Je komt naar een tandarts voor een vulling, maar wat gebeurt er in je mond allemaal?

''Je hebt een gaatje,'' zegt de tandarts. Vervolgens wordt er een afspraak gemaakt. Bij de afspraak wordt er geboord, desnoods ook verdoofd, maar je hebt waarschijnlijk geen idee wat er in je mond precies gebeurd en wat voor materialen een tandarts bij vullingen gebruikt en wanneer.

Anesthesie aka Verdoving

Als de tandarts vermoedt dat het gaatje redelijk diep is en hij denkt dat boren waarschijnlijk pijn gaat doen, dan kan hij besluiten om verdoving te geven. Als patiënt mag je daarmee akkoord gaan of weigeren. Ook is er helemaal niets mis mee als je zelf om verdoving vraagt, vooral als je bij voorbaat bang voor de behandeling bent. Dat kan je een stuk geruststelling geven.

Anesthesie die je bij de tandarts krijgt, valt onder categorie plaatselijke verdoving. Er zijn drie vormen van plaatselijke verdoving.
1 Geleidingsanesthesie: uitschakeling van de pijngeleiding van een gehele zenuwbundel. Deze verdoving wordt veel toegepast in de onderkaak.
2 Infiltratieanesthesie: slechts het eind van een zenuwtak wordt uitgeschakeld. Deze wordt vaak toegepast in de bovenkaak.
3 Oppervlakteanesthesie: alleen de zenuwuiteinden aan het lichaamsoppervlak worden verdoofd.

Ook zijn er verschillende soorten verdovingsvloeistof : met adrenaline en zonder adrenaline. Verdovingsvloeistof met adrenaline vernauwd de bloedvaten en versneld de hartslag en daarom mag deze verdovingsmiddel alleen op de patiënten zonder hart problemen toegepast worden.

De verdovingsmiddelen worden uiteraard zorgvuldig gecontroleerd, maar net als alle andere medicijnen kan het zo zijn dat je bepaalde bijwerkingen, zoals hoofdpijn, misselijkheid, etc., kunt krijgen. De meeste mensen krijgen geen of nauwelijks bijwerkingen na het gebruik van een verdovingsmiddel, maar een klein percentage kan ernstige klachten krijgen. Daarom moet je het altijd meteen bij je tandarts melden als je denkt dat jij je ziek voelt na het krijgen van de verdoving.

Vullingen

De grijze vulling – amalgaam

Vroeger gebruikten de tandartsen voornamelijk amalgaam als vulmateriaal. Een amalgaam is een legering van metalen en is behoorlijk stek. Een goed gelegde amalgaam vulling kan decennia lang goed blijven en dat is natuurlijk een groot voordeel. Maar zo'n vulling valt natuurlijk meteen op en dat is wat men tegenwoordig niet meer wil. Daarbij is amalgaam milieuvervuilend en hecht zich niet aan de tandmateriaal en daarom moet er ook vaak meer gezond tandweefsel uitgeboord worden.
En dat zijn de redenen waarom de meeste tandartsen nauwelijks of geen amalgaam vullingen meer leggen.

De witte vullingen

Composiet

In de loop der jaren zijn de witte vullingen sterker geworden. Ze worden steeds vaker gebruikt en een van de meest gebruikte vulmaterialen is composiet. Tandheelkundige composieten bestaan uit een tandkleurige kunststof. Composieten hechten zich goed aan de tandmateriaal en daarom kan er weefselbesparend geboord worden. Composietvullingen worden met licht uitgehaard laagje voor laagje. De nadelen van composietvullingen zijn verkleuring en lekkage die in de loop der jaren kunnen ontstaan. Ook moet er absoluut geen vocht komen bij het leggen van een composietvulling, want hij kan zich dan niet goed aan tandweefsel hechten.

Glasionomeercement

Glasionomeercement heeft enkele grote voordelen: het hecht zich goed aan de tandbeen, geeft fluoride af en kan prima tegen een beetje vocht. Maar daartegen is glasionomeercement minder slijtvast dan composiet. Glasionomeercement wordt vooral gebruikt bij de grote vullingen in de achterste kiezen en bij de vullingen op het rand van tandvlees. Deze vullingen harden vanzelf uit zodra ze in de aanraking met de lucht komen.

Compomeer

Compomeer is een andere witte materiaal voor vullingen. Compomeer is een combinatie van glasionomeercement en composiet. Deze vullingmaleriaal is behoorlijk slijtvast, mooi van keur en hecht zich goed aan dentine.

Beschermlaag

Soms is een gaatje zo diep dat er eerst een beschermlaag nodig is om de zenuw in je tand of kies te beschermen. Meestal wordt er dan calciumhydroxide gebruikt.

Reageren?