Waar zijn wij mee bezig ? Welke plaats heeft de mens in onze huidige samenleving en welke invloed heeft de media eigenlijk op ons ?

 

Cultuurschok

Verdi, Curie, Mozart, Vondel, Matisse, Magritte, Dali... 
Echo's uit een lang vervlogen verleden want cultuur is dood en begraven. Wij ervaren dit echter niet als een groot verlies. Neen. Wij hebben er namelijk iets fantastisch voor terug gekregen. Iedereen kan het, iedereen doet het. We hoeven er de deur niet voor uit en het beste komt nog. Het is gratis. De basistechniek gaat als volgt. Ontspan u, wees subjectief en zeg vol liefde tegen uzelf:" jij bent oké, maar ík; IK BEN GEWELDIG!"
Het is namelijk het tijdperk van de zelfcultuur. Het zelf verheven tot God en het lichaam is de tempel. En oh, wat is die belangrijk geworden.
     Vroeger al, geketend in onze holen, werden wij begoocheld door het staren naar beelden veroorzaakt door de flakkerende schaduwen op de wand. Het de realiteit noemend. (Plato) In het heden zijn wij nog steeds geketend, al zitten wij nu kwijlend voor de buis. Onze blik verblind door ‘zeep’ (soaps) in de ogen en nog steeds ervaren de meesten dit als de werkelijkheid.

Waar is onze puurheid gebleven, of werkt dit net zo als 'onze onschuld' ?
Is 'onschuld' alleen maar een deugd zolang het tijdelijk is? Een deugd voorbehouden aan jeugd? Moeten wij het dan eerst kwijtraken, zodat wij achterom kunnen kijken om de onschendbare puurheid ervan te kunnen begrijpen en zien ? Betekend puur en onschuldig blijven, dat je kwetsbaar bent voor onzichtbare, ongrijpbare krachten? Dat, zonder dat je het beseft, onschuld een vloek is geworden; die je geketend heeft! Of zijn wij gewoon gedoemd om in ketenen te leven? Het is toch ‘kennis’ die ons bewust maakt van diezelfde ketenen? Misschien laat kennis ‘slechts’ het oog zien wat er altíjd al was?

kennis

er bestaat geen volledigheid
in vrijheid en vreugde
zonder hartstochtelijk verlangen
zonder immense droefheid.

in afwezigheid van hen
is er geen soberheid,
geen vriendelijkheid.

wijsheid zonder vriendelijkheid
kennis zonder soberheid
zijn ontdaan van elke waarde...

Tegenwoordig gaan wij zó gebukt onder prestatiedwang, zijn wij zo gericht op succesvol zijn. Zijn wij zo verschrikkelijk blind geworden dat we niet zien dat uit succes minachting groeit. Minachting voor juist die eigenschappen die datzelfde succes mogelijk hebben gemaakt!  Onze zelfoverschatting en drang naar perfectie begint echt enge vormen aan te nemen. Er mag geen luchtje geroken worden, geen puistje meer te zien zijn. Vetkwabben worden weggezogen, neuzen gecorrigeerd, borsten moeten even groot zijn, piemels laat je herschapen én plastificeren want condooms zijn uit. Bah, bah, bah! Een wereld waarin de lekkerste “doos” een ranzige pizza verpakking blijkt te zijn. 

In de dierenwereld zie je de meest waanzinnige uitingen van hofmakerij.                                                

Wij willen alleen nog maar ons zelf !                                                                                                                         Een soort orale zelfbevrediging. Het verstart de geest maar het lichaam blijft soepel. Waar komt deze waanzin toch vandaan, waarom zijn wij zo vatbaar voor deze zelfgenoegzaamheid? Geldt dan nog immer de wet van de sterkste. In deze tijd ?

 

Kunnen wij niet meer aanzien dat wij fouten hebben?
Mijn sympathie gaat toch uit naar de misdrukken in onze samenleving, ruwe pure schoonheid gevormd door het leven zelf. Soms gehavend maar oprecht en met karakter. Zal de geschiedenis zich blijven herhalen en worden afwijkingen in heropvoedingskampen geplaatst?
    Nog even en wij laten ons klonen, risico´s uitgesloten en voorspelbaarheid troef. Contact alleen nog via de glasvezelkabel, safe-sexs via internet. De ondraaglijke grijsheid van het bestaan. Het moet beter, mooier, gezonder. Cholesterolvrij, onverzadigde vetten, geïoniseerde vrije radicalen en rechtsdraaiend scharrelzuur.
Je zou er verdomme het zuur van krijgen!

Wordt het niet eens tijd dat we ook weer voor anderen openstaan, dat we onze eigendunk loslaten, en inzien dat we collectief zelfmoord aan het plegen zijn. Zijn we dan werkelijk zó belangrijk?
Laten we eerlijk zijn, wij bestaan voor zeventig procent uit water en wat produceert ons lichaam het meest?                                                                                                                             

Jawel, poep:
Wat het lichaam niet kan gebruiken om poep van te maken, slaat het op om later weer af te danken.
 

Dus wat zijn wij nu eigenlijk ?    

PRECIES... !

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.