De grote onbekende stond zomaar voor mijn deur.

De grote onbekende

Wie bent u? Hoe heet u vraag ik aan de man voor mijn deur. Hij richt zich tot mij en vraagt, wat doet mijn naam ertoe? Waarom wil toch  iedereen mijn naam weten? Jij mag me zelf een naam geven!  Wat komt erop in je hoofd, wat voel je nu je me ziet, vraag me liever naar de reden waarom ik hier ben. Waarom ben je hier vraag ik, op één of andere manier doe ik wat hij aan mij vraagt. Zijn hoofd onder fel licht doet mij  voor hem willen buigen. Ik voel zijn energie, zijn warmte, hij ruikt naar groene weide vol met bloemen in bloei. Ik kan niet in zijn ogen kijken, ze zijn als spiegels die slechts weerkaatsen. Het overweldigt me  te kijken in die bekende blauwe pijnvolle blik, omrand door een hoofd van een ander. Dit keer kan ik mijn ogen niet neerslaan.

Deze ontmoeting zal alles doen veranderen, vanaf de eerste seconde ben ik hiervan overtuigd. Ik vraag nogmaals waarom ben je hier?  Mag ik binnenkomen beantwoord hij mijn vraag met een wedervraag, wil je me toelaten in jouw wereld?  Gedwee als onder hypnose doe ik mijn deur wijd open,  doe een stap opzij zodat hij me kan passeren, maar hij zegt daarentegen, 'Ga jij maar voor, wijs me de weg en ik zal je volgen, laat me zien tot hoever jij me toestemming geeft verder te komen in jouw leven'.

Ik ga hem voor en zoals beloofd zweeft hij achter me aan. Ik wil bedenken waar ik hem mee naar toe zal nemen, maar op de automatische piloot vervolgen we mijn weg. De route is al uitgestippeld hoeft niet meer uitgevonden te worden, hij is al eerder begaan.  Soms kijk ik om me heen en een vluchtige gedachte van  'tot hier en niet verder' is alweer voorbij gelopen. Soms check ik zijn aanwezigheid maar wordt nooit teleurgesteld. Onvermoeibaar reizen we verder terug, laat hem alle hoeken en gaten zien van mijn leven. Doe ontboezemingen waar ook ik geen weet van had.  

Waar kwam opeens die muur vandaan, welke stenen heb ik gebruikt? Gelukkig was daar ook die deur voor deze bijzondere visite.  De uit niets opgekomen mistbank zal ik blazen naar de eeuwige jachtvelden. Een bres is geslagen slechts nog brokstukken en puin te ruimen. Het moeras heeft geen grip meer één voet op het droge.

© kikafonie

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.