Zielsverwanten ontmoeten elkaar in 2012.

Zielsverwanten

Het is 1 januari 2013 en ik kijk terug op een jaar waarin mijn hele leven is veranderd. Het jaar 2012. Volgens vele ‘gelovigen’ het jaar waarin de aarde overmeesterd zou worden door een zondvloed, welke mens en dier zou vernietigen. Er is veel vernietigd, niet de mensheid en dieren, maar wel mijn kleine veilige wereldje, waarin ik leefde als in een luchtbel. Vertrouwd.

Ik leefde mijn leven, alsof er niets bijzonders was om van te genieten. Er was geen uitdaging, geen liefde en geen bewustwording. Vaak dacht ik: ‘Is dit het nou?’ maar deed niets om daar verandering in te brengen. Mijn leven kabbelde voort als een lieftallig meertje. Ongetrouwd en kinderloos vierde ik mijn 38e verjaardag. Het was een dag als alle andere dagen. Met het verschil dat ik ’s ochtends met mijn ouders aan de keukentafel zat voor een warm kopje koffie met verjaardagstaart. Verder gleed mijn verjaardag geruisloos voorbij, alsof het er niet toe deed. Geen feest, geen visite, en geen cadeautjes voor mij. Familie en vrienden had ik niet, alleen mijn ouders. Mijn broer en zus leefden hun leven aan de andere kant van het land, waar ze samen een restaurantje runden. Een verjaardagskaart was al wat ik kreeg van ze. Geen telefoontje, geen bezoekje, ik maakte geen deel uit van hun leven.

Op mijn verjaardag had ik een vrije dag genomen en ging ’s middags wandelen in de stad, kijken naar de mensen die daar liepen. Waar zouden ze heen gaan, wat zou hun levenspad zijn, zouden ze net als mij een grijs saai bestaan hebben? Of hadden ze een wild en fantastisch leven? Ik genoot ervan om te fantaseren over de levens van anderen, dat was mijn pleziertje voor mijn verjaardag.
Mijmerend in de stad besloot ik het eens helemaal anders te gaan doen. Plotseling stond het me tegen om als een grijze muis te leven en dacht: ‘Doe eens gek’ en ging een klein restaurantje binnen om daar in mijn eentje te gaan dineren. Dit had ik nog nooit gedaan, maar waarom niet. Het was tenslotte mijn verjaardag. Ik ging een Ierse pub binnen, waarvan ik niet van het bestaan af wist. De pub trok me uitnodigend naar binnen als een warm welkom, en ik genoot van de energie die bij binnenkomst over me heen daalde. Het voelde als een vertrouwde warme deken en ik nestelde me in een van de gezellige schemerdonkere zithoekjes. Hier kon ik me fijn kunnen terugtrekken zonder het gevoel te hebben dat iedereen me aan zat te staren. Een vrouw alleen. Vaak zag ik de mensen me vol medelijden nakijken. In hun ogen was ik een eenzame vrouw, met een kleurloos bestaan. Misschien hadden ze wel gelijk. Maar ik wist niet beter, ik had nooit een ander leven gekend als mijn kleine wereldje.

De maaltijd smaakte me erg goed en het Ierse bier verwarmde me van binnen. Achterover leunend liet ik me meevoeren op de Ierse muziek die zachtjes op de achtergrond klonk. In mijn ooghoeken zag ik een man aan de bar zitten, die me vaag bekend voor kwam. Maar ik kon me niet herinneren waar ik hem van kende. De hele avond werd mijn blik als een magneet naar hem toe getrokken en bij het weggaan keek hij mij doordringend aan. Het was alsof zijn diep blauwe ogen recht mijn ziel in keken, het voelde magisch. Iets in me dwong me hem te volgen toen hij vertrok, het voelde alsof ik hem al heel lang kende en wilde hem niet uit het oog verliezen. Maar buiten gekomen was hij in geen velden of wegen te bekennen, terwijl ik een paar seconden na hem naar buiten liep. Vreemd. De aantrekkingskracht die hij op me uitoefende was enorm en ik kon de hele avond en nacht aan niets anders meer denken dan aan deze mysterieuze man.

De volgende dag trok ik mijn stoute schoenen aan en ging terug naar de Ierse pub. Op de plaats aangekomen was de Ierse pub verdwenen! Er stond een moderne brasserie met de naam Killarney. Ik begon aan mezelf te twijfelen, had ik het allemaal verbeeld? Nee, ik wist het zeker dat de man met zijn diep blauwe ogen werkelijkheid was. Ik die als een grijze muis door het leven ging en nooit iets meemaakte, kwam nu in een situatie terecht die mijn hele leven op zijn kop zetten. Wat was er aan de hand? Waar was de Ierse pub gebleven? De dagen er na kon ik aan niets anders denken dan aan de ontmoeting met de man in de Ierse pub, de bewuste avond op mijn 38e verjaardag. Eenzaamheid bekroop me en ik kon niet meer meegaan in het rustige gekabbel van mijn leven. Ik besloot weer terug te gaan naar de plek waar de Ierse pub had gestaan, waar ik me had gekoesterd in de fijne sfeer van de avond, de muziek en de vertrouwde bekende die ik terugzag. Bij binnenkomst in brasserie Killarney werd ik als een magneet naar een schilderij van Ierland getrokken. Ik verloor me in de pracht er van met daarop een mooi stadje. Killarney stond er onder geschreven. Mijn ogen kon ik niet van het schilderij afhouden en besloot dat ik naar Killarney zou gaan, een stad in West Ierland. Waarom? Ik had geen flauw idee, het voelde als een soort van lotsbestemming. Iets trok me er naar toe, ik moest dit doen.
De volgende dag nam ik afscheid van mijn ouders en beloofde ze snel te bellen. Ik nam mijn vakantiedagen op van mijn werk en vertrok voor onbepaalde tijd naar Killarney. Mijn leven zou nooit meer het zelfde zijn. Met een enkele reis ticket stapte ik in het vliegtuig en landde ’s avonds laat op het vliegveld ‘Kerry International Airport’. Nooit van mijn leven was ik zo ver van huis geweest en een gevoel van onzekerheid bekroop me. Waar was ik aan begonnen? Ik alleen in het holst van de nacht in Ierland. Waar ik niemand kende en de taal niet sprak. Hooguit een beetje Engels. Hoe moest ik me hier gaan handhaven en wat deed ik hier in vredesnaam? Maar er was geen weg terug.

Ver na middernacht kwam ik bij het hotel aan, vermoeid viel ik als een blok in slaap en droomde een onrustige droom over de mysterieuze man. Vlak voor ik wakker werd reikte hij mij de hand, ik werd gewekt door het tikken van de regen op het raam, harde vlagen met windstoten die de bomen gevaarlijk heen en weer deden bewegen. Het uitzicht keek uit op het schilderachtige stadje dat me bekend voor kwam van het schilderij in de Brasserie. Het nodigde uit om verkend te worden, maar helaas gooide het weer roet in mijn plannen. Met een goed boek nestelde ik me, na het ontbijt, op mijn kamer maar ik kon me niet concentreren. De gehele dag bleven de regenbuien komen en gaan, uiteindelijk besloot ik de natuur te trotseren. Gewapend met een paraplu ging ik op pad en liet me meevoeren door het centrum van het pittoreske stadje. De regen maakte venijnige tikken op mijn paraplu en smachtend naar een warme kop thee ging ik op zoek naar een gelegenheid om iets te eten en te drinken. Doelloos dwaalde ik door het stadje, tot ik eindelijk in de verte een soort van cafétje zag. Hoe dichter ik het naderde, des te sneller mijn hartslag ging. Het zou toch niet waar zijn? Hoe kon dit? Ik stond voor een Ierse pub, dezelfde als ik in Nederland had bezocht en waar ik de bekende onbekende had gezien. Mijn ademhaling stokte en het duizelde in mijn hoofd. Ik dacht dat ik flauw zou vallen, maar vermande me en greep de deurklink vast en ging rillend van spanning naar binnen.

Het was de pub van mijn verjaardag, dezelfde muziek, dezelfde inrichting. Alleen zat er deze keer geen man aan de bar. Teleurgesteld en verward ging ik zitten op de plek waar ik in Nederland ook had gezeten en hoorde me Iers bier bestellen. Ik had mezelf niet in de hand, ik had de situatie niet onder controle. Waarom had ik me zo laten meeslepen en was ik naar Killarney gegaan. Al mijn zekerheden in Nederland achtergelaten. Waarom?

Totdat de deur openging en ik me omdraaide naar de deur. Ik keek recht in twee diep blauwe ogen, de ogen van de bekende onbekende. De man die ik al lange tijd ken. Hij keek me intens aan, reikte me de hand en het enige wat hij zei: ‘Ben je daar eindelijk?’ waarna hij me teder in zijn armen sloot.
Nu op 1 januari 2013 kijk ik terug op een bewogen jaar. Geen allesvernietigende zondvloed, maar een bijzondere ontmoeting van een paar seconden die heel mijn ‘oude’ leventje vernietigde. Die paar luttele seconden hebben mij een totaal nieuw leven gegeven. Met een oude bekende, een verwante ziel die ik van ver voor dit leven ken. Eindelijk ben ik thuis gekomen.

Reageren?