je houdt van kinderen, de wens is groot toch gaat het steeds weer mis. wennen, nee dat nooit!

Ik heb dit stuk al heel wat keren herschreven. Het was eerst wat afstandelijk, toen weer te emotioneel. Ik wil graag mijn gevoel uitdrukken zonder een heel drama van te maken. Ik begin met een gedicht en dan vervolg ik mijn verhaal.

Ooit komt alles goed, dat weet ik zeker

Wanneer er iets dramatisch gebeurd, zijn er zoveel gevoelens die strijden
gevoelens die je soms wel of niet wil en moet vermijden
de ene blij en de ander verdriet
en alles speelt achter een masker die iedereen ziet.

ik zag mezelf al samen met ons kindje op mijn arm
maar ineens was daar weer dat klote alarm
ons kindje, al was het nog maar zo klein, leeft niet meer.
alles in mij doet echt enorm zeer.

ik kan er niks aan doen, het leed is al geleden
kindje, zo klein en al zoveel gestreden.
voor jou geen gezicht, geen toekomst, geen liefde, geen warmte of kou
straks niet meer dan een herinnering, net zoals zo vele met jou

met zoveel gemengde gevoelens gebeurd dit allemaal
ik beleef het alsof ik schreeuw in een lege zaal
ik wou dat jij ook maar iets van onze liefde kan ontvangen

stilletjes glijdt nogmaals een traan over mijn wangen

Dag klein vlindertje in mijn buik

Ik ben een gezegend mens. Ik heb drie kinderen, waarvan ik er twee zelf op de wereld heb gezet. Nooit gaat het vanzelf, je moet er wat voor doen. Iets voor overhebben. Maar dat het zo moeilijk moest.

Je bent jong en je wil wat, lang heb je er over nagedacht, alles overwogen, je bent er klaar voor. Je wilt een kind.Je stopt met de pil, je gaat extra gezond eten, flink bewegen en foliumzuur slikken. Alles volgens het boekje. Zo moest het lukken. Ik was al heel lang aan de pil, al vanaf mijn 14de, dus ik wist wel dat het niet meteen raak zou zijn. Maar naar mate de maanden verstreken, begon mijn moed te zakken. Overal waar ik keek...baby's, babyspullen, babygeurtjes, maar vooral heel veel baby's. Waar bleef ons wondertje?

Toen gebeurde iets geks, het was anders dan anders.  Een test en jawel. Alsof engelen neerstreken, het was gelukt ik was zwanger. In de wolken, in de zevende hemel zweef ik dagen, weken, wachtend op die eerste echo. Maar al voor ik de eerste glimp van het kindje dat in mij groeide kon zien, ging het mis, goed mis. Het begon met hoge koorts. In eerste instantie dacht ik aan een griepje, maar was er niet gerust op. Maar toen barsten het geweld los. Er volgde hevige krampen en daarna enorm veel bloed. Ik was ontroostbaar, hoe was dit mogelijk. Ik had al zo lang moeten wachten,  ik had boeken gelezen, was er zo goed mee bezig geweest, maar nu was het er niet meer. Ik kreeg een miskraam.

Wat is een miskraam?

Een miskraam is het verlies van een niet-levensvatbare vrucht. Een miskraam in de eerste twee tot vier maanden van de zwangerschap noemt men een vroege miskraam.
Een van de eerste verschijnselen is dikwijls vaginaal bloedverlies. Men spreekt dan van een dreigende miskraam. Slechts in de helft van de situaties treedt werkelijk een miskraam op; in de overige gevallen heeft het bloedverlies een andere oorzaak.
We spreken van een late miskraam of doodgeboorte als de zwangerschap verkeerd afloopt na de vierde maand maar vóór de levensvatbare periode. Dit komt veel minder vaak voor. bron gezondheid.be

Overmand door verdriet zocht ik troost in de gedachten dat dit de natuur was. Beter nu, dan dat het een ongelukkig kindje zou zijn geworden. Ongetwijfeld was er iets goed misgegaan. Ik gaf de moed nog niet op, ik kon zwanger raken, dus ook een kindje baren. De klap geïncasseerd, verstand op nul en doorgaan. Niet wetende dat er vele van dit soort situaties zouden

Niet alleen vroege, maar ook wat latere zwangerschappen werden afgebroken. Niet alleen de teleurstelling werd elke keer groter, maar ook het vertrouwen in mijn eigen lichaam. Wat is er aan de hand? Nou dat kunnen de doktoren je wel vertellen. Zou je denken. Inderdaad, dat had gekund, maar ik had op dat moment ook geen vertrouwen in artsen. En net op het moment dat ik besloot, nu, de volgende keer zorg ik dat ik het vruchtje mee kan nemen naar het ziekenhuis, raakte ik weer zwanger en bleef ze zitten tot het eind.

 

Ik was gelukkig, hoewel gezien de voorgeschiedenis, ook wel op van de zenuwen. En nou komt het, tijdens mijn hele zwangerschap was ik gewoon ongesteld. Dus elke maand weer dikke mik bij bloedverlies. Maar dit kleintje was sterk en na precies 9 maanden, geen dag vroeger, geen dag later. Werd een mooie dochter geboren.

Mijn droom was vervuld, ik kon mijn geluk niet op. Ik ga niet verder op de details is omdat deze niet relevant zijn, maar  er waren diverse strubbelingen in mijn huwelijk. Ondanks dat wilde ik zo graag nog een kind. Klinkt heel egoïstisch, wie wil er nou een kind in een wereld van geweld, schelden en getier brengen. Maar het was niet eens zo zeer voor mij, maar voor mijn oogappeltje. Zodat ze nooit alleen zou zijn en warmte en troost bij elkaar konden zoeken als dat nodig zou zijn. Dus weer van de pil. Ik raakte na enige tijd weer zwanger en er volgde wederom een afstoot, ik raakte weer zwangerschap en stoot het weer af. Elke keer weer kon ik mezelf wel vervloeken.

Schuldgevoel, ik heb toch al een kind. Boosheid, waarom ik elke keer? Verdriet en pijn. Ik ben nu inmiddels 8 zwangerschappen verder, waarvan 2 keer een tweeling. Ik ben gescheiden, een nieuwe partner, een samengesteld gezin. Een koningsgezin, een meisje, een jongetje. Maar we wilde een eeuwige verbintenis tussen ons samen en niet alleen op papier. Een kroon op ons werk en uitdrukking van onze liefde. We besloten samen: we gaan voor een kind. Het heeft nog wel even geduurd, maar 8,5 jaar naar mijn eerst voldragen zwangerschap, was ik weer zwanger.

 

Het klinkt misschien heel raar. Maar met beide "goeie" zwangerschappen wist ik ook meteen dat het goed zat. Dat gevoel had ik bij de andere niet. En ondanks dat ook mijn tweede "goede" zwangerschap niet een makkelijke was, vol kwaaltjes en problemen, kwam ook daaruit een wolk van een dochter. Dolblij met ons complete gezinnetje, begin ik na enige tijd weer aan de pil. Logisch gevolg, toch?! Geen kinderen meer voor ons. Hoewel we beide gek zijn op een huis vol kleintjes, moet je realistisch blijven. De ruimte zowel letterlijk als financieel leent zich hier niet voor, dus moet je er ook niet aan beginnen. Door mijn andere kwalen vergeet ik echt een heleboel, maar de pil nooit. Ik slik hem zelfs altijd op hetzelfde tijdstip, omdat me dit zo geleerd is. En desondanks....

Zwanger. Ik was in schok, toen ik na zware hevige krampen tot de conclusie moest komen dat ik zwanger was geweest. Ik slik de pil, dit is onmogelijk. DUS NIET, HET IS WEL MOGELIJK.

Ik even google...en dan word je een beetje link. De pil is namelijk 90 % betrouwbaar en volgens een  site, zal maar even geen namen noemen. Is de overige 10% te wijten aan verkeerd gebruik. Pardon!!!

Onder verkeerd gebruik (wat een foute uitdrukking, word er misselijk van)  scharen deze wijze lieden. Te laat beginnen, vergeten van de pil, niet op een vast tijdstip slikken, wisselwerking met andere medicijnen, diarree, overgeven.

Geen van alle zijn en waren bij mij aan de orden en toch ben ik nu voor de tweede keer na mijn jongste ondanks de pil zwanger. En ben ik het nu wederom verloren voor de tweede keer verloren.

Ik zit op 11 zwangerschappen, waarvan 13 miskramen, 2 kerngezonde baby's. Het is me wel eens welletjes, genoeg, ik wil dit niet meer. Maar ik wil de keus nog niet maken, ik ben te jong. Ik wil nu nog niet bepalen dat het definitief klaar is met kindjes krijgen. Dat is een proces wat vanzelf zo moet gaan. Maar na een bezoekje aan de huisarts had ik nog maar twee optie's een staafje in mijn arm of sterilisatie.

Sterilisatie van de man of vrouw is een definitieve vorm van anticonceptie die doorgaans alleen wordt toegepast als je geen kinderen (meer) wilt. In principe ben je na sterilisatie dus blijvend onvruchtbaar. Veel vrouwen die kiezen voor een sterilisatie, denken dat dit de meest zekere methode is om geen kinderen (meer) te krijgen. Toch biedt een sterilisatie geen 100% garantie om nooit meer zwanger te worden, hoewel de kans op zwangerschap klein is. Belangrijk om te weten is dat er langwerkende alternatieven zijn voor sterilisatie, die even betrouwbaar of soms zelfs meer betrouwbaar zijn dan sterilisatie. Deze alternatieve anticonceptiemethoden zijn bovendien wél omkeerbaar, zodat je je vruchtbaarheid weer terugkrijgt wanneer je ermee stopt. Dergelijke alternatieven zijn het anticonceptiestaafje en het spiraal. bron: anticonseptie.nl

Een paar dagen verdriet, moet dit nu echt?? Ik ben net weer een kindje verloren. Een kindje niet verwacht, maar niet minder welkom. Ik wil dit soort beslissingen niet nemen, vind het doodeng, net zoals een "alien from out of space" staafje in mijn arm. Nog even en ze kunnen me traceren, net zoals mijn katten.

Maar na een bezoekje aan de gynaecoloog staan de zaken er heel anders voor. Mijn baarmoeder is nagenoeg schoon dus ik hoef niet gecuretteerd te worden.

Curettage is een medische behandeling, waarbij een aangedaan (ziek) oppervlak schoon wordt geschraapt. Het gereedschap wordt curette genoemd. In de gynaecologie wordt de baarmoeder door middel van curettage gereinigd. Curettage wordt gedaan om baarmoederslijmvliesweefsel dat verdacht eruit ziet bij het echoscopisch of hysteroscopisch onderzoek, te verkrijgen om microscopisch onderzoek op te doen. Hierbij wordt een curette gebruikt, en gebeurt vaak onder narcose op OK.

Microcurettage is ook wegnemen van baarmoederslijmvliesweefsel dat te dik is bij echoscopisch onderzoek. Omdat het microcurette (een dun buisje waarop een beetje vacuüm gezet kan worden) ongeveer 2mm dik is, is hierbij geen narcose nodig waardoor het mogelijk is om het op de polikliniek uit te voeren.
Zuigcurettage is het wegnemen van weefsel uit de baarmoeder door middel van een - meestal hardplastic - zuigbuisje verbonden aan een zuigslang. Een curettage kan worden verricht voor de uitvoering van een abortus provocatus, of bij een spontane abortus die niet goed verloopt doordat er zwangerschapsweefsel achterblijft of niet opgang komt (missed abortion).
Afhankelijk van de grootte van de ingreep kan een lokale of algehele anesthesie noodzakelijk zijn.

bron: wikipedia

Op wat achtergebleven slijmvlies en een cyste, was de baarmoeder zoals het hoorden te zijn. Nu moet ik over 10 dagen terugkomen en dan gaan ze controleren of de baarmoedermond niet ontstoken is. Hier hoef je namelijk geen hinder van te hebben er er toch mee rond te lopen. Wanneer dit is uitgesloten word er tijdens de eerst volgende menstruatie een hormoonspiraaltje geplaatst. Nog steeds heb ik een tidutidu (twilight zone) gevoel, maar dit is honderd maal beter dan een definitieve knip in mijn vrouwelijkheid.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.