Er wordt soms makkelijk over gedacht meer het is een hele klus !!

 

Er wordt wat afgeklaagd

over de ouders van tegenwoordig : ze hebben geen tijd voor hun kinderen, leveren ze doodmoe en zonder ontbijt af op school en stellen geen grenzen. De leerkracht moet ze maar normen en waarden bijbrengen.

Misschien is dit wat overdreven,

maar zeg nou zelf : wie ergert zich niet aan die krijsende koters in de supermarkt die met hun minikarretjes iedereen aanrijden? Wie verbijt zich niet als tijdens wat een gezellige visite zou moeten zijn, kindlief steeds de aandacht vraagt?

En geef toe :

ook jij vraagt je soms af waar de kinderen gebleven zijn die na een bezoek keurig een handje komen geven en je bedanken voor het spelen ?

Vroeger was “goed opgevoed zijn”,

een belangrijk criterium. Goed opgevoede kinderen hoorde of zag je nauwelijks – ze waren beleefd, netjes, voorkomend en bescheiden. Het was de tijd van kindertjes die vragen worden overgeslagen, van respect voor ouderen en van stilzitten met je armen over elkaar.

Maar ideaal was het niet

“Indertijd was alles wat anders was slecht”. Normen en waarden werden van bovenaf opgelegd en kinderen moesten zich aanpassen. Eigenheid initiatief en spontaniteit werden niet hoog geacht.

Er is nu meer

vrijheid, maar het saamhorigheidsgevoel van die tijd hebben wij verwaarloosd. De wereld van nu is enorm geïndividualiseerd. De leraar, de politie en de dokter die vroeger allemaal een bepaalde status hadden, moeten zich nu ook verantwoorden. Iedereen vindt zichzelf en zijn of haar gezin belangrijk. Zij moeten het leuk hebben, koste wat kost. En dat is ook logisch: iedere ouder zal alles doen om de kinderen gelukkig te maken.

Kiezen is moeilijk !!!

Ouders kunnen tegenwoordig zo ontzettend veel, dat ze bijna alles aan de kinderen kunnen geven. Kinderpartijtjes met alles erop en eraan, drie verschillende sporten, een dure spelcomputer achter in de auto en minstens één keer per jaar naar Euro Disney.

Sommige ouders

willen, hoeven, of kunnen geen keuzes maken. En dat doen ze dus ook niet. Maar daardoor geven ze een verkeerd voorbeeld. Door ze niet te laten zien hoe je een keuze maakt, geven wij aan dat er geen grenzen zijn. Kiezen is één van de moeilijkste dingen in het leven – niet alleen op het gebied van opvoeden, maar op vele vlakken -. Als je dat niet bij je ouders kunt afkijken, leer je het niet.

Deze vrijgevigheid

heeft ook nog een ander gevolg. Ouders die denken dat zij hun kinderen gelukkig maken door ze te overladen met cadeautjes, hebben het mis. Dat is op z’n tijd hartstikke leuk, maar als je er niet om gevraagd hebt, heeft het helemaal geen waarde en word je er niet gelukkig van. Echt vrolijk en blij word je pas als je iets moeilijks probeert te doen, denkt dat het niet kan en het toch lukt.

Dat wil niet zeggen

dat alle ouders hun kinderen de hele tijd moeilijke dingen moeten laten doen, maar je hoeft die frustraties ook niet allemaal weg te nemen. Veel ouders doen dat wel, uit bezorgdheid. Dat is heel lief, maar je helpt je kind er helemaal niet mee. In tegendeel. Ouders denken dat hun kinderen de hele dag gelukkig moeten zijn, maar zo werkt het niet. Het leven is niet altijd leuk.

Toch zal er niet eerder

een generatie ouders zijn geweest die zo ontzettend hard probeert het goed te doen. Zelfs als je alleen nog maar zwanger wilt worden, word je overspoeld met heel veel boeken vol goede raad. En als het kind eenmaal is geboren, komen daar de opvoedprogramma’s op televisie nog bij. Dat alles kan ouders juist heel onzeker maken. Maar door al die boeken en televisieprogramma’s zijn ouders wel bereid om over hun manier van opvoeden na te denken en te praten. Als andere ouders maximaal een kwartier per dag op de Nintendo toestaan, vraagt je je sneller af hoe je dat eigenlijk aanpakt. Je staat er dan ook niet meer alleen voor.

Maar misschien is het nog simpeler.

Misschien moeten wij ons niet verkijken op de grote, drukke, geïndividualiseerde buitenwereld. De oplossing ligt waarschijnlijk meer voor de hand dan je denkt.

Als de ouders gelukkig zijn met elkaar

ben je al een heel eind op weg. Verbondenheid is heel belangrijk voor een kind. Als je dat niet om je heen ziet, mis je iets heel belangrijks. Als je ouders gelukkig zijn samen, leer je als kind dat het belangrijk is dat de ander gelukkig is en dat je daar wat voor moet doen. Dan leer je geven en nemen.

Conclusie :

Kinderen houden niet van hun ouders omdat ze zo lekker veel mogen. Kinderen houden van ouders die hen het gevoel geven dat ze de moeite waard zijn. Ook de moeite van conflicten. Dat geeft hen juist het gevoel met elkaar verbonden te zijn.
 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.