Soms heb je van die momenten dat je overspoelt raakt door onmacht. Boos, gefrustreerd en verdrietig, zoekend naar een weg om van je emoties verlost te raken. Deze emoties helpen me niet, zeg ik tegen mezelf. Na twee nachten wakker liggen, kruip ik achter de computer. Hier volgt mijn verhaal achter de stoute stoute Maaike.

De ontdekking van het boek

Een paar dagen geleden, voelde ik me niet zo lekker. Je kent dat wel, een opgezette keel, oorpijn en ontzettend verkouden. Met een pot dampo, een doosje paracetamols en een berg zakdoekjes, besluit ik op internet te kijken of er misschien een griep heerst in de omgeving. Ik ben niet zo handig op google en niet de beste zoeker, maar type in: griep aktueel 2012.  Er verscheen een reeks artikelen en ik was me aan het bedenken welk artikel ik eens zou openen. Al hoestend tuurde ik naar mijn scherm, toen mijn oog viel op een artikel dat geschreven was door stormerwout. Er kwam meteen een brok in mijn keel, er flitstte beelden door mijn hoofd. Het zal toch niet, dacht ik nog. Nieuwsgierig als ik ben, besloot ik op deze ow zo bekende naam te klikken. Had ik dat maar niet gedaan........

Trillend zat ik op mijn stoel. Dit kan niet waar zijn toch? Zou iemand zo gevoelloos kunnen zijn? Langzaam lees ik op de site. Ze kreeg een vinger, en pakte mijn hele lijf. Een boek waarin Sjoerd de Jong verteld over zijn leven met Maaike, een borderliner. Mijn ogen lezen de woorden op het scherm en het dringt  tot me door dat dit verhaal over mij gaat. Dit kan niet waar zijn. Toch......?

Met gemengde gevoelens begon ik hoofdstuk 1 te lezen. Mijn hoofd zat vol met gedachten en met moeite las ik het hoofdstuk door. Wat stond hier nou? Mijn hart klopte in mijn keel en mijn benen wiebelden onrustig op en neer. Hoe kun je dit doen, vroeg ik mezelf af. Waarom beschrijf je ons leven op deze manier? Waarom schrijf je niet gewoon de waarheid? In een vlaag van woede, heb ik Sjoerd een sms gestuurd met de vraag: Waarom schrijf je over mij alsof ik een monster ben? Waarom kwets je me zo? Lees mijn boek was t antwoord.

In eerste instantie was ik natuurlijk niet van plan om dit boek te gaan lezen. Waarom zou ik mezelf onnodig laten kwetsen met leugens? Ik besloot het boek niet te kopen en me te richten op mijn lieve kinderen en mijn lieve man. Ik wil niet leven in het verleden, maar genieten van de toekomst.  Met tegenzin pakte ik in een doekje en begon mijn meubels af te stoffen.

Rond 19.30 kwam mijn man thuis en zoals gewoonlijk maakte ik een lekker bakje koffie voor hem en rookten we samen een sigaretje. Ik vroeg hoe zijn dag was geweest en hij vertelde me dat het erg druk was op zijn werk en dat het allemaal niet zo fijn was geweest. Hij heeft een lange reis van 2 uur heen en 2 uur terug. Dat vind ik op zichzelf al een hele prestatie, want ik zou dat nooit volhouden. Minimaal 2 uur onderweg zijn om op je werk te komen en dan ook nog eens in de file terecht komen. Hier heb ik veel waardering voor. Ik geef hem een dikke knuffel en zeg dat ik trots op hem ben.

Natuurlijk is hij ook erg benieuwd naar mijn dag en ik vertel over de knappe dingen die ons kleine meisje die dag gedaan heeft. Ook vertel ik hem dat Sjoerd een boek heeft geschreven over het leven wat wij samen gehad hebben en dat ik hier veel verdriet van heb.  Voor ik het kan stoppen, rollen de tranen over mijn wangen. Ik word overrompeld door emotie.  Mijn man, die normaal erg nuchter is, weet even niet wat hij moet zeggen. Maar zeg nou zelf, wat zou jij zeggen als dit je overkwam?

We besluiten om het even te laten rusten en er morgen verder over te praten. We hebben immers een paar dagen ervoor al slecht nieuws gehad over onze jongste dochter, die ik voor dit verhaal maar even Elise noem, en moeten echt even ontspannen. Gelukkig lukt het me om toch nog een fijne avond te hebben met mijn lieverd en rond 00.30 uur besluiten we naar bed te gaan. Mijn lieverd valt als een blok in slaap, maar ik lig klaarwakker. Na een paar keer omdraaien besluitt i uit bed te gaan. Ik wilde niet dat mijn lieverd wakker zou worden van mijn gewoel. Het was ontzettend koud beneden, maar trok een dekentje over me heen. Ik zette de televisie aan, maar op iedere zender was hetzelfde. Iedereen die 's-nacht wel eens heeft zitten zappen begrijpt wat er op televisie was. Dat wordt een lange nacht dacht ik bij mezelf.

Terwijl ik daar zo zit in de stilte, komt alles van de dag weer boven en het lukt me niet om het van me af te zetten. Ik kruip achter de computer en tik op google in: stormerwout.  Iets zei me wel dat ik dat niet moest doen, maar ik deed het toch. Stom.....

Met een paar keer klikken, kom ik er al snel achter dat dit verhaal veel verder gaat dan ik in eerste instantie dacht. Voor ik verder lees loop ik naar de kast en pak een zak  chips. Frustratie -eten kan zo lekker zijn!   Ik kruip snel terug onder mijn dekentje (brrrrrrrr) en ga verder met mijn zoektocht naar alles wat er over mij geschreven staat. Wat voor recensies worden er eigenlijk geschreven over de verhalen van Sjoerd? En over zijn boek? Eens kijken.....ik klik op de recensies. Mijn maag draait een paar keer rond als ik lees dat mensen hem zo respectvol vinden schrijven in zijn boek.  Om respectvol over iemand te kunnen schrijven, moet je wel eerlijk zijn denk ik hardop.

Het is niet zeker niet zo dat alles wat er geschreven staat gelogen is hoor. Ik was zeker niet de makkelijkste om mee te leven, maar daar vertel ik later wel over.

Na het lezen van nog wat recensies, besluit ik toch maar naar bed te gaan.

In bed lig ik nog steeds te denken. Ik probeer me in Sjoerd te verplaatsen. Sjoerd is geen slechte man en heeft zijn hart op de goede plaats zitten, maar waarom schrijft hij dit over mij? Hoe hard ik ook mijn best doe om het te begrijpen, het lukt me niet. Waarom ziet hij de dingen zo? Is dit echt zijn waarheid? Ik zou hem wakker willen schudden en willen schreeuwen in zijn oor. Wordt wakker Sjoerd! Dit is de waarheid niet! Ik weet dat dit geen zin heeft. Zachtjes rollen de tranen weer over mijn wangen, op het kussen van ons bed. Machteloos. Wat een rotgevoel.

Een dag later

Langzaam word ik wakker. Ik wrijf in mijn ogen en kijk versuft naar de wekker. Het is kwart voor acht, de hoogste tijd om uit bed te gaan beslis ik. Het liefst had ik me nog een keer omgedraaid, maar ik had genoeg te doen vandaag. Met mijn ogen nog half dicht, loop ik naar de badkamer. Opeens hoor ik ons kleine meisje huilen. Elise is erg ongeduldig vanochtend en schreeuwt met haar kleine longetjes zo hard als ze kan. Nou geloof me maar, als ik je zeg dat ik meteen wakker was. Een betere wekker bestaat er echt niet hoor.  Ook niet als je maar een paar uurtjes hebt geslapen.

Na een paar bakjes koffie en ons ontbijtje gaat de deurbel al. Het is Amy met wie ik om negen uur een afspraak heb. Amy werkt als praktische thuisbegeleidster bij mij. Je zal je misschien afvragen waarom, maar dat leg ik later nog wel uit.  Amy is een lieve vrouw van middelbare leeftijd en juist vandaag vind ik het heel fijn dat ze er is. We praten wat over het weer en ik geef haar een bakje thee. Zelf pak ik een lekker bakje koffie.

Amy is net als vele andere woedend als ik haar vertel dat Sjoerd een boek over mij geschreven heeft. "Die gast is gek geworden, dat kan niet hoor Maaike." Dat het niet kon dat vond ik ook, maar de vraag was wat ik er mee ging doen. Ik besluit mijn advokaat te bellen en te vragen wat mijn rechten zijn. Mijn advokaat is een gepassioneerd man. Hij houdt echt van zijn werk. Ik heb het volste vertrouwen in die man.

Goedemorgen hoor ik hem zeggen aan de andere kant van de lijn.  Goedemorgen zeg ik terug. Ik vertel over het boek en vraag om advies. Kom maar hierheen zegt hij, dit gaan we oplossen. Gerustgesteld hang ik op. Het komt wel goed, zeg ik tegen mezelf. Als deze man zegt dat we het gaan oplossen dan is dat ook zo. Blij vertel ik tegen Amy dat ik aktie kan ondernemen tegen het boek. Er valt een last van mijn schouders. Haastig druk ik alle geschreven artikelen af en stop ze in mijn tas. Ik loop naar de kast en pak uit een map de rapportage van het psychologisch onderzoek. Ow wat heerlijk dat mijn huis geordend is, zeg ik met een opluchting tegen Amy. Stel je voor dat ik dit nu allemaal nog moest gaan zoeken. Amy lacht naar me en zegt, je hebt het zelf voor elkaar gekregen Maaike.

Naar mijn advokaat

Mijn advokaat is verhuisd, dus ik stel het juiste adres in op mijn navigatiesysteem. Dit valt nog niet mee, want mijn vingers zijn stijf van de kou. Kom op," zeg ik tegen Amy, "we gaan het oplossen." Zoals je misschien wel kunt lezen, was ik erg opgelucht dat er een einde zou komen aan dit bizarre verhaal. Ik wist wel dat dit niet kon! Je mag toch geen leugens over iemand schrijven en dit uitbrengen in een boek. Toch......?

Gelukkig we zijn er. We parkeren de auto en vol goede moed, stap ik uit. Elise is achter in de auto in slaap gevallen en kijkt me verdwaasd aan als ik haar uit haar autostoeltje pak. Voorzichtig lopen we naar de ingang van het gebouw waar het nieuwe kantoor van mijn advokaat moet zijn. Het is een ontzettend glad stukje weg waar we over heen moeten. Ik druk op de intercom en er wordt tegen ons gezegd dat we op de vijfde verdieping moeten zijn.  We gaan zitten en mijn advokaat vraagt aan Elise of ze wil kleuren. Ik leg uit dat Elise nog niet kan praten en al helemaal niet kan kleuren. Mijn advokaat kijkt me verbaasd aan, maar pakt een boekje in de vorm van een auto. Elise vindt het prachtig.

Op het bureau van mijn advokaat ligt dezelfde stapel papieren als die ik ook had uitgeprind. Het verschil met mijn stapel is de enorme hoeveelheid gele arceringen op zijn papier. In de korte tijd dat wij onderweg waren, heeft de beste man alles al voorbereid. We spreken de zaak rustig door. Alle mogelijkheden van verweer die Sjoerd aan zou kunnen dragen, worden bekeken. De belangrijkste vraag voor de rechter zal zijn of er sprake is van fictie. Dat ik zeker niet het geval, zegt mijn advokaat. Het feit dat de namen veranderd zijn, is niet van toepassing in deze zaak. Op verschillende manieren is het makkelijk om te achterhalen dat dit verhaal over mij gaat. Van anonimiteit is dus ook geen sprake. Mijn advokaat zegt dat mijn kans om de zaak te winnen zeer groot is en wil de uitdaging wel aangaan. Natuurlijk moeten we aan kunnen tonen dat het verhaal gebasseerd is op leugens. Geen probleem, zeg ik. Ik pak de rapportage van het psychologisch onderzoek uit mijn tas en geef het aan mijn advokaat. "Goed zo, de zaak is sluitend", zegt hij.

Huiswerk

Wordt vervolgd...........

Word vervolgd.....

Ik schrijf dit verhaal niet om mensen ervan te overtuigen dat ik geen borderline heb. Als geen ander weet ik dat ik geen enkele invloed heb op wat mensen denken. Ik schrijf dit niet uit boosheid of wraak. Ik schrijf dit als moeder van Sanne. Ik wil niks liever dan haar beschermen en dat kan ik op dit moment niet.  Misschien sta je er niet bij stil als je het boek of de verhalen van Sjoerd de Jong leest, maar moeders van klasgenootjes van Sanne, clubgenootjes en nabije buren lezen dit verhaal ook. Er komt een dag dat iemand tegen Sanne zegt dat ze niet meer met haar af mogen spreken omdat haar moeder gek is.....Er komt een dag dat Sanne via vriendinnetjes te horen wat papa over mama op internet schrijft.  Dat ze uitgelachen wordt op straat....Dit verdient ze niet. Dat ik gekwetst word in dit verhaal en er leugens over mij verteld worden daar kan ik mee omgaan, maar laat mijn kind met rust. 

Reageren?