Zelfmoord wordt in veel gevallen veroorzaakt door depressies die op hun beurt weer veroorzaakt worden door twijfels, problemen, angsten, onbeantwoorde vragen, en onzekerheden. In deze gevallen, kan veel praten, veel leuke dingen doen en veel omgaan met anderen die je kunt vertrouwen en als vriend kunt beschouwen, een oplossing bieden voor de depressie en daarmee ook de zelfmoord.

Zelfmoord is een heel moeilijke en pijnlijke zaak.

 


De mensen stappen uit te leven niet uit keuze maar veeler als een wanhoopstdaad.
Die mensen willen dikwijls niemand meer zien doordat ze zick zwak voelen of bang zijn raar gevonden te worden en daardoor nog meer in depressie te raken.
Die mensen geven soms een teken dat ze hulp nodig hebben...

Een teken dat niemand naar hen luistert.

Het is het laatste teken dat ze hebben.


Vaak vergeten mensen die zelfmoord plegen dat ze niet alleen zijn op de wereld. Als oplossing voor hun problemen zoeken ze een antwoord in de dood, zonder hierbij rekening te houden met mensen die echt om hun geven.


Zelfmoord is een abnormale reactie op een normale stress situatie

 

Maar stress houdt soms aan, voor lange, soms te lange tijd: moeilijkeheden op het werk, problemen met de partner, verlies van een kind, pesten, ...

Naast het feit dat stress te lang aanhoudt, blijft het intrigerend hoe mensen reageren.

 

Zelfmoord is zo pijnlijk voor de mensen die achterblijven.

 

De familie en de vrienden moeten er de rest van hun leven mee leven.
Ze voelen zich vaak schuldig. Ze verwijten zich vanalles.
"Waarom heb ik zijn problemen nooit gezien? Kon ik haar dan niet
gelukkig maken? Waarom moest dat gebeuren? Waar heb ik gefaald? Welke fouten heb ik gemaakt?... "

Ze kampen met een zeker onbegrip en machteloosheid en leven enkel nog maar van dag tot dag.

 

Stel dat je te horen krijgt dat een vriend of vriendin met zelfmoordgedachten rondloopt.

Hoe zou je reageren?


Een goede combinatie van luisteren, praten en begrip.

Het is heel belangrijk dat je tijd maakt voor die persoon, dat je haar, op haar gemak,  laat praten en dat je bereid bent om goed te luisteren zonder haar te onderbreken.

Dit wil niet zeggen dat je persé akkoord moet gaan met alles wat hij of zij zegt.

Maar vooral dat je moet proberen hem of haar te laten voelen dat je vooledig begrip hebt voor de situatie zonder een oordeel te vellen.

Je moet duidelijk maken dat je werkelijk bezorgd bent door de gevoelens van die persoon goed begrijpen.

Het wijzen op de positieve dingen die iemand wel al bereikt in ziojn leven heeft geeft wat zefvertrouwen en kan ook soms helpen.

Het geeft dan een positiever sfeer aan het gesprek.

Zodra je wat vertrouwen van de persoon gewonnen hebt is het best om hem of haar zo snel mogelijk te overtuigen om contact op te nemen met een gespecialiseerde centrum die mensen helpen.


Je kan contact opnemen met Tele-Onthaal (in Belgie) op het nummer 106, 24 uur op 24 uur, 7 dagen op 7.

Tele-onthaal is een telefoondienst voor iedereen met problemen.

De mensen van Tele-onthaal luisteren naar de bellers.
Ze geven ook, volgens het geval, adressen waar de bellers hulp kunnen krijgen.

Wil je praten over je problemen of over zelfdoding? Bij Tele-onthaal
is er altijd iemand (vrijwilliger) die naar je luistert. Je kan dag en nacht bellen
naar de dienst Tele-onthaal op het telefoon-nummer 106.


Het centrum ter preventie van Zelfdoding (cpz) is een  zelfmoordlijn.

Het CPZ wil met de ‘Zelfmoordlijn’ 24 uur op 24 bereikbaar zijn voor mensen met suïcidale gedachten, mensen uit hun omgeving en nabestaanden.
Door in anonimiteit actief en respectvol te luisteren, stimuleren de vrijwilligers de zelfredzaamheid van de oproeper en trachten zij samen met hem het moment van crisis te overwinnen.
Vijf avonden per week is de Zelfmoordlijn ook online bereikbaar op www.preventiezelfdoding.be.
Het CPZ staat in voor de deskundigheid van de vrijwilligers.

Jammer genoeg, heeft het Centrum voor Zelfmoordpreventie al jaren te kampen  met een gebrek aan middelen en vrijwilligers.
Intussen wordt het overstelpt met telefoontjes.
De mensen blijven dan met hun problemen vast...


Als dit niet lukt is het tijd om zelf voor hulp te zorgen.
Naast professionele hulp kunnen de ouders of andere vrienden vooral hulp bieden op emotioneel vlak.

Het is echter wel belangrijk dat je zelf steeds in de buurt blijft en de persoon nog maar eens duidelijk maakt dat je hem of haar niet in de steek zal laten.

 

Heb je er al aan gedacht om zelfmoord te plegen?

En hoe werd jij geholpen?

14
Word fan
Delen
Ongewenst

Laat een reactie achter

+1 -0- x

Lianne01 schreef op 17 Jan 2012 om 11:55

Heftig artikel...
Op je vraag, aan het einde van je artikel, is mijn antwoord : Ja.
Vorig jaar, toen ik erg depressief was en de anorexia op zijn ergst was, zag ik het niet meer zitten. Mijn gedachten waren vooral : ''Als ik dan toch ga, ga ik tenminste wel dun''
Ik heb er ook een artikel over geschreven : ''Ik zou sterven, ik wist alleen niet wanneer''

Hulp kreeg ik vooral van twee vriendinnen. Deze vriendinnen gaven aan dat ze wisten dat het niet goed ging. En lieten merken dat ze mij wouden helpen.
En daarbij, ik kon het de mensen om mij heen niet aan doen. Ze zouden zo ontzettend veel verdriet hebben. Dat heb ik gezien bij mijn moeder, omdat haar eigen moeder zelfmoord heeft gepleegd..

Duim voor je artikel, hoe heftig hij ook is!

+1 -0- x

Merel schreef op 17 Jan 2012 om 12:03

Wie zegt, dat zelfmoord egoïstisch is, heeft het, naar mijn mening niet bij het rechte eind. Zelfmoord kan echt, soms, de enige uitweg zijn, om van je pijn verlost te worden. De pijn, die zo iemand ervaart, is heel heftig en hulp wordt vaak niet geboden, zoals die nodig zou zijn. Hulp, in de vorm van begrip, in de vorm van luisteren en meeleven, is er vaak niet. Maar ook die hulp, om je weer op het goede pad te krijgen is er vaak ook niet. Je kunt je zo machteloos en eenzaam voelen, wanneer je ervoor kiest om zelfmoord te plegen. Weten dat er mensen zijn die van je houden, geeft soms ook niet, weten dat er toch een andere uitweg mogelijk is, zal tot diegene niet doordringen, dus het is heel moeilijk om iemand van het idee af te brengen. Wel is het goed, dat er in elk geval een plaats is waar je met je verhaal, anoniem, terecht kunt. Maar je moet het dan wel weten, want wanneer je het niet weet, dan is de daad al sneller gepleegd. Dus geef in elk geval een telefoonnummer of e-mail adres als je vermoed dat iemand er een eind aan wil maken.

+1 -0- x

Ben schreef op 17 Jan 2012 om 12:16

Een duim omhoog. Begrijpen kunnen we het meestal niet. Ik heb hulp gezocht bij het GGZ.

+1 -0- x

leny schreef op 17 Jan 2012 om 12:22

Goed onderbouwd geschreven, moet zeggen dat ik bewondering heb voor mensen die zelfmoord plegen, ik ben er te laf voor. Aan de andere kant is het een vorm van egoïsme voor de nabestaanden, er blijven zoveel vragen onbeantwoord, doch velen die er met zo een plan rondlopen geven dikwijls ongemerkt al seintjes in die richting, de kunst is om goed op te letten.
Groet en duim van leny

+1 -0- x

Jack-Hage-Sr schreef op 17 Jan 2012 om 12:33

Knap gedurfd onderwerp. Erg als het gebeurd, maar ja je kan nooit bij een ander naar binnenkijken, laat staan oordelen! d

+1 -0- x

Lion schreef op 17 Jan 2012 om 13:09

Veel met zelfmoordpogingen, neigingen te maken gehad als hulpverlener, maar prive kreeg ik er indirect ook mee te maken, het is al fijn dat het in de openheid komt!

+1 -0- x

Ruby schreef op 17 Jan 2012 om 13:44

Mooi geschreven en idd... Je mag nooit oordelen over iets wat binnen in de mens gebeurt

+1 -0- x

Rose_love schreef op 17 Jan 2012 om 19:24

Heftig onderwerp.. Ik heb er nooit over nagedacht om zelfmoord te plegen, gelukkig kan ik dat oprecht zeggen. Maar ik ken verschillende mensen die het wel hebben willen doen en dat is echt heel bizar... een meisje dat voor de trein heeft gestaan.. brr.. te erg voor woorden...

+1 -0- x

Weltevree schreef op 17 Jan 2012 om 20:49

Ja, ik heb ook momenten gekend waarin ik het even overwoog. Dat zegt heel veel over hoe ik me voelde. maar ja... te veel besef van de verantwoording voor mij en mijn naasten sleepte me erdoor heen. Misschien was ik te laf? Aan de andere kant vond ik mezelf ook moedig en sterk om het NIET te doen, want wat laat je voor hen achter? Ik wil een ander geen trauma bezorgen.

+0 -0- x

PACO schreef op 18 Jan 2012 om 12:04

Zeer heftig.

+0 -0- x

dirkbali schreef op 22 Jan 2012 om 09:33

Duim! En je hebt er een fan bij!

+0 -0- x

rinajansen schreef op 23 Jan 2012 om 08:17

heel erg goed dat je de onderwerp aan de orde brengt ! mensen worden gauw veroordeeld zonder te weten wat er daadwerkelijk speelt :(

+0 -0- x

ennah_sd schreef op 25 Jan 2012 om 12:29

Interessant artikel, alleen weinig nieuws met andere verschenen publicaties. Wat ik wel goed vond was hoe vriend/innen kunnen reageren om hen te helpen. Dat wordt helaas zelden of nooit vermeld.

+0 -0- x

kevinkloosterman schreef op 13 May 2012 om 12:31

duim en fan!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.
Dit artikel bevat:
Toelichting: