Het begint vaak al vroeg. Sommige kinderen lijken het ook aan te trekken. Is het omdat het kind anders is dan anderen?

Is het omdat het kind minder weerbaar is dan anderen? Wat de gevolgen zijn van dit pesten dat kan zo desastreus zijn, dat niemand dit had kunnen voorzien. Dit verhaal gaat over een jongen die ik heb gekend. Een eenzame jongen, die een eind maakte aan de pesterijen door zelfmoord te plegen. De namen in dit verhaal heb ik verandert, dit vanwege de privacy.

Janco was een kind uit een gezin van moeder en 4 kinderen. Alle kinderen hadden een andere vader. Moeder was erg gelovig, was ook altijd bezig met het kerkelijke werk. Janco kende zijn vader wel, hij was veel op reis, maar hij beloofde steeds weer om hem te komen halen en dat ze samen leuke dingen zouden gaan doen. Janco bewaarde de brieven van zijn vader en had grootse verhalen over de belevenissen van zijn vader. Alleen, steeds weer, kwam zijn vader niet op de dag dat hij had afgesproken. Janco begreep dat zijn vader het druk had. Hij bleef zijn vader vereren.

Janco was een beetje een apart jongetje. Hij zeurde ook vaak. Ja, hij begreep dingen niet, zei hij. Maar hij begreep het wel, maar zocht aandacht. Dit was vaak voor een klas met 30 kinderen moeilijk te realiseren. Ook hij moest geduld hebben. Door zijn gevraag en zielig doen, werd hij dan ook vaak en veel gepest. Janco werd jankerd genoemd. Na schooltijd of in de pauze werd hij veel gepest.

Vaak werd hem een bloedneus geslagen of haalden ze gemene geintjes met hem uit. Gelukkig werd er op school goed op hem gelet. En er waren ook medeleerlingen die het voor hem opnamen. Maar als het even te gek werd, dan begonnen de pesters hem te pesten met zijn vader. Die vader die niet eens bestond volgens sommigen. Die vader die van alles beloofde maar toch niets deed. Woorden die heel hard aankwamen voor een jochie van 8 jaar oud.

 

Janco groeide op, maar zijn gedrag veranderde niet. Hij bleef aandacht vragen. Hij bleef die ook in negatieve zin krijgen. Gepest worden hoorde bij zijn leven. Maar op de lagere school zat hij nog in een beschermd wereldje. Daar kwam ook een eind aan. Hij moest toch eens naar het middelbare onderwijs. Daar zag hij tegenop. Hij wilde er eerst niet eens naar toe en ook de eerste schooldag ging het al helemaal mis.

Janco kreeg te maken met nieuwe leerlingen. Jongens en meisjes die hij nog niet kende, maar ook kinderen die bij hem in de klas hadden gezeten. Er werd natuurlijk al snel onderling over hem gesmoesd en er werden ook al plannetjes gesmeed hoe ze hem weer eens te pakken konden nemen. Kinderen op die leeftijd schatten de ernst van de situatie verkeerd in. Ze hebben geen benul van wat ze een ander eigenlijk aandoen. In elk geval werd Janco na schooltijd weer te pakken genomen. Ze stopten hem in een vuilcontainer. Hij heeft daar uren tussen het vuil gezeten.
 

Het verdriet van een jongen die zijn vader zo graag wilde zien. Een jongen die een vader nodig had. Het verdriet om niet te worden geaccepteerd door klasgenoten, het werd hem allemaal teveel.

Op zaterdagmiddag was Janco naar zijn kamer gegaan op zolder. Hij was de hele middag al niet beneden geweest. Zijn moeder had de tafel gedekt en vroeg het jongere broertje van Janco om hem te gaan roepen voor het eten. Maar Janco kwam niet. Toen hij naar boven wilde gaan om hem te halen zag hij Janco, die zich had opgehangen in het trapgat. Hij was nog maar 12 jaar oud.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.