Zakelijk omschreven is mijn functie: Het bieden van begeleiding en ondersteuning aan cliënten of groepen van alle leeftijden welke bijdraagt aan verbetering van kwaliteit van leven, persoonlijk herstel en sociale participatie.

Kom op zeg! Participatie? Actieve deelname klink al gemakkelijker in de oren toch?

Als pedagogisch medewerker draag ik zorg voor de persoonlijke begeleiding van bewoners binnen een crisisopvang. Ikzelf ben mentor van zo’n vijf bewoners. Samen met deze bewoners ga ik niet in op hun problematiek, maar ik kijk welke route we samen gaan uitstippelen om weer verder te kunnen. Door allerlei oorzaken komen bewoners terecht in de crisisopvang. Zo kan een reden zijn dat ze verslaafd zijn (geweest) aan alcohol of drugs. Deze verslaving heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ze hun dagelijkse kosten niet meer kunnen betalen. Uiteindelijk hebben ze hun huur niet meer betaald en na een aantal maanden besluit een woningbouwvereniging dit soort “wanbetalers” uit de woning te zetten. Je komt dus gewoon op straat terecht!

Een andere reden kan zijn dat je bent gaan samenwonen bij je vriend of vriendin. Die overlijdt en jij wil in de woning blijven wonen. Echter de woning staat niet op jouw naam of jij bent niet de huurder. Je raadt het al, je mag dus vertrekken! Erg frustrerend voor een mens om te moeten vertrekken uit een woning waar je zo lang met liefde en plezier hebt gewoond. Wat ook een mogelijkheid is, is dat je schulden hebt gemaakt. Ooit heb je de keuze gemaakt om een lening aan te gaan. Je leest het goed. Jij hebt die keuze gemaakt! Jaren later blijkt dat je, door hoge kosten in de zorgverzekering of hogere huurkosten, een tegenvallertje met de energiekosten of noem maar op, je lening niet meer kunt betalen. Je verzaakt een aantal maal te betalen omdat woonkosten een hogere prioriteit hebben. Toch wordt die lening uiteindelijk de hoogste prioriteit voor de bank om jou ineens het bedrag aan te rekenen dat je hebt geleend. Dat kun je dus niet betalen! De ingeschakelde deurwaarder eist je loon op of misschien wel je hele huis en je staat vrolijk op straat!

Het zou ook zomaar kunnen zijn dat je in echtscheiding ligt en de keuze hebt gemaakt om uit veiligheidsoverwegingen of om de wijste te zijn, uit je woning te vertrekken. Intussen start je aanstaande ex een verzoek voorlopige voorzieningen op bij de rechtbank en je mag niet eens meer terug komen. Je staat dus op straat!
Misschien heb je wel de verkeerde keuze gemaakt in je leven door in de prostitutie te gaan werken en daarmee te willen stoppen. Je komt er achter dat je in een loverboycircuit bent beland. Je kunt er niet zelfstandig uitstappen, maar hebt daar de “arm der wet” voor nodig. Dat betekend wel dat je alles achter je moet laten en dus “op straat staat” en in een crisisopvang terecht komt.

Een ander scenario is dat je ooit besloot om op vakantie te gaan in Zuid-Amerika en voor een goede vriend een pakketje mee nam naar dat land, of uit dat land mee naar Nederland. Je wist niet wat er in zat, maar het gevolg was dat je zes jaar in de gevangenis hebt gezeten voor drugshandel, vervelend! Als je terug de maatschappij in komt heb je niets meer. Je staat op straat en de reclassering heeft echt niet een twee drie een woning voor je klaar staan. Je moet dus naar de crisisopvang.

De samenstelling van de bewoners in de crisisopvang is dus zeer divers en zorgt voor een zeer divers tafereel. Al deze mensen moeten met elkaar in één gebouw samen leven voor een korte periode. Een korte periode is voor zes weken. Er staat dus aardig wat druk op de ketel. Bij binnenkomst zouden bewoners eigenlijk eerst de kans moeten kunnen krijgen om tot rust te komen. Ze hebben een crisisvolle tijd achter de rug. Ze zijn door een dal gegaan. Ze willen en moeten eigenlijk herstellen van deze belevenissen. Helaas krijgen ze niet echt de kans en misschien is dat ook wel goed. Ze zullen een aantal stappen moeten ondernemen om verder te kunnen.

Stap 1: inschrijven op het adres van de crisisopvang.
Stap 2: op zoek naar een vervolghuisvesting
Stap 3: op zoek naar werk en inkomen
Stap 4: schulden op orde brengen, beginnen met afbetalen
Stap 5: niet te lang stilstaan bij de slachtofferrol maar vooruit kijken

Die laatste stap vind ik nog de mooiste van allemaal. Als jullie mij een beetje kennen weten jullie dat ik als geen ander positief kan kijken naar het leven. In elke gebeurtenis, in elke teleurstelling is wel een positief punt te vinden. De tool die ik als pedagogisch werker gebruik is ten eerste mijn communicatie. In plaats van iemand op zijn donder te geven dat hij met zijn voeten op tafel ligt geef ik een totaal andere reactie: “Heb je niets te doen? Ben je moe? Het is pas ochtend en ik weet nog wel wat dingen voor je.” Voel je hem al? Ze kunnen er bijna niet onderuit of ze worden door mij gemotiveerd wat te gaan doen in plaats van lanterfanten en als een duf konijn voor zich uit zitten te staren.

Waar ik vooral vanuit ga is de kracht van de bewoners zelf. Anders gezegd heeft iedereen competenties. Ik ga samen met de bewoners op zoek naar hun kwaliteiten en probeer deze op een positieve manier te bekrachtigen. Soms is het moeilijk om positief te kijken en om juist iets positiefs te halen uit een hoop negatieve eigenschappen. De truc is dan om te kijken wat de bewoner eigenlijk “wenst”. Voor die wens moet hij of zij iets doen. Datgene wat hij of zij moet doen vereist inzet en kracht. Ergens is altijd die positiever kracht te vinden. Stel je eens voor: Iemand heeft als “wens” dat hij zich wil transformeren naar vrouw. Meneer is dus transexueel. Helaas kan hij zich niet laten opereren, want er is geen geld. In plaats van zich in een slachtofferrol te gaan gedragen is de motivatie te zoeken in het afvallen. Eerst moet hij afvallen. Daarnaast is er geld nodig om de operatie te betalen. Hij moet dus gaan werken. De eerste stap is werken. Beweging is daar ook een gevolg van want hij zal op de fiets naar zijn werk moeten. Twee vliegen in een klap zou je zeggen. Het werken zorgt er ook voor dat hij zich niet rot voelt en zich vol gaat zitten vreten. Hij wordt in ieder geval niet dikker en zal afvallen, gewoonweg door bezig te zijn.

Alles draait om motiveren. Net als het schrijven van dit artikel. Ik werd gemotiveerd omdat er vandaag een nieuwe bewoner binnen was die niet zijn bed uit te krijgen is. Ik ben naar zijn kamer gelopen en heb hem eerst weten te motiveren de deur open te maken voor mij om in gesprek te gaan. Natuurlijk had ik de deur zelf kunnen openen, maar als hij het moet doen, moet hij uit bed komen. Hij was dus gemotiveerd om zich te verplaatsen. Het volgende moment kreeg ik een kleffe hand en een kennismaking. Ik motiveerde hem om uit bed te komen, zich te douchen en te gaan eten. De primaire behoeftes zoals bed, bad en brood werden dus door mij ingepeperd. Uiteindelijk bereikte ik dat hij met een redelijk vrolijk gezicht op gang was gebracht. Doel bereikt!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.