Ja een auto die je zomaar mee kon nemen, voor de liefhebber!

Toen ik mijn man leerde kennen reed hij voor het eerst bij mij voor in zijn VW Lupo.

Nou was ikzelf een Peugeot rijder en had niet zoveel op met de Lupo. Maar mijn autootje was rijp voor de sloop, dus uiteindelijk reed ook ik in de VW Lupo. En eerlijk gezegd, hij beviel me prima. Lekker wendbaar en gemakkelijk te parkeren in de stad, maar ook lekker pittig met het optrekken bij de verkeerslichten. Het werd uiteindelijk ook mijn autootje.

Op een zomerse dag besloten mijn man en ik om eens een dagje Friesland te doen. We wilden wel eens naar het Jopie Huisman Museum in Workum.

We hadden er al zoveel over gehoord en gelezen, dat we nu maar eens de schilderijen van dichtbij wilden bekijken. Het is voor ons wel altijd een hele onderneming, want we zijn beide chronisch ziek, dus we moeten ons ook echt goed voelen als we zoiets ondernemen. Ook moeten we weten dat we dichtbij kunnen parkeren. We beschikken over een Invalidenparkeerkaart, maar dat wil niet zeggen dat je dan ook overal dichtbij kunt komen, maar hiermee hadden we ook geluk. We konden bijna tegenover het museum parkeren, dus we hoefden niet ver te lopen.
 

Het Jopie Huisman museum was genieten. Prachtige schilderijen, en een film over Jopie Huisman, maar ook veel documentatie was er aanwezig. We genoten.
 

Na het bezoek aan het museum besloten we nog een kop koffie te gaan drinken, een eindje verderop, waar we gemakkelijk lopend naar toe konden. We zaten er een tijdje, het weer was prachtig, dus we genoten van de zon. Bij de kerk was een fancy fair en een kleine markt, dus we besloten daar ook nog maar even te gaan kijken. Er waren allerhande leuke snuisterijen te koop, dus wel leuk om even te kijken. Daarna wilden we weer richting auto gaan.
 

Maar zoals bij ons eigenlijk al gewoonlijk is, we kwamen voorbij een viskraam. En als we die tegenkomen, gaan we die nooit zomaar voorbij, we kopen dan vaak wel een visje!

Het was erg druk bij de kraam en na een tijdje daar te hebben gestaan, stelde mijn man voor dat ik maar vast in de auto moest gaan wachten. Prima, ik was moe en vond dat geen probleem. Mijn man zocht de autosleutels, maar kon ze niet vinden! Misschien had ik ze in mijn tas? Ik zocht mijn tas door, maar nee, geen sleutels......

Vanaf de plaats waar we stonden konden we de auto zien staan. En ik dacht te zien dat de deur van de auto, aan de bestuurderskant, ook niet goed dicht zat. Ik zei tegen mijn man dat hij maar in de rij moest blijven staan en dat ik wel even zou gaan kijken.
Toen ik bij de auto kwam, zag ik dat de deur inderdaad niet goed dicht zat. Ik deed de deur open en ja hoor, de sleutels staken nog in het contact! Ik zwaaide naar mijn man, met de sleutels in mijn hand, gelukkig konden we weer met ons autootje naar huis!

Het was erg druk in Workum. Dat deed ons ook beseffen dat wanneer iemand de auto had willen meenemen, dat onopvallend had kunnen gebeuren! We waren toch een paar uur weggeweest! Waarschijnlijk heeft niemand een Lupo willen hebben! Nou gelukkig maar, want wij willen hem niet kwijt!
 

Reageren?