Een fictief verhaal, haal er maar uit wat je denkt dat er staat. het mooie is dat iedereen vaak leest wat hem of haar zelf bezig houdt.

Zand in mijn ogen

Gisteren kwam ik in een zandstorm vele korrels in mijn oog, door tranen van geluk dreven ze uit mijn ogen maar vandaag doe ik voor de zekerheid mijn bril maar op.

Ik sta op en pak mijn bril, ik kijk naar allle brillen die daar liggen in verschillende kleuren. Vandaag zie ik alles in het rose. Wat een heerlijke kleur het verwarmt mijn hart. Ik sla adviezen in de wind ik kleur de woorden. Jullie zien dat niet goed ik denk dat je een bril nodig hebt. Zelfs het advies om mijn bril af te zetten negeer ik keer op keer. Waarom zou ik, de wereld is zo mooi in rose tinten, mijn neus geprikkeld door de heerlijkste zwoele geuren, ik zie alleen maar licht geen duisternis. Ik zweef over de grond richting hemel, bekijk de wereld vanuit de hoogte, ik zie vlinders fladderen heb kriebels in mijn buik als ik een duikvlucht maak naar mijn zon. Ik zie hem daar zo helder schijnen tussen al die grijze muizen. Wat een exemplaar wat een prachtige schepping van de natuur. Ik ken hem door en door weet wat hij is en wat ik wil, wat ik zocht wat ik nodig heb en hij wil mij. Onze stralen raken en verstrengelen zich in elkaar een kronkelende dans van lichtgevende slangen. We vormen heel even samen een zon. Met moeite ontworstel ik mij en weet dat we ons even weer op moeten laden in energie geroepen tot de orde van de dag. Op herinneringen terend vang ik de terugweg aan.

Ik zweef dit keer nog hoger boven de toppen van de bomen, door wind gedragen. Ik voel mij teruggetrokken naar de zevende hemel maar weet dat ik nu even verder moet. Plots doemen er stenen uit het niets een hoge stinkende pijp. Ik kan niet meer remmen zo hard vloog ik door de lucht, ik stoot heel hard mijn hoofd, mijn bril valt ik wil hem pakken maar zie hem aan diggelen liggen op de grond. Ik geloof dat het scherven van geluk zijn. Ik voel mijn voeten landen de pennen in mijn vleugels geknakt. Ik loop met bonkende hoofd en wazige blik naar mijn huis. Loop naar de brillenkast en pak een ander exemplaar. Ik zet een kleurloze bril op, een weidse blik bereikt mijn ogen mijn tunnelvisie is niet meer.

Laat alles bezinken en zie woorden geschreven in een nieuw licht, ik zie opeens zoveel meer waar ik tijdelijk blind voor was. Mijn blik weer helder zonder barst. Ik zie vele zonnen stralen maar mijn rose zon die is verdwenen, opgelost in waterverf. Ik besef dat dit de werkelijke kleuren zijn ik leg mij neer in groen gras, kijk naar de witte wolken in de blauwe lucht, ik voel grijze druppels op mijn lichaam. De kou dringt binnen en ik sta langzaam op.

Ik kan weer vertrouwen op alles wat ik zie, Zand in mijn ogen komt niet binnen beschermd door mijn onzichtbare bril. Ik zet mijn zon weer aan om op te warmen en straal in vreugde om mij heen, vele mensen komen terug en wentelen zich in de warmte die van mij af komt. Ik omarm de naderende massa en wentel mij in tevredenheid. Daar in de verte zie ik een felle zon die mij roept, heel langzaam nader ik maar wissel niet van bril. Eerst in rust bekijken of wij samen kunnen versmelten Ik blijf in de bescherming van goed bedoelde adviezen van armen om mij heen. Mijn blik gericht op die lieve roepende stralende zon die ik zal bereiken in mijn eigen tempo op mijn eigen tijd. Vertrouwend op de echte kleuren die mij brengen bij de regenboog.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.