Het kan aan mij liggen,maar waar is die onpartijdige berijfarts van vroeger gebleven.Ik erger mij groen en geel aan de rechtlijnigheid van de tegenwoordige bedrijfsarts.Het lijkt mij sterk dat deze kwestie alleen bij onze stichting in een kwaad daglicht staat,althans bij de werknemers dan.Geluiden om mij heen,zeggen genoeg .Waar staat de huisarts in dit geheel.Moeten wij als werknemer alleen maar ja knikken,of hebben wij ook zelf nog iets over onze gezondheid te zeggen.En het aller ergste vind ik wel dat je voor gek versleten word,of ze tegen een snotneus van 14 jaar zitten te lullen,bah

Beste lezers

Zoals gezegd,ik erger mij groen en geel,bij het gaan weet ik de uitslag al.Rustig aan,en ja snel weer aan het werk, is het beste voor u.Nog niet zo heel lang geleden,had de huisarts veel te zeggen,nou de rollen zijn geheel omgedraaid,de bedrijfsarts heeft samen met je werkgever de toutjes in handen,walgelijk.Tegen woordig moet je waarschijnlijk heel anders naar die ingehuurde witjas van je werkgever gaan.Daarbij is het ook een hele kunst geworden om je niet vast te laten zetten,doordat schepsel tegen over je.Uitspreken is er al helemaal niet bij,nee op voorhand weten zij al precies wat je mankeerd,hebben vaak al overleg gehad met de werkgever,en kunnen zonder in overleg te gaan met je huisarts,je het onmogelijke voorstellen.De bedrijfarts van mijn bedrijf is gezeteld in een super mooi gebouw,waar je een pasje in je handen geduwd krijgt van de receptioniste,je bent immers op bezoek,dat moet iedereen kunnen zien,waardoor je even het geloof krijgt,hier word je respectvol behandeld.stap je eenmaal in die kamer,dan is het geloof als sneeuw voor de zon verdwenen.De toon is binnen 1 minuut gezet,en het verloop van zo'n gesprek eindigd dan in mijn geval hopeloos.

Hoe je te gedragen,

Ja gaander weg,welke houding ga je aannemen.Moet je het allemaal gelaten aan horen,moet je boos worden,of juist medelijden opwekken,ikke niet weten.Mijn moeder zei altijd,kom zo eerlijk mogelijk over,lieg niet hebben ze toch door.Deze woorden neem ik in eerste instantie altijd mee,maar het valt om de donder niet mee om dit vol te houden.Alles valt en staat met jezelf en met eigenlijk die twee personen tegen over je.Bedrijfarts en werkgever,gaan hoe je het ook wend of keerd,hand in hand samen.Ik heb altijd gedacht,dat een arts zich in situatie's kunnen verplaatsen,nou onze koekenbakker kan dat beslist niet. Ik twijvel er niet aan dat niet heel Nederland vol zit met van deze koekenbakkers,maar ik twijvel er ook niet aan die gene die er wel zijn meer mensen dieper in de put krijgen als niet.in het verloop van zo'n gesprek zakt de moet me af en toe in de schoenen,en begin ik meestal hoofdschuddend een andere houding aan te nemen.Dit werkt dan weer frusterend voor die opgeleide bedrijfsarts,zodat het gesprek in mijn geval,een aantal dagen geleden eindigde in een dejavu.Ondergaan of afstand nemen,en je rug rechten.

Ja de man geeft een oordeel,wat moet je hier nu mee,in alles voel je dat werken er effe niet inzit.Mijn eigen huisarts had een heel ander oordeel,wat moet en ken ik daar dan mee.In Nederland is het al jaren zo,dat de bedrijfarts het voor het zeggen heeft,en dat zelfs de werkgever van zijn oordeel nog kan afwijken,begrijpt u het nog ik dus niet.Moet ik nu gaan werken,dat is het oordeel van de witjas,of ga ik nu van me afbijten,ik heb voor het laatste gekozen.Wat heeft het bedrijf er nu aan,als ik ga beginnen en weer in no time thuis bent,schiet toch ook niemand iets mee op.Ik beroep mij nu ook op de Avakabo om mij in deze barre ongelijke strijd ten zijde te staan. het touwtrekken is zo juist begonnen.De druk op mijn persoontje neemt hals over kop alleen maar toe.Ik ben toch diegene die mijn eigen lichaam het beste voeld.Moet ik over me heen laten lopen,dacht het niet.Tuurlijk is het zo, hoe meer je de hoge heren tegen de haren in strijkt,je de kous op je kop kunt krijgen,en uiteindelijk het je baan kan kosten.Zie het eens anders zou ik willen zeggen,ik heb ook een gezin thuis,deze verwachten een vrolijke papa en niet een man die gebukt gaat onder de elende van het werk.Dit laatste is mij nog het meeste waard,en moet alleen daarom al doen wat het beste voor mij is. De tijd van doorzettingskracht is nu gekomen.Graag hoor ik u reactie,en wat de bevindingen van u zijn.