Vandaag is alles zwart. Of juist niet. Wie zal het zeggen?

De Engelse informatie-site met allerhande wetenswaardigheden kleurt vandaag zwart.

Van kwaadheid.

 

Wat ben ik een domme doos, dacht ik,

 

me tegelijk realiserend gezellie bij een hele bende bejaarde dames te horen. We staan nou eenmaal als oude afgeschreven cactussen in de dooie hoek van de vensterbank, waar we niet opvallen bij het snel voorbij flitsende virtuele wereld-wijde-web-gebeuren. Zo van: Zielig om ons weg te gooien, veel onderhoud hebben we niet nodig, maar voor de rest heb je er geen fl---er aan. En wij? We willen niet zeuren.

Maar goed, ik dacht dus: ‘Hoe komt men toch aan al die prachtig uitgeplozen info? Zou men die biografieën ooit allemaal persoonlijk hebben gelezen? Die boeken in de uitpuilende boekenkast thuis hebben staan? Ze efkes uit de losse pols uit hun hoofd citeren?

Tot ik surfend stuitte op een zéér interessant artikel,

Effe koekelen, zou Jack Misterex zeggen en aangezien ik nooit te beroerd ben om te leren kwam ik het tegen. Dat artikel waarin opmerkelijke feiten echt tot mijn verbeelding spraken omdat er over deduceren en detecteren werd gesproken. Snel kopieerde ik de naam die boven het artikel stond. In een poep en een scheet zat ik via Wikipedia in de vorige eeuw, helemaal in het begin. Had ik dat maar nooit gedaan. Het hakte er aardig in. Verloren was ik, verkocht. Zomaar een half uur verder zonder één saffie. Waar was ik pot-dossie aan begonnen? Waarom waren mijn stekels plotseling rechtop gaan staan?

Ik dacht eerst dat het klakkeloos was geknipt en geplakt.

 

maar nee. Gelukkig. Er stonden ook ander plaatjes bij. En ja, ik kon er niets aan doen, toen kwam ik toch bijna los van de stoel. Ongekende mogelijkheden kaapten mijn gezonde verstand en legden het ene na het andere verband, zomaar uit de vrije hand. Vandaag, met de Wikie op zwart zal ik het dus eerlijk met u delen, want wat ik kan dat kunnen er zovelen en we gunnen elkaar allemaal een goed succesverhaal. Laat ik eerlijk blijven.

Ook ik wordt wel eens door een vlaag van wantrouwen getroffen. Normaliter is dat niet mijn stiel, want wie vanuit wantrouwen leeft roept automatisch dezelfde reacties op en ik wil zelf immers ook worden vertrouwd. Af en toe bespringt mij dat argwanende duveltje toch. Dat heeft zijn eigen logische logistieke oorsprong. Deze bejaarde Cactus Dora Humora put uit ervaring en de persoonlijk aan den lijve ondervonden omgedraaide wereld van het waar-gebeurde verraad. Omdat ik de anderen vertrouw. Een beetje recht heb ik daardoor wel op dat negatief gekleurd argwaantje en ik straf mezelf graag af, voor tekortschieten. Schuldbewust en zenuwachtig rol ik een rommelig sigaretje en beken mijn ernstige zonde. Want het is uiteraard het ei van Columbus.

Stel u hebt op zekere dag totaal géén inspiratie.

Bidt tot de woordsmurfen en zij schieten u onmiddellijk te hulp. Het werkt als volgt:

Ga gezellig bij koekel op de koffie! Typ een naam en hupsakee. Het is net toveren.
Open een schoon. (leeg) word-document en selecteer het artikel dat u in de koekelkoekjestrommel van uw gastheer het meest aanspreekt. Met de sneltoetsen CTRL+C en daarna CTRL+V speelt u uw eigen Gargamel en in één tel, jawel, het gaat razendsnel, staat het hele werkstuk u op uw eigen werkblad aan te giegelen alsof u er drie dagen op hebt zitten zwoegen. Een kind kan de was doen.

Lees het stuk uitvoerig door en delete wat uzelf niet interesseert, want je hoeft niet alle tekst te gebruiken. Desnoods selecteer je een hele alinea die je knipt en een stukske naar boven of beneden verhuist.  Nog even wat ander prentjes uit ons aller Wikipediatrommeltje geplukt en klaar is Kees, Mieneke of Alouis. Hoe groter de plaatjes des te indrukwekkender. Schuldgevoel is niet nodig. Het is namelijk onwillekeurig toch ook leerzaam. Je steekt er altijd wel iets van op. Die man of vrouw leefde in armoe of rijkdom en het ging er destijds hard aan toe. Of je leest dat het in die kringen gebruikelijk was diverse bijzitten te hebben zolang je eigen vrouw maar geen bezwaar maakte. Meestal had de desbetreffende dame daarmee een excuus om de tuinman eens bij de kladden te grijpen. Overspel werd vroeger echt veel vrijmoediger gepleegd. Ik beken dat ik daarbij vergeleken niet meer ben dan een uitgedroogde hang-beugeunerheu van het horizontale plat, zeg maar. Ik bedoel … dommer wordt je er niet van.

Nu even alles cactussen op een rijtje.

Mijn vraag is alleen? Bevredigt het? Zo een artikel in elkaar flansen? Gaat dat niet snel vervelen en moet je er dan steeds verder in gaan, na een kleine berg een steeds grotere overwinnen? Zoals die ‘slimme wetenschapper’ die vanwege werkdruk wat uitkomstjes verzon? Is vanwege de hang naar succes alles geoorloofd? Waar begint oplichting en waar houdt stelen op? Het zijn maar zo eens wat pietluttige vraagjes.

Laatst zag ik tot mijn verbijstering, bijna per ongeluk, een vies plaatje voorbijkomen en ik had het al bijna weggeklikt. Het stond zo raar tussen stoute blikken en speelgoed. U had het dáár ook vast niet verwacht, maar mij intrigeerde het. Bleek het notabene een zeldzaam verzamelobject te zijn waar onnoemelijk veel vraag naar was. Het kleurige dingetje leek onooglijk, was als blikken speeltje vermomd. Je kon het opdraaien en het hopte frank en vrij, schaterlachend maar gewetenloos rond. In de omschrijving stond: Vergeten kermisattracties uit de vorige eeuw: De unieke sensatie die uw persoonlijke leven heet. 

Het bieden was al tot 100 001,99 Euro opgelopen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.