Ik kijk naar hem ... maar kijk ik wel goed? Zie ik de dingen die ik moet zien of moet ik mij laten leiden door mijn gevoel?

Hun ogen

Voorzichtig zet ik wat doeken opzij. De kartonnen beschermhoeken zorgen ervoor dat ze elkaar niet raken, terwijl ze toch tegen elkaar staan. Snel, maar kritisch kijk ik naar mijn schilderijen terwijl ik orde in de chaos probeer te scheppen. Nooit eerder kwam er iemand in mijn atelier, er was nooit enige aanleiding voor geweest. Ik bepaalde altijd zelf welke doeken er naar de galerij gingen, mevrouw Chevallier nam het van daar altijd over van mij; eventuele verkopen zag ik in de vorm van een stijgend saldo op mijn bankrekening. Wat zou ik nog meer moeten weten?

Tot nu … ik weet dat ik nog een half uur heb.
De neef van mevrouw Chevallier heeft mij, via haar, zover gekregen om een portret van hem te maken. Het heeft mijzelf verbaasd, waarom zou ik een uitzondering maken voor iemand die ik niet eens ken, nog nooit ontmoet heb? Wellicht omdat ik mij toch enigszins verplicht voel naar mevrouw Chevallier?

Ik ben er klaar voor.
Waarom ben ik zo gespannen? Ben ik zo’n einzelgänger … ben ik mensenschuw geworden? Is dat de reden dat ik bang ben? Of is dat de reden dat ik dit bezoek juist toelaat? Ben ik … de bel!
Ik doe mijn witte overhemd hoog dicht tot het laatste knoopje en terwijl ik dit doe besef ik dat het echt niet goed met mij gaat; ik draag mijn verfshirt altijd nonchalant. Waarvoor dit overdreven preutse gedrag?

“Hallo, ik ben Sven”,  hoor ik een heldere stem zeggen.
Een warme, stevige hand drukt mijn handpalm iets te hard in elkaar en ik trek deze verschrikt terug.
“Oh, sorry”, hoor ik dezelfde stem zeggen, “ik heb altijd met kerels te maken, ik hield even geen rekening met zo’n fijn gebouwde slanke hand als de uwe.”
Ik kijk hem een fractie van een seconde aan en ik geef een licht gebaar dat het niet geeft. De uwe… hoor ik hem nog zeggen … zouden we niet van dezelfde leeftijd zijn? Het getuigt van manieren, het is charmant, dat zeker! Ik zie dat hij rondkijkt en even vraag ik mij af wat hij zoekt. In een soort van paniek zeg ik opeens: “je jas! Je weet niet waar je je jas moet hangen! Het spijt mij, ik ontvang nooit mensen hier weet je en …” Ik stop weer met praten, opeens voel ik het belachelijk klinken. Ik pak zijn jas aan en ik leg hem over een stoel.
“Ik heb geen kapstok. Wil je hier komen zitten? De lichtval zal dan goed zijn op je gezicht begrijp je?” Hij knikt vriendelijk en zijn donkere haar valt hiermee speels gedeeltelijk op zijn voorhoofd. Behendig haalt hij zijn vingers door zijn haar en het kapsel zit weer in model. Mijn hart slaat opeens sneller. Wat is er aan de hand met mij! Hij heeft prachtig haar en donkere wenkbrauwen. Als hij gaat zitten weet ik dat de stoel goed gesitueerd is; het licht valt perfect.

“Zo goed?” vraagt hij. Ik knik bevestigend. We spreken zijn positie door en kort erna kan ik met de eerste opzet op het doek beginnen. We kijken elkaar aan en even doe ik alsof ik het doek voorzie van lijnen maar het blijft nog maagdelijk wit. Eerst moet mijn hart rustig worden zodat mijn vingers niet meer zo trillen.

Zijn ogen kijken zonder betekenis. De ogen willen geschilderd worden, meer niet. Dat moet ik weten, wat haal ik in mijn hoofd? De eerste lijnen ontstaan op het doek. De eerste opzet, zijn haar, de contouren van zijn gezicht, zijn hals, schouders … Zijn krachtige neus krijgt de eerste penseelstreken, zijn mond en zijn ogen. Die ogen! Ze priemen in mijn hoofd!

Ik dwing mijzelf rustig te blijven en ik ga door met mijn werk. Aan conversatie heb ik geen behoefte, dat heb ik hem meteen verteld, dus het is stil. Behoorlijk stil!

Het eerste bezoek is voorbij. We nemen afscheid bij de deur. Morgen zal hij terugkomen.
Ik loop terug naar het doek. Hij is nog steeds bij me! Hij kijkt mij aan, met die donkere ogen … Ik pak mijn palet en ik kam zijn haar en ik streel zijn gezicht. Ik geef hem kleur op zijn gelaat met gewaagde tinten. Opeens heeft hij die pluk haar op zijn voorhoofd, en ik glimlach naar hem. Hij is zo mooi! Ik schilder zijn lippen in en hij lacht ook naar mij. Niet overdreven, gewoon een lieve zachte lach. Zijn ogen beginnen te glanzen en hij komt tot leven.

De hele nacht breng ik met hem door…
De bel gaat. Hij is het!
Na een korte begroeting gaat hij zitten. Ik kijk naar het doek en ik kijk naar de echte Sven. Mijn Sven op het doek leeft méér dan de Sven die voor mij zit! Het lijkt niet!

Ik leg mijn palet neer en ik kijk naar buiten.

“Wat is er?” Vraagt hij zacht.
“Ik moet je leren kennen,” hoor ik mijzelf zeggen. “Ik moet je gevoel kunnen schilderen anders werkt het niet.” Ik loop naar de radio en ik zoek een zender met aangename muziek.
“Dat is mooi”, zegt hij, en ik ben het met hem eens. Opeens praten we. Het lijkt erop alsof we elkaar gedwongen hebben ingehouden en nu vechten we erom wie er iets mag vertellen. We lachen en we genieten. Als hij na drie uur poseren weg gaat kijkt hij mij aan en ik hem. Net een seconde te lang. De deur sluit achter hem. Mijn handen rusten op mijn warme wangen en ik zucht diep. Langzaam loop ik terug naar mijn geliefde op het doek en ik streel hem met het penseel. Het portret praat met mij, lacht met mij, en weer breng ik de nacht door met hem.

Als hij op de derde dag binnenkomt schudt hij mij niet de hand. Hij doet zijn jas uit, legt deze over de stoel en hij draait zich naar mij om. Zijn warme hand voel ik op mijn schouder en zijn zachte warme lippen raken de mijne.

Even word ik opgetild en weer zachtjes neergezet maar meteen weet ik dat dit slechts een gevoel is. Hij lacht naar me en ik smelt! Gelukkig geeft hij mij weer zuurstof door naar zijn stoel te lopen. Ik ga naar de schildersezel toe en ik kijk op het doek, vervolgens naar de bewegende man voor mij …

Nu pas zijn de ogen dezelfde!  Perfect!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.