Als de avond zich lengt en de start weer bij de ochtend begint....

...We wilden...

''....Zo met  zonsondergang achter ons...

was het heerlijk vertoeven op de steiger. De reflex van het rood draaide pirouetten  op het rimpelige water. Het had iets rustgevends. Misschien nog  wel rustgevender dan wanneer het overweldigende natuurpracht voor ons te aanschouwen was.
Woorden waren niet nodig. We keken beiden naar het bewegende water dat ritmisch een fantasie prikkelde. Bij hem, de zijne - bij mij, de mijne en toch wist ik dat het samen moest komen door middel van een onzichtbare lijn.  We lieten de tijd lengen in het moment van zaligheid die in eenvoud puurder aanvoelde dan satijn.

''Ik zou willen,'' fluisterde hij opeens,  ''dat we dit vast konden houden'' 
Hij keek me aan en zijn gedaante had plots iets mysterieus dat niet alleen mijn hart sneller liet kloppen maar me ook een aangename warmte bezorgde.
''Ik ook,''  beaamde ik weinig origineel,  ''ik ook.''
Hij zuchtte en liet zijn ogen weer naar het water toeglijden.

Een klein steentje

zou de cadans van het golvende water kunnen verstoren, maar we verzuimden deze te gooien, omdat dat wat we zagen ons fascineerde en ons zo dicht bij elkaar bracht dat elke verandering voelbaar zou kunnen zijn en wie weet funest...  

Vasthouden, dat is wat we wilden. Deze tijd tot eeuwigheid dwingen, omdat het goed was, maar hoe kun je de zon weerhouden om onder te gaan? Hoe kun je het donker influisteren dat het licht toch wel weer zal overwinnen?
Ik wist het niet en hoewel hij slim genoeg was, zou ook hij daar geen antwoord op kunnen geven.
Feitelijk waren we nietig. Een speelbal van de veranderingen waarbij we het verlies telkens weer maar moesten incasseren. En dat wilden we niet.

 

 

Toch was het duister niet te vermijden,

maar won gek genoeg de kracht van liefde en geen van ons maakte aanstalte om op te staan.  Ik zeker niet want duister stond gelijk met de intrede van kou. En is het niet de kou die een man moet bevechten? Al was het maar door middel van een arm die je speels naar hem toetrok?

Hij was een man en de arm raakte me. Toch bood het mijn lichaam nauwelijks warmte, maar  wel weer  genoeg om te blijven genieten van iets wat bij het donker alleen nog maar hoorbaar was.
Zo wonderlijk, zo gedachtenprikkelend en zo invulbaar opeens.
We wilden. Wilde met ons hele lijf.
Het werd een nacht. Een nacht van warmte - eenheid en liefde. Een nacht waarin seks geen seks heette, maar natuurlijke eenheid  bij moment en zijn.
Hij - ik in de perfectie van de tijd op een plaats waarbij in gedachte zelfs de geuren nog naar boven kwam, zoals de zachtheid van het vochtige hout, daarop die steiger.

Het wassende water - de vogels die floten en de plotseling waarneming van kou die je wilde bevangen en je langzaam duidelijk maakte dat het ochtend was.
Ochtend!?
Hoewel vloeken iets was wat ik hem nooit had horen doen liet hij die vloek nu wel degelijk over het water heen galmen en ik kon niets anders doen dan met hem meevloeken, want hoe legde je uit dat een avond daar  zonder begin of eind in een nacht was gekneden?

Waar dingen waren gebeurd waarvan moeders  pas wist wat het was toen het kind zich aandiende?
De tijd was niet rijp en dus onmogelijk uit te leggen.

''Moet ik je thuisbrengen?'' vroeg hij bezorgd.
''Nee dank je wel - het zou de boel alleen maar erger maken.''
Hij kon zijn opluchting niet onderdrukken. Het had iets liefs en zo graag wilde ik weer terug naar het moment waarop er nog niets aan de hand geweest was.

Want daar was het leven eenvoudig puur met een ongelooflijke  onbevangen liefde tussen ons.  Het was zo simpel toen, bijna op het naieve af en natuurlijk wist ik dat wat ik aan het doen was iets was wat niet mocht...en natuurlijk kon ik de consequenties invullen...Maar doe je dat? Ik niet!'' ...''

Ze glimlacht

Ze glimlacht bij de gedachte aan toen en het is mij overduidelijk dat in de weegschaal de liefde toch veel dominanter is dan wat dan ook.
''Dat is hem!''  Ze knikt naar een canvasdoek op de muur.  Een wat ouder mannenportet staat in zwart-wit afgebeeld. In zijn ogen een twinkeling die hem iets jeugdiger maakt dan hij op dat portret moet zijn.
''Mijn vader heeft hem nooit gemogen,'' vertrouwd ze me toe, ''en hij mocht mijn vader niet. Iets dat ik hem niet kwalijk kon nemen, want dat avontuur is nimmer geprezen....toch... toch denk ik dat mijn vader diep in zijn hart heel goed wist hoe geweldig hij voor me was en hoe gek wij op elkaar waren. Zij, mijn ouders hebben dat nooit gekend. En ik...''
Ze zucht en kijkt dromerig voor zich uit.
''..ik heb het mogen kennen.''

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.