij zich dat niet. Tot het laatst van zijn leven hield hij vol dat hij in 'Indië' was geweest. De oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika worden daarom tot op de dag van vandaag Indianen genoemd.

Geboren op...

Columbus werd in 1451 geboren in Genua, in Italië, en ging reeds op 14-jarige leeftijd naar zee. Op zijn dertigste was hij een ervaren zeeman en navigator.

In de 15de eeuw trachtten de Portugezen een zeeroute te vinden naar Indië, waarmee over land reeds een levendige handel in specerijen, edelstenen en zijde bestond. Hun zeevaarders probeerde de oostelijke route uit, rond de zuidpunt van Afrika.

Geschriften gaven aan...

Door bestudering van de bijbel, oude literatuur en de weinige wetenschappelijke boeken waar hij de hand op wist te leggen, raakte Columbus ervan ovetuigd dat men beter via het westen naar Indië kon varen. De van aantekeningen voorziene exemplaren die hij bezat van Marco Polo´s Beschrijving van de wereld en van de ´Imago Mundi´ door kardinaal Pierre d´Ailly, zijn gelukkig bewaard gebleven. In een passage uit de rond 1410 geschreven Imago Mundi staat dat Aristoteles beweerde dat Japan en China via het westen bereikbaar waren. Marco Polo meende dat Japan 2400 km ten oosten van Cathay (China) lag, waarmee hij het veel dichter bij Spanje splaatste dan het geval is.

Columbus was op een Dwaalspoor gebracht door de geschriften van d'Ailly en Polo en door een bewering in het apocriefe Tweede Boek van Esdras, die luidde dat de aarde bestaat uit 6 delen land en 1 deel zee, in plaats van de ware verhouding - 1 deel land op bijna 3 delen zee.

Wat de zaak nog verergerde was dat hij al zijn berekeningen in Italiaanse mijlen uitvoerde. Hij stond er niet bij stil dat deze korter waren dan de Arabische mijlen die destijds op veel kaarten werden gebruikt. Hij kwam daarom tot de slotsom dat Indië slechts 6300 km ten westen van de Canarische Eilanden lag. Als hij de Arabische maatstaf had aangehouden, dan zou hij er niet ver naast hebben gezeten - met als uitkomst 8320 km.

Goedkeuring van de koning...

Columbus probeerde de idee van een tocht naar het westen te slijten aan de koning van Portugal, Joao de 3e, maar deze wees het plan in 1482 van de hand. Uiteindelijk kreeg Columbus exact tien jaar later, in 1492, ruggesteun van de Spaanse heersers, Ferdinand van Aragon en zijn vrouw Isabella van Castillië.

Ze gaven Columbus drie schepen om mee op reis te gaan: het 120 ton metende kogschip Mariegalante, dat hij omdoopte tot Santa Maria, en twee kleinere karvelen, de Nina en de Pinta. De Nina mat ongeveer 50 ton, was slechts 20 meter lang en had drie of vier masten. De Pinta mat ongeveer 60 ton.

De schepen hadden een kleine bemanning - er waren 40 man aan boord van de Santa Maria, 26 op de Pinta en 24 op de Nina. Sommigen van hen waren vrienden van Columbus, maar de meesten waren afkomstig uit steden en dorpen in Andalusië. Enkelen waren veroordeelden aan wie gratie was verleend in ruil voor deelneming aan de reis. Columbus commandeerde de Santa Maria, Martin Alonzo Pinzón de Pinta en dïens broer Vicente de Nina.

De schepen voeren op 3 augustus 1492 uit van het (tegenwoordig verzande) havenstadje Palos de la Frontera in Zuid-Spanje en zeilden naar de Canarische Eilanden. De reis duurde negen dagen, gedurende welke de Pinta haar roer verloor. De reparatie nam meer dan drie weken in beslag. Columbus verdreef zijn ongeduld door de gelegenheid te benutten om de zeilen van de Nina te verstellen. Ten slotte stevende de kleine vloot op 6 september naar het onbekende westen.

Met behulp van een kwadrant (gebruikt voor driehoeksmetingen) en een kompas wist Columbus door gegist bestek een min of meer rechte koers naar het westen aan te houden. De snelheid werd gemeten door bij de boeg een houtspaander overboord te gooien en te tellen na hoeveel tijd de achtersteven deze voorbij was.

Toen er na het verstrijken van drie weken nog geen land in zicht was, begon een groot deel van de bemanning onrustig en klagerig te worden. De mannen dachten dat de wind - die ze nu mee hadden - altijd uit het oosten woei, en dat als ze er niet in slaagde land te vinden de terugreis tegen de wind in zo lang zou duren, dat ze door hun eten en drinken heen zouden raken. Diverse malen dreigde er muiterij uit te breken.

Land...

Maar eindelijk, meer dan vijf weken na vertrek van de Canarische Eilanden, Kwam op 12 oktober om 2 uur 'sochtends de bevrijdende kreet: 'Land in zicht!'. In het licht van de maan had de uitkijk aan boord van de Pinta ongeveer 10 km verderop een schimmige kustlijn gezien. Ze wisten het niet, maar ze waren op de Bahama's aangekomen.

Direct na zonsopgang ging Columbus aan wal en nam hij het land voor Spanje in bezit. Hij noemde het San Salvador. Helaas liep de Santa Maria op de klippen, waarna Columbus gezagvoerder werd op de Nina. Hij zette koers naar Spanje, waar hij op 15 maart 1493 te Palos landde.

Columbus maakte nog drie reizen naar de Nieuwe Wereld. Op zijn derde reis landde hij op het Zuidamerikaanse vasteland, maar in 1500 werd hij geboeid teruggevoerd naar Spanje, op beschuldiging van wanbeheer van het door hemzelf ontdekte gebied. Hij kreeg amnestie, maar raakte bij de koning uit de gratie.