Kort verhaaltje

Er was eens een klein meisje,
dat het heerlijk vond om te spelen,
in de zandbak die ze van haar Vader gregen had.
Samen met vele vriendjes maakte ze daar,
hun eigen zandkastelen.

Steeds weer opnieuw en opnieuw.
En als ze moe werd, ging ze aan de kant zitten
En genoten ze van hun bouwsels, en keken ze wat ze og konden veranderen.

Op een dag kwam er echter een kindje,
die niet mee wou spelen,
Hij begon het zandkasteel van het meisje te vernielen.

Verdrietig ging het meisje aan de kant zitten.
Ze keek erna, en wou ook niet langer meer mee spelen,
met al de andere kinderen.

Na een tijdje echter, verzamelde ze al de moed die ze had.
En begon opnieuw aan haar eigen zandkasteel.
Weer kwam er het kindje.
En begon haar zandkasteel te vernielen.
Het meisje vroeg hem: ' waarom doe je dat?'
Maar hij lachte alleen maar heel gemeen.

Haar vriendjes kwamen bij haar staan.
En zeiden haar, ach laat hem maar gaan.
Maak maar geen ruzie met hem hierom.
Wij helpen je wel om je zandkasteel weer op te bouwen.

Zo ging het steeds opnieuw
Tot de dag dat met meisje weer het kindje aan zag komen.
Deze keer gaf ze hem niet de kans om haar zandkasteel te vernielen.
Maar pakte ze haar schepje, en sloeg hem de zandbak uit.

Verbaast keken de andere kinderen het kleine meisje aan.
'Waarom deed je dat nou'' , vroegen ze haar.
Waarop het meisje antwoorden:
"Ik heb geen zin meer om steeds hetzelfde opnieuw te gaan bouwen,
nu wil ik eens afmaken waar ik ooit aan begon."

Ja maar wat dan, vroegen de kinderen haar, wat als onze kastelen af zijn?
Nou vertelde het meisje, dan kunnen we bruggetjes maken, naar elkaars kastelen toe,
We kunnen meertjes aanleggen, naar elkaars kastelen toe.
En zo kunnen we steeds opnieuw nieuwe dingen aan onze kastelen toevoegen
Zonder ze nog langer te laten vernietigen.

En zo begonnen de kinderen aan het voltooien van hun kasteel.
En ja er kwam nog steeds een kindje langs,
die ze probeerde te vernietigen.
Maar deze begon het ook niet meer leuk te vinden.
Om steeds uit de zandbak gemept te worden.

Hij keek op een afstand toe,
en zag hoeveel plezier de kinderen hadden in het samenspel.
Schoorvoetend kwam hij dichterbij.
En het meisje keek hem al verwachtingsvol aan.
Met haar schepje in haar hand.

Toen vroeg hij haar of hij ook mee mocht spelen
En er verscheen een grote glimlach bij het meisje
Ze gaf hem het schepje en zei, hier maak nu maar je eigen zandkasteel.

http://www.stemmenhoren.com

http://chayenna.jouwpagina.nl

Word fan