Ik lees hier dikwijls verdrietige verhalen van mensen die met zichzelf worstelen. Soms is therapie de beste oplossing, maar je moet hier wel geluk bij hebben. De juiste mensen op de juiste plaats en moment

Ik zit aan de maaltijd des levens.  Deze bestaat uit  liefst zeven gangen.

In moeders buik

Laat ik beginnen met de eerste gang, een voorbode van het voorgerecht. Deze gang noem ik het geborgen zitten in mijn moeders buik. Ik zweefde in haar buik, waarschijnlijk omdat ik het zevende kind was. En ik besloot om mijn beentjes richting de uitgang te leggen. Dit betekende dat ik de enige ben die in het ziekenhuis geboren is.

Alleen en verloren

De tweede gang, ik verheugde mij hier zo waanzinnig op. Ik zou het licht gaan zien en in mijn moeders armen liggen, maar ik voelde alleen maar koude en ik was in shock. Waar was nu de geborgenheid gebleven? Ik besloot om te gaan huilen, maar dat viel in slechte aarde en ik kwam dus alleen en vanaf dat moment zou ik mezelf moeten redden.

De natuur is mijn redding

De derde gang, smaakte bitter. De tranen met zout liepen over mijn wangen en ik voelde mij gevangen. De ruimte o zo klein, bewegen en praten waren verboden. Ik zocht mijn troost in de natuur. Gelukkig moesten we altijd naar buiten en dat is mijn redding geweest. Rust bij de eendjes en op het veld met wilde bloemen. Maar in huis was ik weer gebonden aan strikte regels, zodat het kind zijn en het ontplooien onmogelijk werd.

 

Angst

De vierde gang, o, wat zou ik willen dat die niet langsgekomen was. Dit stond in het teken van het pesten, o, wat was ik bang. Ik had niemand met wie ik dit kon delen en trok me nog meer in mijzelf terug, waardoor er nog meer gepest werd. De angst was bij deze gang het hoofdingrediënt en als het nu zou kunnen zou ik er een melding van maken, maar het is te laat. Het is verwikkeld in mijn systeem en af en toe komt de angst boven drijven en ben ik bang voor mensen. Vooral verbaal gezien, loop ik nog zoveel achter en spreek nu vooral uit mijn gevoel wat waarschijnlijk voor veel mensen zweverig overkomt.

De wijde wereld in

De vijfde gang, is de wijde wereld in, allereerst bij de nonnen, dus daar kon je ook weinig kanten uit. Maar daarna kwam ik eindelijk in de ‘’echte’’ wereld. Haalde diploma’s, trouwde en kreeg kinderen. Maakte mij voor een groot gedeelte los van het ouderlijk huis door ver weg te gaan wonen. Dat was een goede gang. Toch voelde ik me dikwijls niet happy, een gevoel waarvan ik niet wist waar dit door kwam en voelde me eenzaam en onbegrepen. Tien jaar heel hard aan mezelf gewerkt na een aanleiding in het gezin. Eigenlijk waren dit enorm moeilijke jaren, want bewust worden doet zo n pijn.

Een halve eeuw

De zesde gang, ik was een halve eeuw jong, dus belegen en op dat moment gaf ik het kind in mij alle vrijheid. Ik beleefde voordat ik vijftig werd, negen maanden ervoor de tijd dat ik in mijn moeders buik zat. Maar met een gevoel dat ik welkom kon zijn als ik op aarde zou komen. Ik ben negen maanden bezig geweest om de dag van mijn 50ste verjaardag voor te bereiden, ik schreef hier heel veel over en ik nodigde heel veel mensen uit. De wereld zou het mogen horen dat ik eindelijk geboren was, dat ik welkom was en dat ik ‘’echt’’ zou gaan leven. Vanaf die tijd leef ik bewuster, heb het eerder door als ik mezelf afwijs, heb mij bevrijd uit mijn starre en geblokkeerde bewegen door te gaan dansen, intuïtief en dat heeft mij zoveel goeds gebracht. Ik ging naar therapie voor mijn stem, stemwerk heet dit en ik leerde me al gillend en pratend beter uiten. Zeer moeilijk was dit, want de blokkade zat in mijn keel. Maar zo stilletjes aan bloeide ik open, zette mijn massagepraktijk op met de naam ‘’De bloeiende roos’’ en werkte ondertussen in de verpleging.

Ik vlieg als een vogel de vrijheid tegemoet

De zevende gang, ik ben los en heb het gevoel dat ik nu de grip heb op het leven. Het belangrijkste is, dat ik durf te spreken, te bewegen, mij te laten zien dus. Op zich zal ik nooit een voor grondsfiguur worden, maar dit heeft niets met vroeger te maken, maar meer van hoe ik ben. Het schrijven heeft mij echt tot leven geroepen en dit is denk ik mijn sterkste en tegelijk de veiligste kant.

 

Ik sta nu met één voet in de achtste gang, een hele nieuwe uitdaging. Ik ben gisteren aangenomen als verpleegkundige in de terminale zorg in Haaglanden. Niet echt naast de deur, maar dit is mijn grootste droom. Ik sta nu op het punt, waar ik mij naar toe stuurde en het voelt goed.

Ik hoop dat deze maaltijd je gesmaakt heeft. De hoofdingrediënten zijn, een sterke wil, doorzetten, geduld, intuïtie en het belangrijkste, vertrouwen hebben in jezelf! Ik hoop ook dat jij het geluk zult vinden en weet, het gaat met vallen en opstaan, maar je komt er altijd weer beter uit.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.