Ik hoorde klokken luiden en dat geluid trok mij naar de deur. Ik opende deze en ik vond daar een doos. Wie stuurde mij dit Kerstpakket?

Wie stuurde mij, midden in de nacht, een Kerstpakket?

“Voor Doortje” stond er op geschreven
Meteen ging mijn zoektocht naar de afzender maar tevergeefs, geen namen, helemaal geen tekst eigenlijk, zelfs mijn adres ontbrak! Maar dat is vreemd?
De wind giert langs de muren en het regent. Ik sluit de deur. Het is overal donker dus ik doe de verlichting aan. Voor mijn neus staat een rood gestreepte doos met een grote strik er omheen. Mijn vingers raken de tekst ‘Voor Doortje’ aan en de letters voelen warm. Waarom raakte ik die letters aan vraag ik mijzelf meteen af en waarom ben ik niet verbaasd dat die letters warm aanvoelen?

Ik ga zitten en ik voel met mijn handen aan de zijkanten van de doos.
Elke keer als ik mijn handen iets verplaats, voel ik beweging uit die doos. Mijn handpalmen ervaren een lichte massage en weer schrik ik hier niet van terug. Ik word overvallen door een gevoel van rust en ik betrap mijzelf erop dat ik straal, mijn huid gloeit. Ik word overstroomd door een enorm gelukzalig gevoel.

Ik weet opeens wie mij dit stuurt
Moet ik dit wel open maken? Moet ik dit niet gewoon de rest van mijn leven koesteren, wetende dat het goed is zo? Zal de inhoud mij een grotere blijdschap kunnen geven dan het geschenk op zich? Maar, als zij niet wil dat het geopend wordt dan zal ik het niet kunnen openen, bedenk ik mij opeens. Mijn vingers betasten de randen van de doos die zich als een rits openen. De inhoud moet dus een toegevoegde waarde hebben en ik ben overtuigd dat ik door moet zetten.

Het materiaal van de doos zelf is een beleving op zich
De strik ontdoet zichzelf van haar knoop en laat zich gracieus om mijn hals vallen. Ik word welkom geheten en ik ben er blij mee! Wat een geweldig geschenk is dit! Mijn ogen zijn gericht op de bovenkant van het pakket als deze zich met een lichtstraal opent. Kleine lichtjes dwarrelen door de keuken, om mij heen, en ook met gesloten ogen voel ik de aanwezigheid. 

Ik kijk in die doos en ben niet verbaasd dat deze leeg is.
Mijn handen tasten voorzichtig in deze ruimte.
Opeens heb ik een brief in mijn handen. Het is geen papier, geen enkel ander materiaal eigenlijk. Toch, het is een brief, en het leeft. Voorzichtig vouw ik de dubbelgevouwen brief open. In de rechterbovenhoek voel ik een rood hart. Het hart bonkt. Mijn vingers betasten het hart en het is warm. Die warmte trekt door heel mijn lichaam. Ik sluit mijn ogen.

Zachte fluisterwoorden hoor ik in mijn oor
Ik versta ze niet maar ik voel ze wel

Ik hoor gestommel op de trap en mijn man komt naar beneden.
“Wat doe je hier in de keuken, en waarom heb je die vieze natte doos van mijn Kerstpakket naar binnen gehaald?”
Ik vertel hem dat ik niet kan slapen omdat het zo’n slecht weer is buiten … en dat ik mijn zusje zo mis.
“Misschien moet je ’s avonds laat niet meer aan het boekje werken liefje”, is zijn reactie.

En ja, misschien heeft hij gelijk.
(voor één keer dan...)
Ik ben een boekje aan het schrijven over mijn zusje die in februari is overleden aan een hersentumor. Dat zijn geen gemakkelijke verhalen en gedichten kan ik u vertellen. Maar goed dat straks de boekjes gedrukt worden bij de drukkerij anders zou elke bladzijde nat zijn van de tranen.

‘Vette pech’ gaat het heten, de woorden van mijn zusje.

Ik houd u op de hoogte …

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.