Zijn enige fout was het verkeerde geloof. Dit verhaal speelt zich af in de Romeinse tijd, ongeveer 100 jaar na Christus onder keizer Trajanus.

Zijn enige fout was het verkeerde geloof

Dit verhaal speelt zich af in de Romeinse tijd, ongeveer 100 jaar na Christus onder Keizer Trajanus.

 

Amatus was bang, hij keek om zich heen en vroeg zich af waar hij was. Hij besefte dat hij in een soort kerker lag, op de grond. Er was nauwelijks licht en het was koud. Hij hoorde geritsel, er lagen bladeren en takken in de hoek, waarschijnlijk een muis dacht hij. Hij probeerde op te staan en merkte dat al zijn ribben zeer deden. Hij kon recht op staan en zag net boven zijn hoofd verschillende gaten in de muur waardoor er tenminste nog iets van licht naar binnen scheen. Hij probeerde op zijn tenen te staan om iets door de gaten te kunnen zien, om zo te bepalen waar hij precies was maar het lukte niet. Moedeloos zakte hij met zijn rug tegen de muur door zijn knieen tot hij op de koude grond zat. Hij probeerde zich te herinneren wat er gebeurd was maar zijn hoofd deed erg pijn.

 

Hij kon zich nog herinneren dat hij met zijn vriend Titulus aan het praten was. Titulus had het al eerder met hem gehad over een geheime bijeenkomst. Hij wilde dat Amatus met hem mee zou gaan naar de volgende bijeenkomst. Titulus was erg opgewonden als hij daar over sprak en had het over God en dat ze daar op die bijeenkomst met elkaar zouden bidden tot God. Amatus begreep het nog niet helemaal want God zou nog belangrijker zijn dan de keizer en de Romeinse goden. “Maar daarom moest het ook geheim blijven” had Titulus uitgelegd want de bijeenkomsten waren verboden. Amatus was best wel nieuwsgierig geworden en had toegezegd mee te gaan naar de volgende bijeenkomst. Titulus was blij en had gezegd hem de volgende avond op te halen en dat hij er met niemand over mocht praten.

 

 

De volgende avond stond Titulus te wachten en waren ze samen op pad gegaan. Net buiten de gemeenschap stond een grote schuur die behoorde aan boer Viator. De schuur stond helemaal aan het einde van zijn stuk land en werd nauwelijks door hem gebruikt. Titulus klopte zachtjes op de deur. Even later mochten ze naar binnen. Het was er donker maar overal stonden brandende kaarsen wat een soort spookachtig licht verspreidde. Er waren tien mensen in totaal en Amatus werd welkom geheten. Toen ze allemaal waren gaan zitten was één van de mannen voor hun gaan staan en begon te praten over heilige geschriften die gevonden waren, waarin vermelding van God werd gemaakt. Ineens zag Amatus wie de man was, het was de geneesheer van hun gemeenschap.

 

 

Terwijl hij nog aan het nadenken was over deze ontdekking hoorden ze rumoer buiten. De deur werd opengegooid. Voordat Amatus door had wat er gebeurde was hij al gevangengenomen door soldaten van de keizer. Ze werden allemaal meegenomen. Nu kon hij zich alles weer herinneren en met afgrijzen drong het tot hem door waar hij nu was. Ze waren allemaal naar de arena gebracht. De arena waar gevechten tussen gladiatoren werden gehouden maar ook mensen werden gedwongen te vechten tegen wilde dieren zoals leeuwen en tijgers. Zijn gedachten sloegen op hol. Dat waren voornamelijk misdadigers die moesten vechten tegen wilde dieren en dat was hij niet. Maar de bijeenkomst waar hij bij was, was natuurlijk wel verboden geweest. Op de achtergrond hoorde hij het geluid van juichende mensen aanzwellen. Hij huiverde en begon te huilen.

 

 

 

De deur van de kerker kraakte en werd opengeslagen. Een soldaat stapte naar binnen en grauwde tegen hem: “jij, meekomen.” Amatus was verlamd van angst en kon zich niet bewegen. De soldaat sleurde hem aan een arm omhoog en duwde hem de gang in. Hij voelde het angstzweet over zijn lijf biggelen. De soldaat duwde hem vooruit tot hij voor een deur stond waar hij op bonkte. “ Nieuw vlees” riep hij. De deur werd geopend en Amatus werd verblind door het felle licht wat in de arena scheen. Hij hoorde het publiek schreeuwen maar verstond niet wat ze zeiden. Hij stond nog steeds vastgenageld van angst toen hij opnieuw een duw in zijn rug kreeg die hem naar voren deed vallen. Langzaam hoorde hij de zware deur achter zich dicht vallen.

 

 

Naschrift:

Amatus en zijn vriend Titulus leefden iets te vroeg, in 313 na Christus kwam er een eind aan de christenvervolgingen in het Romeinse rijk. En nu bijna zeventien honderd jaar later is er nog steeds strijd tussen allerlei geloven op deze aardbol. Misschien gooien we onze tegenstanders niet meer voor de leeuwen maar bepaald tolerant zijn de diverse geloven nog steeds niet. Ik blijf hopen dat er een wereld zal ontstaan waarin iedereen elkaar vrijlaat ongeacht of je nu gelooft of niet. Tegen beter weten in?

 

 

 

http://www.ingrid-aanen.jouwpagina.nl

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.