Uiterlijk vertoon ik hou er niet van, doe je niet beter voor dan dat je bent. Daarom heeft mijn favoriete fotoserie de titel gekregen without a face.

Uiterlijk vertoon

Kennen jullie dat, van die mensen die laten zien hoeveel ze verdienen door een groot huis en een nog grotere auto. Als je ze dan uit ziet stappen zie je opeens hoe klein ze zijn. Verlegen roeren ze hun mond. Er komen mooie woorden, maar ze zijn niet te horen door alle toeters en bellen die om hem of haar heen hangen.  Wat een lawaai maken die toeters en bellen, niet om aan te horen. De zon verblindt me door  geschitter en weerkaatsing in hun kroonjuwelen. Ik kan de werkelijke persoon niet in de ogen kijken. Hij toont mij zijn portomonee maar de knip die blijft gesloten. Delen van de personen willen delen, maar die delen liggen onbereikbaar op de bodem van de put. 

 

Al draag een aap een gouden ring.

 

Vroeger spraken wij vaak het spreekwoord uit al draagt een aap een gouden ring het is en blijft een lelijk ding. Ik heb het dus maar nooit meer geprobeerd. Geen opsmuk voor mij, ik ben en doe maar gewoon, het helpt me toch niet. 

Of is het jaloezie? Ik heb het geld niet dus heb makkelijk praten maar stel ik zou het hebben waar zou ik dan voor kiezen? 

 

 

Mijn rode Panda

Het was mijn eerste auto, een rode fiat panda en ik heb er zeker mee gelachen, of is die reclame uit mijn tijd. Wat was ik blij met mijn eerste auto, wat een vrijheid. Helaas trapte ik een keer mijn remmen bijna door de bodem heen en kreeg een motorrijder op mijn voorklep. Ook daar vonden we een goedkope oplossing voor. Mijn broer kocht een nieuwe rode klep bij de sloop en samen monteerden wij de klep op de auto. De terugtocht van Lelystad naar Groningen heb ik meer gehuild dan gelachen. Er zat ruimte tussen de auto en de klep. De klep klepperde erop los. Met angst en beven zat ik achter het stuur te bibberen, wachtend todat ik niet meer om de klep heen kon en deze rechtop voor mijn gezicht zou staan, mij het uitzicht ontnemend op het overige prachtige wegverkeer. Onderweg controleerde ik tien keer of de klep nog vast zat en dat was het geval dus hervatte ik mijn weg weer. Het grootste obstakel op mijn weg zag ik van verre aankomen. De ketelbrug, wind van voor achter links en of rechts? Zou de wind mij gunstig gezind zijn? Hoe hoger ik kwam, hoe meer beweging er zat in mijn auto, ik kroop, maar overwon. Beneden aan de brug stapte ik opnieuw uit, dit keer niet ter controle maar in dankbaarheid en gaf de klep een kus.  Thuis aangekomen zakte ik op mijn troon rustend van de helse rit, dromend van een lakei die mij vertroetelde, verzorgde en me de volgende keer zou brengen waar ik moest zijn..

Uiteindelijk heb ik nog jaren met een klepperende klep gereden. Zwaaiend naar de mensen die mij wezen op mijn klepperende klep. Jaja ik weet het ,hij kleppert, maar op één of andere manier toch onlosmakend gekoppeld aan mij. Ik lachte als een boer met kiespijn en droomde van een dijk van een gouden auto die op de weg ligt als een huis.

Onze rode Lada

Nou reden mijn ouders vroeger in een rode Lada, vierkante auto's delen dus al mijn hele leven.  Ik hoor mijn vader nog zeggen, hij glimt van nieuwigheid en trekt als een paard, het is niet allemaal goud wat er blinkt. Op de middelbare school nog erg vatbaar voor uiterlijk vertoon zag ik mezelf niet graag opgehaald worden door mijn vader in zijn rode Lada. Het was hem bekend en soms voldeed hij aan mijn pubergrillen. Zijn vriend wilde in zijn prachtige grote auto van de zaak, mij wel even bij school weghalen. De schat! Er werden mij weer een aantal meewaardige blikken bespaard.

Ik had de auto graag om willen bouwen tot een iets stoerder model.

Voor het eerst voelden ik iets van trots op onze auto tijdens een vakantie door oostbloklanden. Vol bewondering werd er gekeken naar het laatste model lada waar zij zo lang op moesten wachten, dit was hier een droomauto. 

Mijn ouders deden er nog een schepje bovenop en kochten een nieuwe caravan. Een Sahara, niet standaard wit nee, we stonden er opnieuw gekleurd op. Okergeel like de sahara.

Enige trauma's heb ik wel opgelopen, maar ik rij nog!

Mocht ik ooit nog een oliebron aanboren dan ga ik zeker voor wat opsmuk. Een auto die rijdt als een dijk zonder mankementen,  kleren die van mij de man maken en heel misschien, ja heel misschien probeer ik toch nog eens een gouden ring om mijn vinger te schuiven.

 

Bijzonder aan xead

Bijzonder aan Xead vind ik dat ik mensen heb leren kennen zonder hun gezicht, lijf en leden te zien. Zonder uiterlijk vertoon. Ik las hun woorden gesproken vanuit hun gedachten en zag mooie mensen verschijnen. Mensen 'without a face' . Dus ja jullie zijn mijn inspiratie voor mijn nieuwste en favoriete foto serie . Kleurijk fantasievol en zeker niet geheel ingevuld. 

 

 

© kikafonie

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.