Maakt iemand zich tegenwoordig nog druk over privacy op het internet? Mensen pompen bewust en onbewust gigantisch veel persoonlijke informatie over zichzelf en naasten in de sociale media en die maken er handig gebruik van.

Persoonlijke reclame

In augustus was mijn vriendje jarig en ik wilde hem een nieuwe portemonnee geven omdat zijn huidige bijna uit elkaar valt. Zo heb ik op het internet een beetje rondgekeken naar een leuke portefeuille, maar er helaas geen één gevonden. Een weekje later prijkte er ongeveer in elke advertentie die ik op internet zag een portemonnee. Hierdoor ben ik me gaan realiseren dat Google en andere zoekmachines je gewoon ‘in de gaten houden’, om hiermee je gegevens te verkopen en te zorgen dat adverteerders hun advertenties aan een selecte groep kunnen sturen – dit scheelt immers in de kosten. Zijn mensen zich hier wel van bewust?

Lekkere koekjes

Ik vond het ‘vroeger’ toen ik wat kleiner was altijd zo’n lekker woord ‘cookies’. Ik moest ze altijd wissen in mijn internet explorer geschiedenis, omdat het niet goed was of iets dergelijks. Ik heb het nooit begrepen: hoe kan iets met de naam koekjes nou ‘schadelijk’ zijn?

Echt schadelijk is het natuurlijk niet. Cookies zijn hele kleine bundeltjes data die een server naar een browser stuurt en dan opgeslagen wordt. Als de bezoeker volgende keer weer op die site komt, wordt het kleine pakketje weer teruggestuurd en zo kan ontdekt worden wat de gebruiker in het verleden allemaal gedaan heeft op internet. Dit is voornamelijk heel interessant voor marketingdoeleinden, door die gerichte reclame. Bijvoorbeeld Tracking Cookies is hier een voorbeeld van, stel dat een gebruiker naar website A geweest is waar reclame op stond van een reclamebureau, dit wordt dan opgeslagen. De volgende dag surft de bezoeker naar een site B waar ook reclame opstaat van datzelfde bureau, dit wordt dan ook opgeslagen en zo weet het advertentiebureau dat de bezoeker op site A en B geweest is. Als dit een paar keer voorkomt, kan er een soort gebruikersprofiel gemaakt worden en dit is natuurlijk heel voordelig voor de advertentiebureaus.

Bewust informatie delen

Cookies zijn voorbeeld van hoe je onbewust je privégegevens op internet kunt zetten, maar er zijn ook genoeg manieren om dit gewoon bewust te doen. Bijvoorbeeld Facebook, MySpace, Twitter, hyves en al die andere social media. Stel dat je ergens gaat solliciteren en die werknemer zoekt eerst het internet af over jou, wat kan hij dan wel niet allemaal vinden? Ik heb voor het gemak even op mijn eigen voor en achternaam gezocht en kwam uit bij Facebook, Twitter, mijn schoolsite, mijn eigen site en nog meer van zulke dingen. Als deze niet op privé of afgeschermd staan, kan mijn toekomstige werkgever alles over mij te weten komen. En stel dat ik een keer in een dronken bui een hele rare blog heb geplaatst op hyves of Facebook? Hij zal dan gelijk een raar beeld van mij krijgen en dit zal zeker te weten meewegen in of ik aangenomen ga worden ja of nee. Daarom moet je altijd oppassen met wat je op internet plaatst.

Duidelijk is dat de internetgebruikers de dupe zijn. Van hen worden persoonlijke gegevens gebruikt voor marketingdoeleinden en doorverkocht aan derden, terwijl de abonnees zelf van niks weten.
Ook bleek uit een enquête van Ernst & Young (voorjaar 2001) dat 60 procent van de Nederlandse bedrijven met meer dan honderd werknemers, hun personeel in de gaten houden. Er bestaat geen kant-en-klare wetgeving die het digitaal bespieden van werknemers reguleert. Wel is er inmiddels de nodige jurisprudentie. In de afgelopen jaren zijn al honderden Nederlandse werknemers op straat komen te staan door internetmisbruik.

Conclusie

De privacy op internet rammelt dus. Persoonsgegevens worden zonder toestemming, of enige van wetendheid verkocht. En mensen komen vaak ongewild met informatie van het internet in contact. In beide gevallen heeft de overheid de grootste verantwoordelijkheid, maar ook de internetgebruikers zelf dragen een verantwoordelijkheid. Zij kunnen zelf vertrouwelijk omgaan met privé-gegevens en met onverantwoorde pornografische en discriminerende informatie op sites. De vragen blijven: moet er wettelijke bescherming van persoonsgegevens komen en tot hoe ver? En: moet er wettelijke bescherming komen tegen het zomaar van allemaal informatie op het internet zetten?

Ik vind dat er een wet moet komen die persoonsgegevens op internet beschermd en dat de rest van de verantwoordelijkheid bij de burger zelf moet liggen: het is toch aan de burger zelf wat hij of zij op internet zet qua privégegevens. Wel vind ik dat kinderen hiertegen beschermd moeten worden, zij zullen de gevaren niet zo snel inzien als ouderen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.