Ik droom er al jaren van om naar de Belgische kust te verhuizen, maar mijn partner wil in zijn geboortestreek blijven wonen... Wat nu?

De (verre) droom

Al van jongsaf aan droom ik ervan om aan de Belgische kust te gaan wonen. Waarom? Het lijkt me gewoon zalig om dicht bij het strand en de zee te wonen. De lucht is er ook veel gezonder voor bijvoorbeeld mensen met ademhalingsproblemen. Ik stel me dan voor hoe ik samen met mijn gezinnetje, de knusse winkelstraatjes af wandel, of me te goed doe aan een wafel of een ijsje op de dijk. Ook daar zijn er een heleboel leuke winkeltjes te bespeuren. Mensen aan de kust zien er over het algemeen ook altijd zo sociaal en vriendelijk uit, zodat ook dat een positieve noot vormt.

Dan heb ik het nog niet over het strand zelf gehad... Leuke wandelingen langs het water, schelpjes zoeken, torentjes bouwen en nog zoveel andere dingen. Het lijken me prachtige momenten om met kinderen te beleven! En als het zonnetje dan eens goed schijnt, lekker luieren en zonnen op het plaatselijke strand!  Er is ook altijd wel wat te zien aan de Belgische kust, zodat je altijd wel een leuke uitstap kan plannen!

Natuurlijk is de kust ook een deel van België en dit landje staat erom bekend dat het meer slecht weer dan goed weer is, maar toch is de kust nog net een tikkeltje anders dan de rest van het land vind ik persoonlijk!

Het probleem

Het grote probleem om mijn droom te verwezenlijken heeft alles te maken met mijn partner... Hij is een echt gewoontedier, die elk gesprek over verhuizen al zuchtend van de hand doet. Hij wimpelt mijn vragen over het 'waarom niet' steeds ontwijkend af door bijvoorbeeld over werkgelegenheid te beginnen. Nu ja, werk is inderdaad een zeer belangrijk gegeven waar men zeker rekening mee dient te houden, maar hij is zopas ontslagen en zit dus momenteel zonder werk. Volgens mij is dat dus geen echte goede reden meer... Bovendien bezit hij een rijbewijs en een wagen, wat hij enige tijd geleden nog niet had, dus kan hij overal heen. Volgens mij heeft zijn moedwilligheid alles te maken met zijn familie, die hier allemaal in de buurt woont. Zijn moeder woont hier namelijk een straat verder... Veel aan zijn familie hebben we echter niet en ook wat de kinderen betreft, moeten we niet zozeer op hen rekenen...Wanneer ze ruzie kunnen stoken, dan zijn ze tevreden en net dat was voor mij ook al een goede reden om te verhuizen. 

Wat mezelf betreft, ik heb hier zo goed als geen familie wonen. Mijn grootmoeder is 85 jaar oud en sukkelt erg met haar gezondheid, dus denk ik dat ze er jammer genoeg binnen een jaar of tien zeker niet meer zal zijn... Mijn moeder woont hier voorlopig al een jaartje, maar ook zij zal hier binnen een jaar wel weer vertrekken omdat de streek haar totaal niet ligt. En dan zit ik hier alleen, zonder enige familie meer...

Wat nu?

Dus nu blijft er de vaak gestelde vraag over: Wat nu? Ik heb het alleszins van me af geschreven omdat ik thuis toch geen gehoor krijg en ik veronderstel dat het bij een mooie droom zal blijven... Ik zal waarschijnlijk wel aan het kortste eind trekken omdat ik nu eenmaal de huismama ben en dus enigszins afhang van mijn partner. Veronderstel dat ik me er maar beter gewoon bij neerleg en al mijn frustraties in mijn artikels neerpen, misschien om me beter te voelen? Om ergens gehoord te worden?

Conclusie

Ik droom er al jaren van om aan de kust te gaan wonen, maar mijn partner wil niet en dus blijf ik dromen!

© Copyright Lovely - 2011

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.