Hoe moeilijk je het ook hebt, hou plezier in het leven.

Mijn Schoonvader

Niet de biologische vader van mijn partner, maar wel een echt vaderfiguur.
Vaak onbegrepen en gebruik van gemaakt.
Een kleine tengere man die erg veel dacht, maar weinig sprak.
Die nergens het kwaad van inzag, en waar menig mens misbruik van heeft gemaakt.

Geboren in Indonisie in 1920 bij welgestelde ouders, opgegroeid op een suikerplantage.
Werd door een chauffeur naar school gebracht en gehaald, en door bediende`s geholpen.
Ja, een leuk leventje vol luxe.

De oorlog

Hij was 18 en ging het leger in, gestimuleerd door de gedachte dat hij daar al zijn rijbewijzen kon halen,
sporten, en uitgaan.

De oorlog brak uit..
Hij heeft goed en wel een maand als ee KNIL soldaat gevochten tegen de japanners , wat wel een lange maand in de hel is geweest.
Gevangen genomen, en in een jappenkamp terecht gekomen, een paar jaar in de mijnen gewerkt,
waar hij naar eigen zeggen goed is behandeld, maar dit zegt al hoe die man is geweest.
Alles zag hij positief in, zelfs het kamp.

                                    

Hij heeft er een heel dagboek op nagehouden, en goed behandeld... het is maar hoe je dat ziet.
Met een schip naar Nederland gekomen, waar hij de keuze kon maken om hier zijn loopbaan verder te ontwikkelen in het leger.
Sergant majoor geworden.

Verliefd

Hij leerde een vrouw kennen en trouwde op latere leeftijd met haar en ook met haar 5 kinderen.
Ik neem mijn petje af voor die man, 5 kinderen!
De leeftijd tussen 10 en 16 jaar.
18 jaar vrijwilliger geweest in een verzorgings instelling, waar hij iedereen met raad en daad heeft geholpen.

Gezondheid

De tijd kwam dat zijn gezondheid dit niet meer toeliet, en zelf daar moest gaan wonen.
En heel de wereld kon op z`n kop gaan staan, hij wilde met alle geweld daar naar toe.
Daar kon hij de mensen "zijn vrienden en maatjes" zoals hij ze zo lief kon noemen,
de verpleging, de gewone gang van zaken door en door.

Hij werd zieker, en op een moment moest hij naar het ziekenhuis, allerlei vage klachten.
Op een gegeven moment moest zijn onderbeen worden geamputeerd,
en kwam in een rolstoel terecht, ook daar was niks mis mee, hij bleef lachen en grapjes maken.
De vage klachten werden onder controle gehouden, zijn geamputeerde been heelde netjes,
en er werd zelfs gesproken over een been prothese.
Dat betekende natuurlijk een veel en langdurige revalidatie.
Geen probleem, dat varkentje zou hij wel even wassen.
Dit speelde zich allemaal af op de leeftijd van rond de 80-82 jaar.

 

Slechte verzorging

De tijd was gekomen dat het ziekenhuis niks meer voor hem kon doen en dat het tijd werd dat hij terug naar het verzorgingstehuis kon.
Een paar dagen later ging het helemaal mis, zijn "dochter" vond hem s`morgens vroeg naast het bed,
hoge koorts, nat van de zweet en in alleen een onderbroekje.
Ze riep de verpleging erbij, en die vertelde doodleuk na 5 minuten dat er geen redden meer aan was,
en hij eigenlijk meer dood dan levend was.
Na een hoop stampij gemaakt te hebben, belde de dienstdoende arts toch maar de ambulance,
en werd hij naar het ziekenhuis gereden.

Ook in het ziekenhuis werd gezegd dat we nu wel met het ergste rekening moesten houden,
en dat hij dit waarschijnlijk niet zou overleven.

De problemen met zijn gezondheid: hoge bloeddruk, zwak hart, vocht achter de longen,
en zijn nieren die niet goed meer functioneerde.
Het grote probleem was dat als ze het ene probleem wilde aanpakken het andere probleem erger zou worden.
Pillen voor zijn hart was weer gevaarlijk voor de hoge bloeddruk,
veel vocht toedienen voor zijn nieren was weer gevaarlijk voor het vocht achter de longen.

                                                      

Wonder

Terwijl we bij zijn bed zaten, druppeltjes water over zijn droge mond lieten gaan kwam er een jonge arts binnen.
Ik geloof niet in God, als ik dat wel zou doen, zou ik zeggen ...
Deze man is door God gestuurd.
Hij stelde zich voor en vroeg hoe het met ons alle ging.
Na het officiële gebabbel kwamen er wat verhalen los, over hoe hij was en wat hij allemaal heeft meegemaakt en beleeft heeft.                                       

De arts heeft meer dan alleen zijn professionele interesse laten zien,
en op het eind vertelde hij ons dat hij zou kijken wat er in zijn macht lag om hem weer een heel eind op de goede weg te helpen.
Na elke dag, 2 weken lang een hoop geschuif met medicijnen.. Een beetje meer van dit, en een beetje minder van dat toe te passen ging het heel langzaam weer wat beter.

Wat later ging het zo goed dat hij weer terug kon naar het verzorgingshuis, waar er extra zorg was ingekocht zodat hij goed in de gaten werd gehouden qua vocht wat er in ging en weer uit er moest komen.
 

Pasen

Weer een paar weekjes verder...
Hij zou met Pasen lekker komen ontbijten maar belde af, dat had bij ons al een belletje moeten laten rinkelen, want hij belde nooit iets af.
Maar we beloofde dat we de volgende dag langs zouden komen, op 2de paasdag.
Dat hebben we goddank gedaan, en zagen dat hij een katheter had.
Ik keek toevallig naar de urine en dat was nogal erg donker.
Verpleging erbij gehaald, en dan hoor je: Ja. hij heeft wat moeite met plassen sinds gisteren dus daarom de katheter..
"Hoort die urine zo te zijn?" vroeg ik.
Hm, antwoordde de verpleegster,.. De arts is net nog geweest,
maar zal vragen of hij later nog een keer kan komen controleren..                                              

S`avonds kregen we een telefoontje.. Hij is met spoed weer opgenomen.
De nieren werkte niet zoals het zou moeten doen, uitgedroogd..
Extra zorg ingekocht? Waarvoor? om die man uit te laten drogen?
Later, veel later ook een excuus(je) gekregen voor het gebeuren. Goh..
Na 3x de afgelopen tijd te zijn bediend door de pastoor, was dit eigenlijk toch wel zo goed als het einde.

 

Verassing

Maar zoals al eerdere keren verbaasde hij ons toch weer opnieuw, en knapte zienderogen op.
Ging naar een ander verpleeghuis en hij werd steeds wat sterker, en later werd er zelfs al over een scootmobiel gesproken.
Kreeg les in scootmobiel rijden, en moest op een gegeven moment een examen afleggen,
helaas is hij daarvoor gezakt.
Kon het verschil niet meer zo duidelijk zien waar de stoeprand eindigde.
Daar was hij toch wel even beduusd van, en kwam in een klein dipje terecht.
Hij had zo gehoopt op die scootmobiel omdat hij daar iets meer zelfstandig mee zou zijn.

Maar heel soms in het begin, later steeds wat vaker, begon hij over die periode in het verzorgingstehuis.
Hoe ze hem zo slecht verzorgt hadden: "Ben daar 17 jaar vrijwilliger geweest, heb daar zo`n fijne tijd gehad, maar ze lieten me gewoon doodgaan"..
Triest om dat steeds te moeten aanhoren.
Je liet hem erover praten, zodat hij het wat kon verwerken en het ergens een plaatsje zou kunnen geven.
Denk alleen niet dat dat is gelukt voor hem.

 

verjaardag                

Inmiddels hebben we zijn 87ste verjaardag gevierd,
Plannen maken voor de zomer, lekker bbq-en, dierentuin, lekker dagjes weg, zalig vond hij dat.
De Nijmeegse vierdaagse nog gekeken, en hij zou binnenkort een paardentramrit gaan meemaken.
Daar was hij helemaal vol van, en kon niet wachten tot het zover was.

                                                   

Operatie

Paar dagen van te voren voelde hij zich niet zo lekker, en zei:
"Kom mij maar niet ophalen deze dagen, want ik blijf binnen, moet me goed voelen voor de paarden rit".
Dus wij de volgende dag daar heen, op visite.
Hij lag in bed, dat op zich was al vreemd voor hem.
De verpleging kwam erbij en vertelde dat hij de laatste dagen heel moeilijk naar het toilet kon, en als hij dan eenmaal kon dat het dan meestal te laat was.
Dus de dokter ingeschakeld.
Die vertrouwde het niet, wilde graag foto`s laten maken van zijn buik.
Onder luid protest ging hij toch maar mee naar het ziekenhuis, als hij maar op tijd terug was voor de paardenrit !

                                            
Na verschillende onderzoeken en testjes, kwam er uit dat hij een vernauwing in de darmen had zitten en geopereerd moest worden.
Achteraf bleek dar er een stuk darm was afgestorven wegens slechte doorbloeding, en er werd een stukje darm verwijderd, en zou het wel goed moeten komen.
Laat op de avond kregen we een telefoontje, of we konden komen,.. Het ging niet goed en er zou een spoed operatie worden uitgevoerd.

Wij erheen, op de foto gekomen wegens door rood rijden, een 0,04de seconde.. ! Was een dure foto.
We kwamen nog net op tijd, Hij werd net de O.K afdeling opgereden.
Hij was nog redelijk bij, en we hebben zo goed en kwaad als het kon uitgelegd dat dit wel eens verkeerd kon aflopen..
Ik weet nu nog niet of hij het allemaal begrepen heeft, of ja knikte met het idee.. Het is mooi geweest zo.
Tijdens de operatie zou worden beslist wat er zou gebeuren, een stoma.. Niks... of toch nog een stuk darm verwijderen.
Het werd eigenlijk niks, zijn eerdere geopereerde darm was gescheurd.. En alles was zo teer dat ze feitelijk niet iets meer konden hechten.
Ze hebben de wond open gelaten, en met een plastic kapje de boel steriel afgesloten.
En zo werd er gezegd: Als hij het weekend doorkomt, dan is er een goede kans.

Zaterdag, Zondag, en eindelijk Maandag.
Het leek er op dat hij zelfs nu weer door het oog van de naald zou kruipen, maar helaas.

Einde

Later op de dag ging hij achteruit, de darm inhoud kwam in zijn maag terecht.
De chirurg zei al, operen doen we niet meer, dan sterft hij op de tafel..
Familie werd bij elkaar geroepen want nu was het wel zeker.. Geen verrassingen meer.
De momenten dat hij wakker was hebben we verteld wat er is gebeurd, en ging gebeuren.
Geloof wel dat hij het allemaal heeft beseft, en er vrede mee had.

De morfine ging omhoog, slangetjes werden verwijderd, en een uurtje later is hij gegaan.

                                           

Ik heb nog nooit zo`n man meegemaakt, zo klein en tenger en dan zo sterk, zeker van geest. Ongelofelijk hoe bij de tijd hij nog was, hij had een beter geheugen dan twee mensen samen.
Zoveel beleeft in zijn leven, het goede en het kwaad meegemaakt. en zijn motto is en was:
Altijd blijven lachen en genieten.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.