Ik zie al die verhalen langs komen, waarin xeadschrijvers terugblikken en vooruitkijken, dus ik denk: ‘waarom niet.’

Waarom niet inderdaad.

Een mijlpaal

Ik ben nu op het punt gekomen dat ik mijn achtentwintigste of negenentwintigste artikel voor xead schrijf. Echt een mijlpaal, lijkt me. Zoals ik me er nooit toe kon zetten om 1 januari te zien als het punt om goede voornemens in de praktijk te brengen, zo zie ik ook niet in dat ik op een rond getal zou moeten wachten voor ik een soort van tussenstand opmaak.  Ik heb het altijd een beetje typisch gevonden om op 31 december je longen roetzwart te roken, je maag stampvol te pompen met oliebollen en pas te stoppen met de bubbels als je zelf spontaan gaat bubbelen. En dan de volgende dag, misselijk van de oliebollen, rook en champagne en duizelig van het slaaptekort als een kamikazepiloot al je gouden plannen voor het nieuwe jaar in één klap gaan uitoefenen. Wat een druk legt dit op die ene arme datum, die eigenlijk ook maar heel toevallig het begin is van het nieuwe jaar. Ik zou dus niet weten waarom ik per se die datum zou moeten nemen. Avontuurlijker is het om een willekeurige andere datum in het jaar te prikken. Mijn voorkeur gaat dan uit naar, ik noem maar wat, 29 februari of zo. Persoonlijk lijkt me dat een uitstekende datum om eens losjes wat goede voornemens te gaan testen.

Nou, de tussenstand dan maar. Mag ik wat tromgeroffel s.v.p.
Dank je wel, Cesar Zuiderwijk. Heel sfeervol. Dat is wel genoeg zo. Genoeg, zei ik. Potverdorie, kun je nou eens ophouden met die herrie?

Sorry, mensen, daar ben ik weer. Soms is hij gewoon niet te houden, hè. Tussen ons gezegd en gezwegen, ik mag dat wel, dat enthousiasme.

Bij xead voor de poort

Ondertussen zitten jullie natuurlijk op het puntje van je stoel met open mond te wachten, want hoe zou het nou met Nonnie gaan op xead? Heel eerlijk gezegd vraag ik me dat ook af. Om jullie niet met een kluitje in het riet te sturen zal ik jullie een idee geven. Ik ben hier nu al ongeveer 4 maanden aanwezig. Al eerder heb ik voor de poort van xead gestaan, maar toen liet ik me ontmoedigen door het feit dat je hier artikelen dient te schrijven. Dat leek me niks voor mij, dus heb ik destijds mijn schouders opgehaald en ben ik weer teruggekeerd naar de website waar doodsbedreigingen aan de orde van de dag zijn. Ik ben niet vies van een beetje spanning, dus leek me dit ook weer niet zo’n verschrikkelijke straf. Toen die andere spannende site enorm aan het doodbloeden was, ben ik toch maar weer stiekem een kijkje komen nemen hier en voor ik wist waar ik mee bezig was, had ik het al gedaan. Ik was geregistreerd als schrijver hier. Ja, en dan moet de daad bij het woord natuurlijk, want zonder daad is het woord maar een woord. Dus hup, daar verscheen mijn eerste artikel. Het leek me dat de wereld wel zat te wachten op een artikel over afvallen, dus om de mensheid behulpzaam te zijn heb ik mijn visie op deze materie als eerste op xead gezet. Dat was schrikken, want ik werd overdonderd door een storm aan reacties. Het is nu vier maanden later en ik zit nog een beetje te trillen op mijn stoel.

Reacties en x-points

Meer dan vierhonderd reacties heb ik inmiddels op mijn naam staan, waarbij zo’n driehonderd reacties werden begeleid door een opgestoken vinger. Toch iets om trots op te zijn, nietwaar? En dan komt nu de grote onthulling waar jullie allemaal op zitten te wachten, de openbaarmaking van de x-points, want dat zie ik ook altijd in deze stukjes staan. Hoeveel x-points heeft Nonnie inmiddels gespaard?

Cesar Zuiderwijk, take it away!
En cut (met horizontaal handgebaar, waarmee ik denkbeeldig mijn nek doorklief)

Nou, daar kan ik kort over zijn: dat gaat jullie werkelijk geen snars aan. Laat ik volstaan met de melding dat ik al bijna een autobiografisch stukje zou kunnen schrijven voor de schrijfopdracht ‘Wat zou ik doen met een miljoen?’

En de rest is geschiedenis, want hier ben ik, vier maanden later met reeds achtentwintig of negenentwintig artikelen op mijn naam. Nou hoor ik jullie al fluisteren, achtentwintig (of negenentwintig) artikelen in vier maanden, dat is niet veel eigenlijk. Dat klopt, maar zie je, ik schrijf graag, heel graag zelfs, maar soms zit het leven in de weg. In mijn ogen is het een keuze maken: leven of schrijven, want alleen schrijven, dat is toch geen leven!

 

http://www.nonniegelezen.nl
http://www.schrijven.startpagina.nl
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.