Het blijft een bijzonder fenomeen, wat niet is te pakken

Een harde droge kuch , klinkt uit haar keel omhoog.

Een kikker springt op en neer, is volop in beweging. Het hoesten krijgt hem er niet uit, het slikken helpt niet meer. Vastbesloten om zich niet van zijn plek te beroeren ,irriteert het springende ding de gehele dag door. Me bewustmakend van de energie die het met zich meedraagt. Zoveel woorden weggeslikt, nooit  uitgesproken. Pijn die niet aangeraakt mag worden en in de doofpot werd gestopt. In bescherming naar anderen, altijd meegedragen. Het geheim goed bewaard nooit ontrafeld. Maar de lasten altijd als heet hangijzer in mijn nek. Me wringend in bochten, patronen opgebouwd, alles over me heen laten komen. Mijn lippen verzegeld, door de zwijgplicht me eens opgelegd.

Ik kijk naar mijn moeder

Ik zie hoe zij worstelt met zichzelf. De zwijgplicht haar ook opgelegd, haar lippen moesten zwijgen. Het grote geheim moest worden bewaard, tussen de muren blijven. Nog steeds zie ik haar inkrimpen, haar woorden inslikken. De macht van het woord is te groot voor haar. Haar ziel afgewezen en vernederd, wandelt verslagen door. De pijn in haar ogen, ze kan het niet verbergen, ik heb hem altijd gezien en gevoeld. Omgezet in liefde die ze zelf niet heeft mogen ervaren. Ik mocht het niet aanraken, mijn mond werd gesnoerd. De spiegel van  het zwijgen zet zich voort, het geheim is verzegelt en blijft goed bewaard.

Maar ik wil in vrijheid spreken.

Die kikker zit niet voor niks vast in mijn keel. Vastberaden dat dit bij  mij gaat stoppen, doe ik mijn eigen ritueel. Ik koop vier kaarsen voor  elke generatie voor mij een. Daar waar de energie vandaan komt , daar stuur ik het heen. Ik schrijf mijn verhaal over geheimhouding en zwijgen. En terwijl ik het oplees vraag ik of de juiste persoon het terug mag krijgen. Ik voel heel bewust dat ik in vrijheid wil spreken. Brand mijn kaarsen, en mijn schrijven en wacht vervolgens op een teken. Vier dagen hebben de kaarsen gebrand. In mijn keel was er van alles aan de hand. Hoesten totdat ik bijna kotsen moet. Slijm komt los het doet me goed. Ik kijk om me heen en zie wat er gebeurd. Bemerk in mijn omgeving hoe mensen erin mee worden gesleurd. Dierbaren naast mij, bij wie het thema ook gaat werken. Onthullingen van geheimen komen boven de perken. De energie is goed in beweging om me heen. Maar wat het werkelijk gaat doen, kan ik op dit moment nog niet zeggen.

Twee weken verstrijken.

Twee weken waarin ik om me heen blijf kijken. Hoe de energie zich in mijn omgeving manifesteert. Sta ik stil bij wat hiervan kan worden geleerd. Zie ik mijn woorden langzaam hun weg vinden. Hoor ik mezelf in nieuwe zinnen. Woorden die nog nooit zijn uitgesproken. Maar ineens de vrijheid roken. Totaal onwennig , schrik ik af en toe van wat ik zeg, omdat ik er zelf nog een lading op leg. Het slijm wat ik uitspuug, maakt de weg voor me vrij. Beetje ,bij  beetje hoor ik steeds meer mij.

Maar dan ineens is daar het teken.

Als ik mijn dochter bij mijn ouders ophaal na een nachtje slapen. Alles staat al ingepakt klaar. Op het moment dat ik wil vertrekken houdt mijn moeder een van de tassen open. Ze wijst naar wat witte papieren in een plastic hoes. Dat is voor jou, dat mag je lezen. Ik kijk in haar ogen en zie de pijn. Geen woorden heb ik nodig om te weten waar dit over gaat. Ik zeg alleen maar bijzonder mam, ik heb die energie die door de generaties van jouw familie lopen net opgeschoond. En nu kom jij met jouw verhaal naar buiten. Verontwaardigd kijkt ze me aan, o vandaar dat ik de afgelopen twee weken niet kon slapen. Ik geef haar een kus en ga naar huis.

Hoe bijzonder kan het zijn.

Werken met energie. Je kan het niet pakken, niet wetenschappelijk verklaren. Maar het werkt daar ben ik zeker van. Zie hier maar weer wat er gebeurd. Als de kinderen in bed liggen lees ik haar verhaal. Vanuit de diepte stromen mijn tranen, de gruwelijke details steken dwars door mijn hart. Woorden die altijd zijn verzwegen, het daglicht niet kunnen verdragen. Tonen zich hier voor mij op papier. De geheimhouding doorbroken, de pijn komt eindelijk vrij. De pijn die ik altijd heb meegedragen,  maar nooit heb mogen aanraken. Die ik heb beschermd, en heb verzwegen. Maar altijd heb geweten.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.