Ik zit pas sinds kort op Xead, maar de fans die ik nu al heb weten wat ik aan het doen ben, ik ben in training voor de Roparun. Van elke training schreef ik al een stukje, voornamelijk voor mezelf. Maar toen werd er naar andere roparunners gemeld dat ik stukjes schreef en zou ik in ene lezers gaan krijgen. Het werd dus tijd om die potentiële lezers even uit te leggen hoe of wat. Dat stukje staat hieronder.

welkom nieuwe lezers!

Ik heb op het werk een nieuwsbrief gehad met daarin de namen van de mogelijke deelnemers van ons team aan de RopaRun. En daarbij stond ook (op eigen aangeven) dat ik elke keer een stukje zou schrijven over mijn trainingen en de locatie waar die stukjes zouden staan.
Oei, houdt dat nou in dat ik ook lezers ga krijgen? Dan mag ik wel uitkijken met wat ik schrijf haha. Nee hoor, leuk juist, wees welkom, hopelijk veel leesplezier.

En zoals ik ooit eens ergens hoorde: "Klachten? Vertel het me. Complimenten? Vertel het anderen".

 

Maar inderdaad, ik ben in training voor de Roparun en van elke training probeer ik een kort stukje te schrijven. In google-maps bekijk ik vooraf, of achteraf de route die ik gelopen heb zodat ik een beetje in de gaten kan houden hoeveel kilometer ik nu gelopen heb.
dit bijhouden doe ik voornamelijk voor de lol, maar ook omdat je er dan nog iets bewuster mee bezig bent en je ook kan zien hoe de training is gegaan.
Momenteel zit in op ongeveer 15 kilometer zonder te hoeven stoppen en ik denk dat ik wel langer zou kunnen, maar dat doe ik bewust nog niet, ik ken mezelf, ik ben geestelijk sterker dan lichamelijk en ren mezelf dan ook makkelijk 'voorbij' waardoor ik misschien de blessure-tijd in zou gaan en dat probeer ik te voorkomen. Kalm aan opbouwen dus.
Het lopen doe ik in mijn directe omgeving. Ik ben sinds kort verhuisd naar Krommenie en alles in die buurt is voor mij nog nieuw dus erg leuk om gewoon in de eigen omgeving te kunnen lopen.
En mocht ik dat zat worden, dan pak ik gewoon de auto of de fiets naar een stuk verderop en ga daar vandaan dan weer de boel verkennen.
Of, zoals ik van het weekend hoop te gaan doen, ik rij met mijn vrouw mee die toevallig een afspraak heeft op het strand van IJmuiden en ga vandaar terug rennen naar huis, heb ik ook weer mijn training te pakken door een gebied waar ik anders niet snel kom. (Een flink stuk op het strand rennen is misschien ook nog wel wat want in januari ga ik meedoen met de halve marathon van Egmond, misschien iets om nog even de plannen op aan te passen).

 

RopaRun, wat is dat voor mij?

De Roparun is voor mij meerdere dingen.
In mijn leven heb ik al veel kilometers afgelegd, hetzij wandelend, fietsend of rennend. Vooral veel tijdens de studie. Flink blokken en dan even 'de gedachten op nul' door een rondje te rennen. Heerlijk om te doen.
En dat rondje wordt dan vanzelf wat langer, en nog wat langer en dan ga je eens meedoen aan een trimtocht in de buurt en die wordt wat langer en dan hoor je van de dam-tot-dam-loop en dan ga je meedoen. En dan nog een keer maar dan als AH-loper omdat je in het weekend de vakken vult bij AH en vanuit AH mag je dan ook meelopen met een andere loop en zo ga je van de ene naar de andere. Een halve marathon komt op het programma en daarmee begint de droom om ooit eens de marathon te lopen. En de training gaat door en die marathon wórdt ook gelopen. Nee, niet die van New York, wat toch wel dé marathon is, maar gewoon lekker eentje in de buurt, die van Amsterdam.
En dan zijn de hardloopdromen eigenlijk wel een beetje uitgekomen en denk je nog even aan een triatlon, maar die droom heb ik maar laten varen, dat is gewoon echt te gek.

Maar die RopaRun begon wel een plekje te krijgen in mijn gedachten.
Wat zou het mooi zijn om die te mogen lopen.
Ik informeer eens een keer bij de Roparunlopers op mijn werk maar die zitten op dat moment vlak voor de start van die editie van de Roparun, alles is al geregeld, het team is compleet. (ergens in 2008/2009 was dat, denk ik) en we zouden het er over een half jaar nog wel eens over hebben. Dat blijft erbij, totdat ik kort geleden weer een oproep zie voor de Roparun. Lopers gevraagd. Ik ben op dat moment weer aan het hardlopen geslagen en besluit me na 1 denkavond aan te melden.
En hier zijn we dan, ik maak onderdeel uit van het team, maar het is nog niet 100% zeker of ik wel als loper mee zal kunnen doen want op dit moment zijn er meer lopers dan dat er nodig zijn. Een enge gedachte.

 

Vrijwilligerswerk

Even een zijsprongetje, wat doe ik nog meer behalve het lopen? Vrijwel alle tijd die ik heb gaat op aan vrijwilligerswerk. Ik zet me, samen met mijn vrouw, en nog een hoop andere vrijwilligers in voor de (zwerf)honden in Bosnië. Op onze huwelijksreis las mijn vrouw daar een artikel over, ze meldde zich aan met de vraag of ze ook wat mocht doen, dat mocht. Ze ging een keer mee naar Bosnië om ter plekke te helpen en was verkocht.
Door haar enthousiasme besloot ik ook mee te gaan, maar moest die keer helaas halverwege afhaken omdat ik geen paspoort had maar een identiteitskaart waarmee je bepaalde grenzen niet over mag, maar de keer daarop kon ik echt mee en was ook verkocht. Een normale vakantie zat er daarna niet meer in, onze vakanties werden werkvakantie. Hokken timmeren, hekken bouwen, afwatering regelen, elektriciteit aanleggen, meehelpen in de operatiekamer (sterilisatieprojecten) en ga zo maar door.

En in Nederland bijna elk vrij uurtje bezig met het verzamelen van spullen, schrijven van verslagen, websites onderhouden, operatietafels lassen, benches zoeken of proberen fondsen te werven.
En juist met dat laatste kom ik weer terug op de Roparun want laten we eerlijk zijn, het is een hele prestatie als je anderhalve marathon kan rennen, maar de echte prestatie komt van de mensen voor wie wij dit doen, de mensen met kanker. Voor hun 'vechten wij', voor hun zamelen we al het geld in.

Fondsen werven, maar hoe dan?

Dat is de volgende vraag en daar ben ik de laatste dagen mee bezig. Zaterdag ga ik hardlopen, die staat, maar in de tussentijd ben ik bezig met gedachten over hoe we geld in kunnen zamelen. Samen met mijn teamgenoten, of individueel. Acties, flyers, inzamelpunten, sponsoren. Wat doen we samen, wat wordt er al gedaan, wat kan ik alleen doen, wie kan ik erbij betrekken, hoe kan ik mijn facebookpagina inzetten, wie kan ik bereiken met mijn twitteraccount, of zelfs met dit weblog. (inmiddels overgestapt naar het veel mooiere xead).

Ik denk, pieker en prakkiseer. Dezelfde vragen waar ik mee worstel als ik dingen probeer te bedenken om fondsen te werven voor de zwerfhonden.
Ik loop een rondje met onze eigen honden (kneusjes uit het asiel) en als ik terugkom duik ik weer achter de pc, ik zet KanjerKetting op Twitter-Follow en stuur ze een bericht,

ik kijk op de roparun-site om te zien welke goede doelen er gesteund worden en zie dat Zaans Medisch Centrum er ook bij staat, dat zit hier redelijk in de buurt en ook hun schrijf ik een bericht met een paar vragen.
In de tussentijd schrijf ik ook een stukje voor mijn werk in de hoop dat ik in ons pand (wat maar een klein pandje is) een zuil neer mag zetten. Eenzelfde zuil als waarvan ik er al 27 heb gemaakt voor ons vrijwilligerswerk en die (momenteel helaas niet zoveel) in het hele land staan bij statiegeldautomaten om de mensen te vragen hun bonnetje te doneren. Zo'n zelfde zuil wil ik eigenlijk ook in ons pand neerzetten (of misschien zelfs op het hoofdkantoor?). Kleine bedragen, bedragen die mensen makkelijk kunnen missen, maar dan 5 maanden lang, uiteindelijk hopelijk een groot bedrag. Morgen maar eens uitzoeken wie ik daarvoor moet benaderen.

En zo blijven de ideeën maar komen. Nog zo'n hobby van me, beeldhouwen, wat nou als ik een beeld maak en die ga veilen? Maar waar veil je die dan? Of als ik kleine plaatjes maak met inscripties en die verkoop? Maar, dat is dan weer het vervelende aan de andere kant, ik kan er ook weer geen dagtaak van maken, want er moet nog zoveel gebeuren. Voor een sterilisatieproject hebben we nog zo’n 100 extra benches nodig, waar ik ook de kartrekker voor ben, en er moeten nog scharnieren gemaakt worden voor in het asiel in Orasje, en de Engelstalige website moet verbeterd worden omdat ze ons vanuit het buitenland ook steeds beter weten te vinden. Waarom gaat de tijd zo snel?
En wie ben ik om daar over te klagen, als ik bedenk voor wie ik dit juist doe?
Heb ik dan reden tot klagen, als ik heel eerlijk ben? Precies.

"Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven"

 

Goedendag,
mijn verhalen staan vrijwel allemaal in het teken van de Roparun, een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam wat als hoofddoel heeft om geld in te zamelen voor mensen met kanker.
Met mijn verhalen laat ik anderen weten hoe het gaat met mijn voorbereidingen en alles wat daarbij komt kijken.
De Xpoints die ik opgebouwd heb aan de start, worden allemaal gedoneerd aan de Roparun.
Ik vind het leuk als je mijn stukjes leest, maar nog leuker als je reageert. Als je nog geen lid bent van Xead, kan je helaas niet reageren.
Lid worden is echter simpel, dat kan via deze link.
Als je dat doet kan je reageren, als je daarnaast binnen 2 weken zelf een artikel schrijft dat gepost wordt, dan levert dat extra xpoints op en steun je zelf dus ook de mensen met kanker!
Lees en schrijf je mee?!

1e artikel
vorige | volgende

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.