Wondereik staat in natuurgebied "Het Groot Schietveld" bij Wuustwezel (in Belgie).

Inmiddels ben ik in België gearriveerd; het werd de hoogste tijd Wondereik weer eens op te zoeken in het grootste natuurgebied van de provincie Antwerpen. Na19 minuten lopen kom ik bij de ingang dit vervaarlijk uitziende bord tegen.

Ik zie nu pas dat er opstaat dat het gebruik van optische toestellen verboden is, maar ik spreek geen Vlaams, dus met mijn camera pontificaal omgehangen loop ik het natuurgebied in. Het is niet altijd open. Het is nog steeds door de militairen als schietterrein in gebruik en heet dan ook "Het Groot Schietveld".

Maar van mij kunnen de militairen een potje breken want zonder hen zouden we haast geen natuurgebied meer hebben, noch in Nederland, noch in België. Ik woon hier al elf jaar en de weg naar het natuurgebied toe, de 19 minuten aanlooproute dus, was nog maar elf jaar geleden half bos, half bebouwd. Nu is het bijna helemaal bebouwd. Als de militaire oefenterreinen er niet geweest waren, was dit hele natuurgebied ook naar de filistijnen. Er groeien nog bijzondere planten, die je nergens meer ziet. In de zomer dan. Er komen hier dan ook niet zo veel mensen, de meeste gaan naar de Kalmthoutse hei waar je op een gewone doordeweekse dag al zowat struikelt over de mensen, en ik kan het weten, want ik heb gewoond in een echt hutje midden op die Kalmthoutse hei. Maar nu woon ik dus, de helft van het jaar ongeveer, vlak bij dit ongerepte natuurgebied. Nou ja, ongerept, de militairen hebben er wel de vreemdste bouwsels en schroothopen achtergelaten, maar dat mag de pret niet drukken.

De zevende eik links is Wondereik. De eerste keer dat ik contact met hem legde, een jaar geleden, was het ijzig koud en ik had compleet verkleumde handen. Toen ik tegen hem aanstond stuurde Eik zoveel energie naar mijn handen, dat ze acuut warm werden! De techniek van Eik is eenvoudigweg energie langs de zenuwbanen te sturen en de bloedsomloop doet de rest. Maar ik vond het een wonder, vooral omdat het zo contrasteerde met het feit dat Eik deze keer in het geheel geen energie door mijn benen en naar mijn voeten stuurde, wat ook niet nodig was, want ik had geen koude voeten, maar koude handen. Ik liep er van weg, en hoe meer ik er over nadacht, hoe meer ik het een wonder vond. De hele wandeling erna heb ik geen koude handen meer gehad.

De tweede keer dat ik hem opzocht was aan het eind van een wandeling. Halverwege de hei werd ik opeens overmand door een uitgeput gevoel, ik kon bijna geen stap meer verzetten. Ik sleep mezelf terug, want ja, je kunt moeilijk iets anders doen als je aan de wandel bent:-), en vraag wondereik wat er aan de hand is. Wondereik zei: "kijk eens naar je horoscoop". Nou zeg, was wondereik ook al geschoold in astrologie? Eenmaal thuisgekomen kijk ik naar die horoscoop en ik zag onmiddellijk wat het probleem was. Dat ik daar zelf niet opgekomen was... ik wist meteen dat het snel weer over zou zijn, en dat was ook zo, de volgende dag had ik al mijn energie terug.

Deze keer had ik niet direct een vraag aan wondereik, ik legde eerst eens even contact met hem. Hij gaf mega-energie als nooit tevoren, wow. Maar ja, nu ik er toch was vroeg ik hem contact te leggen met techno-eik (die staat in het buitengebied van Brasschaat), want mijn wasmachineslang was lek vanwege het vriezen. Ik had dringend hulp nodig om dat te repareren:-) Die komt overigens innmiddels morgen.

Dan ga ik dit weggetje hierboven in, weliswaar verboden, maar het was zondag,en de militairen werken ook alleen maar tijdens kantooruren door de week, meestal tenminste. Het is vooral in de zomer een favoriet weggetje vanwege de kruiden die er staan. Ik ben er al meerdere malen afgekeild door de militairen, maar op zondag laten ze de joggers en wandelaars meestal met rust. Kijk nou toch wat een mooi vennetje er ligt:

Aan dit weggetje staat Klein Eikje. Nou moet je niet denken dat kleine eikjes nog niet zulke sterke krachten hebben want niets is minder waar. Zelfs als een eik nog maar tien jaar oud is, beschikt hij al over wonderbaarlijke energetische krachten. Dit eikje is misschien twintig jaar:

In feite is dit een minderen-met-roken-eikje. Maar ik heb die plannen ook dit nieuwjaar volledig overboord gezet, dus ik ging nu zomaar tegen Klein Eikje aan staan en begon prompt te hoesten:-) Ik loop er maar gauw van weg, en dan, gebeurt me wat me wel vaker gebeurt als ik van een Eik wegloop. Mijn pas vertraagt naar een bijna verstild, meditatief tempo. Het gebeurt niet na elk bezoek aan een Eik, een op de vijftien keer misschien. Het is een heel bijzonder gevoel, alsof je opeens zwanger bent van Spirit. Langzaam en vooral genietend loop ik door.

Het was lang geleden dat ik op dit weggetje was. De vorige keer was ik er inderdaad afgebonjourd door een langsrijdende militaire auto, en om hun oproep hier niet te wandelen kracht bij te zetten, hadden ze de volgende dag de ingang naar de uitgang erachter nog meer afgezet met allemaal boomstronken:

Je kunt je natuurlijk afvragen hoe ik weet dat ze dat de volgende dag al gedaan hadden, maar daar hebben we het nu niet over:-) Uiteraard ben ik niet de enige die hier wandelt, jogt, of de hond uitlaat, de lokale bevolking doet niets anders en binnen no time hadden die alweer een andere ingang gemaakt:

En dat vind ik nu het leuke van de Belgen, hun stille burgerlijke ongehoorzaamheid, ze doen gewoon lekker waar ze zin in hebben. Heel wat anders dan Nederlanders die elkaar aangeven als je de regels niet volgt (heb ik me laten vertellen). Ik voel me hier dan ook prima thuis:-)