Willem Alexander heeft in zijn wanhoop uitgehaald naar de pers. Schijnbaar mag dat niet als je een prins bent van koninklijke bloed.

                                 Toon eens wat respect!

Is zwijgen altijd goud waard?

Een artikel in een vooraanstaand blad vertelt ons hoe Willem Alexander in Lech heeft uitgehaald naar de pers. Hij heeft in een moment van pure wanhoop gevraagd of ze "geen respect hebben". Als ik de berichten lees van mensen als reactie op het artikel wordt ik wel een beetje verdrietig. Of ze zijn het eens met Willem Alexander of ze vinden zijn houding getuigen van weinig inzicht, professionaliteit en geduld.

 

Men is óf van mening dat Willem Alexander één keer per dag een korte persconferentie moet geven zodat het Nederlandse volk weet hoe het met Friso gaat, of ze vinden dat de pers de ruimte en privacy van de koninklijke familie moet respecteren. Kreten als "Wij hebben recht om te weten hoe het met ze gaat" en " Hij moet maar een cursus volgen: Hoe Ga Ik Om Met De Pers ". volgden elkaar in rap tempo op. Want de kroonprins zou beter moeten weten. Dan had hij maar geen kroonprins moeten zijn, toch?

Er zijn ook mensen die vinden dat de pers de Koninlijke familie de ruimte en privacy moet geven om in stilte en rust om te gaan met de situatie rondom Friso. Ze zijn van mening dat de familie onder zwaar emotionele spanning verkeert. Niemand weet tenslotte hoe het met Friso zal aflopen.

Tussen wanhoop en hoop

Een aantal jaren geleden werd ik gebeld door een vriendin om te vragen of ik wist dat de zoon van mijn andere vriendin in het ziekenhuis lag. Nou nee, dat wist ik niet. Het bleek dat hij in het AMC op de intensive care lag. Hij had een zwaar ongeluk gehad en zijn toestand was zeer kritiek. Ik heb direct mijn man gebeld en hij is meteen naar huis gekomen. Mijn moeder kwam op onze kinderen passen en wij zijn meteen naar Amsterdam gereden. Ik zal de wanhoop van mijn vriendin en haar man nooit meer vergeten. Continu keken ze naar de apparatuurmeters bij het bed van hun zoon. Hun angst of hij het wel of niet zou halen was op hun gezichten af te lezen. De gesprekken met de artsen waren zwaar en emotioneel. Hun pure wanhoop omdat daar iemand lag waar zielsveel van gehouden werd. Een kind, een broer een kleinkind waar niemand nog afscheid van kon of wilde nemen. Almaar hopend op een wonder. Uren lang tussen hoop, angst en vrees verkeren, vurig biddend dat hij beter zou worden. Ik zal het nooit meer vergeten, nooit meer!

Rechten

Zou het anders zijn met de koninklijke familie denkt u? Want is Friso niet de zoon van Beatrix, de man van Mable en de broer van Willem Alexander? Zouden zij ook niet emotioneel balanceren tussen hoop en vrees? Of hebben mensen van koninlijke bloede geen gevoelens? Mogen zij die überhaubt wel hebben? Wat zijn de rechten van het Nederlandse volk? Hebben zij niet het recht om te weten hoe het gesteld is met Friso? Hebben zij geen recht op foto's en beeldmateriaal van de Oranjes als ze van en naar het ziekenhuis toe gaan? Mogen zij niet getuige zijn van de gevoelens van pure wanhoop van deze familie die onder de meest afschuwelijke spanning staat die je je maar kunt voorstellen?

Waar ligt de grens?

Dit is een familie dat lijdt. Beatrix weet niet of haar zoon het zal halen. Niemand weet wat de toekomst brengen zal. Friso is echter wel háár zoon, háár kind. Een kind dat zij net als alle andere moeders onder ons, onder haar hart heeft gedragen. Een kind waar ze blijkbaar een bijzondere band mee heeft omdat hij van al haar zonen het meest op Claus lijkt. Claus, haar man waar ze zo zielsveel van hield. Haar man die er niet meer is om haar op te vangen en haar te steunen. Mabel is met Friso getrouwd. Ze is de moeder van zijn kinderen. Laten wij niet vergeten dat het wel háár man is wat daar ligt. Ze moet als moeder haar kinderen zien op te vangen maar ze wil ook bij haar man zijn. Een man waar ze zielsveel van houdt. Willem Alexander ziet het verdriet van zijn moeder, het verdriet van Mabel maar heeft zelf óók verdriet. Het is tenslotte wel zijn broer dat daar ligt. De onzekerheid waar ze in verkeren is verschrikkelijk. Voor een doorsnee gezin is dit al erg genoeg maar zij hebben ook nog de pers erbij die elke beweging dat ze maken volgt. De spanning moet haast ondragelijk zijn voor ze.

Of je nou wel of niet van koninklijke bloede bent doet er niet toe. Wat er momenteel wel toe doet is dat dit een familie is die het enorm zwaar heeft. Net zo zwaar als jij en ik het zouden hebben als het iemand zou zijn binnen ons eigen familie. Respect kun je niet afdwingen, dat moet in de mens zelf zitten. Ja, journalisten hebben een taak. Natuurlijk, dat onderschat ik niet. Maar waren het ook niet gewone mensen voordat ze journalisten werden? Of is het zo dat je tegenwoordig als journalist je mens-zijn af moet leggen en niet meer mag beschikken over een normale portie mededogen en fatsoen?

Ja, Willem Alexander heeft uitgehaald naar de pers en misschien was het niet zo verstandig van hem. Maar gezien de emotionele stress waar hij onder lijdt, is dat eigenlijk zo vreemd? Wie weet. Ik ga daar verder geen uitspraak over doen. Maar laten wij alsjeblieft niet vergeten dat dit ook gewone mensen zijn met dezelfde gevoelens als wij. Ze kunnen ook lijden. Het feit dat zij lid zijn van het Koninklijke huis zegt niet dat hun leven één grote feest zal zijn. Zij blijven net als wij, gewone mensen. Laten wij dat alsjeblieft niet vergeten. Al was het maar uit mededogen.

 

copyright Michelle Schuurman

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.