Wat hij wilde was samen zijn. Samen in de kou die tijdens kerst zo dominant aanwezig is bij eenzaamheid

De kerst als magneet

Het zou zijn eerste kerst alleen worden en al bij het zakken van de zomerzon wist hij dat er aan het onvermijdelijk niet te tornen was. Hij zou gedwongen naar de donkere dagen toegetrokken worden in een sneltreinvaart die hij nu zo onmenselijk vond, want zo graag zou hij rechtsomkeer maken naar de zomer en de lentezon. Onmogelijk natuurlijk en  hij was bij de tijd genoeg om te beseffen dat dát niet mogelijk was.

Na het uitvliegen van zijn Jo, was de gezelligheid in huis  verdwenen en was het alsof de planten niet meer zo mooi wilde bloeien en de accessoires in de huiskamer vloekte met de rest van het geheel.
Daar waar het altijd fijn thuiskomen geweest was, was het nu een kwelling om na het boodschappen doen de deur te openen en over de drempel te stappen.

Altijd had hij het vreselijk gevonden als mensen beweerd hadden dat hun huis geen thuis meer was. Er ging toch niets boven thuis komen?
Zoals het klokje thuis tikt, tikt het immers nergens anders. Dat was het voor hem altijd geweest. In zijn jongere jaren, maar ook bij zijn Jo.

Ach, en in de eerste weken na het uitvliegen van Jo was er die roes geweest. Het bezoek had voor het geluid gezorgd en zijn gedachte...die waren in een onnavolgbare chaos beland, dat hij vaak aan het einde van de dag uitgeput in bed viel, alsof hij in overuren de nacht bij de dag gebroken had.

Wat weten zij?

''De scherpe kantjes gaan er vanaf Joop''  had de buurman quasi alwetend gezegd.
Alsof hij die scherpe kantjes nu al voelde. Wat hij voelde was mist. Dikke mist in ongeloof en zelfs nog een zekere hoop.

''Je hebt haar mogen leren kennen Joop''  had weer een ander gezegd.
En dus? Mocht hij nu dan niet treuren? Moest hij zich erover heen zetten en dankbaar zijn voor de tijd die hij had mogen hebben met zijn Jootje?

''Ach, misschien is het beter zo. Jootje lag de laatste maanden te wachten.''
Ja inderdaad en haar houden was behoorlijk egoistisch overgekomen, toch wenste Joop nog dikwijls dat ze er was.
Dat ze met haar doffe ogen iets van herkenning liet zien. Zelfs voor die glimlach, die hem vroeger voor haar had laten vallen, zou hij alles overhebben, maar het enige wat nog naar hem glimlachte was de foto in kader aan de wand. Een foto waarop Jo niet meer verouderen zou.
Bij leven zou ze dat gekoesterd hebben.
''ik vier mijn verjaardag als ik jonger wordt''  had ze ooit eens lacherig gezegd.

Ja, zoveel gezegden - zoveel herinneringen en zo hard de realiteit.
Geen foto meer waarop ze nog een tikkie ouder te zien was. Geen rimpeltje meer. Enkel dat ene, glimlachende portet aan de wand.

En bij die foto een leegte en een seizoen  wat hij met een lucifer aan wilde steken, opdat het licht hem de warmte zou geven, omdat hij het zo verschrikkelijk koud had. Kouder dan de thermometer op Antartica aan kon geven.

Rookworst bij?

Nee, hij wilde de kerst niet in een schreeuwende leegte vieren zonder de bizarre kookkunsten van zijn Jo.
''Wat kan ons het bommen Joop,''  had ze ooit gezegd, ''wij eten gewoon boerenkool met kerst. Niets geen kalkoen met gevulde prut en lofbedjes in á la cremesnot, maar eten wat we ook echt opeten.''
''Rookworst erbij?''  had hij verlangend gevraagd.
''Een staande - precies in het midden met een slootje jus.''

Ja, zo was zijn Jo. Gewoon te gewoon en met humor zo droog als de woestijn.

23 december

Tijd is niet te sturen. Geen winkel verkoopt een op afstandsbestuurbare tijdsmachine. Was dat wel dan had hij al zijn spaargeld uitgegeven aan die gadget. Het verlies op zijn pensioen had hij dan willen verwedden op zijn zekerrheid dat zij ondanks zijn oude dag zeker wel met die afstandsbediening overweg gekund had.

Maar de markt ligt bij de kinderen. Voor een ouwe zak, zoals hij zijn er biljartclubs, dagopvangactiviteiten en de Zonnebloem.
Rollatorproof de vakantie door.
Leuk voor de echte ouwtjes, maar niet voor hem, want niets...maar dan ook niets kan zijn Jo vervangen.

Nee, hij is nog actief genoeg om mobiel zijn eigen plan te trekken, om zijn kerst in te delen zodat die springende eenzaamheid in hem, hem niet laat dansen op de weemoed.

Stamppotje schat?

De ochtend is zacht. Zachter dan hoort bij de datum. Volgens vele liedjes zou het moeten sneeuwen. Zou Sante blauwbekkend van de alcohol en de kou dronken zijn belletjes moeten laten rinkelen.
''Ho Ho Ho...kom terug Rudolf...ik wil hier weg uit deze immense kou.''
Dat had Jo, ooit eens gesmaald toen ze al wandelend langs zo randdebiel waren gelopen in de grote stad.
''Laten we hopen dat dat beest terugkomt,''  had hij zijn vrouw aangevuld, ''anders zitten we een jaar lang met dat overgewaaide sinterklaasmodel opgescheept.''

Dat was toen.
Nu is er geen rinkelende kerstman op straat te vinden.
Misschien het tijdstip, misschien het moment, omdat het zo zijn moet.
Joop weet het niet. Het deert hem ook niet. Hij geniet. Hij geniet echt, omdat hij weet dat hij zijn moment pakken moet, omdat je soms...heel soms zelf je lot in handen moet nemen om te krijgen wat je wilt.
En hij zal krijgen wat hij wil.
Geen eenzame kerst!

Verdwaald herfstblad knarst onder zijn goede schoenen. De stilte echoot door de bomen heen. Vogels symfoneren parels op het warmte gevoel wat een ieder die dag in zich zou moeten hebben.
Joop zeker, want het is die warmte die hem in cadans bij zijn jo brengt zonder te verzuimen aan de maatschappelijke normen die een gemaakt praatje van hem verwachten bij het passeren van een medemens. Er is geen medemens.
Waarom zouden ze ook? Het is kerst!
De sokken zijn gevuld, zoals ook de boomwortels van de spar, waaronder de naieve kinderen een ode van de den brengen.
Waar moet het heen met de tijd?
Hij weet het niet.
En in die onwetendheid kijkt haar naar zijn Jo, die in hetzelfde portet als bij hem aan de wand, glimlacht tussen de letters die omgeven met wat data haar begin en einde zwart op wit hebben gezet.
''Stamppotje schat?''  voorkomt hij de dominantie van zijn opkomende gedachte.
Uit de tas haalt hij een tupperwaredoosje - verwijderd de deksels en zet hem met zorg op de kiezelsteentjes die als deken haar de warmte van eeuwigheid bieden.
Even kijkt hij naar dit niet rijmende beeld wat toch klopt en duikt dan weer de boodschappentas in, om toch maar weer te delen wat hij zo broodnodig heeft.
Het samenzijn.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.