Vaak hoor ik om mij heen van diverse schrijvers die een boek over hun eigen leven willen schrijven. Waarom zou je dat doen? Heb je de Mount Everest beklommen op je pantoffels? Blijk je de dochter of de zoon te zijn van John Wayne na een zoektocht van tien jaar? Kun je de bijbel achterstevoren opdreunen of heb je een pilletje tegen kanker op de markt gebracht? Heb je Khadaffi drie maanden in je kelder gehad? Nee? Hmm …

Het schrijven van een autobiografisch boek?

Gelukkig hebben bijna de meeste mensen een gezond gevoel voor eigenwaarde.
Jawel, dat is inderdaad gezond! Het is goed dat je trots bent op jezelf, je mag er zijn!
Helaas zijn er ook mensen bij die hierin een beetje doorslaan. Ja, dat durf ik gerust zo te stellen. Ik vertel wel eens links en rechts iets over mijn leven en dan krijg ik het advies wel eens om hier een boek over te schrijven. Persoonlijk heb ik hier altijd al mijn bedenkingen over gehad. Wie ben ik? Heb ik prestaties op mijn naam staan die het Guiness Book of Records hebben gehaald? Ben ik een vooraanstaand persoon? Nee, niet echt. Face it, ik ben niet belangrijk genoeg. Deze week heb ik verhalen van mensen gehoord die mijn standpunt hierin hebben bevestigd.

In ons reisgezelschap schuift een dame van 79 jaar onzichtbaar mee.
Ze luistert naar de verhalen van de andere mensen en ze knikt belangstellend bij iedere pauze van de verteller. Haar zachte stem bemoedigt die persoon heel subtiel. Deze lieve dame doet met alles mee, moppert nooit en gedraagt zich als een jong mens. Vanmiddag was ze in de zee aan het zwemmen. Gelukkig dat ik haar zag; het gaan staan op de kiezels van het strand lukte haar nét niet dus ik ondersteunde haar daarmee. Een half uur later treffen we elkaar bij een kopje koffie. We raken aan de babbel.
‘Heb ik je al verteld over mijn voor-kind?’
‘Voorkind, wat is dat Anna? ‘
- “Nu ja, ik was achttien jaar toen ik voor mijn studie als au pair meisje in Parijs ging werken.
Ik had het daar erg naar mijn zin. Op een mooie dag zou de vriend van mijn vriendin overkomen en zij nodigde mij ook uit op haar kamer. De thee stond al klaar toen ik binnen kwam. Het was erg gezellig en voor we het doorhadden lagen we wat te rollebollen op het bed. Ik vond het allemaal reuze leuk in mijn naïviteit. De volgende dag moest ik weer naar Nederland, naar mijn ouders. Pas twee maanden later,  nadat ik mij wat vreemd ging voelen, drong het tot mij door dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn. Ik had er nog nooit van gehoord dat je van dat rollebollen zwanger kon raken. .. Maar goed, in die tijd was dit een enorme schande. Ik vertelde het tegen mijn lerares van school, de pastoor werd erbij gehaald en gezamenlijk gingen wij mijn ouders inlichten. Het was een ramp! De schande in de familie zou groot zijn! Dit mocht nooit uitlekken, ook niet naar de andere kinderen in het gezin. Er werd, mede door meneer pastoor, besloten om mij een paar maanden naar kennissen in Engeland te sturen tot na de bevalling. Zo gebeurde het ook en ik kreeg een zoontje. 
Ik wilde hem per se nog zes weken voeden voor ik hem af moest staan. Ik wist dat het niet anders kon dus ik deed dat. Een paar jaar later ontmoette ik een man waarmee ik trouwde. Ik vertelde het hem en hij zei mij dat ik er met niemand over mocht praten. Wij kregen vijf kinderen. Helaas stierf mijn man zes jaar geleden. Pas toen heb ik het mijn kinderen verteld dat ze nog een broer hebben. Mijn oudste dochter praat sindsdien niet meer met mij…
Op de televisie zag ik in een programma het verdriet van kinderen die de echte ouders niet kennen en ik besloot die zoektocht zelf op te starten. Vijf jaar heeft dat onderzoek geduurd, veel tegenslag, in die tijd werd veel niet goed geadministreerd of het was kwijtgeraakt. Mijn vriendin uit die tijd had ik gevonden; zij wilde niet verder praten toen ik zei dat ik een kind van haar toenmalige vriend had. 

Ik werd gebeld en een stem zei mij: 'Zit u? Is er iemand bij u?
We hebben hem gevonden.' Ik dach dat ik flauw viel ... daarna was ik uitzinnig van vreugde.
Ik heb mijn zoon leren kennen! Hij is nu zestig jaar en hij woont in Australië. Het is een fantastisch leuke man!”
‘En de vader van je kind?’
‘Oh meisje, ik heb werkelijk geen idee, het was een man uit Argentinië of zo, ik heb nooit echt geweten hoe hij heette!’

Zomaar een verhaal van een dame die bijna onzichtbaar aanwezig is in de massa …
Eerder deze week heb ik nog meer zeer bijzondere verhalen gehoord die absoluut een boek waard zijn. Het is bizar wat er onder de mensen leeft. Als je er voor open staat dan word je eronder bedolven! Ik had ook kunnen vertellen over die vrouw met luchtziekte in het vliegtuig boven het Himalaya gebergte en vervolgens een bijna doodervaring kreeg, of die dame die naar de dokter ging omdat ze last had van haar darmen en meteen werd opgenomen voor drie maanden wegens een kankeroperatie met wat complicaties.
Iedereen heeft zijn eigen verhaal!

Ik heb deze week in Turkije, in een conferentiezaal, een stukje tekst van mij voorgelezen voor de 150 mensen van het reisgezelschap. Het is een verhaal dat de mensen erg aansprak. Het artikel zal onverkort geplaatst worden in een magazine, ik ben super trots!
De titel van het verhaal is ‘de glimlach van Robby Schuller’. Ik denk niet dat jullie hem kennen?
Dat wilde ik even kwijt, geen autobiografie!

Ik ga zo weer aan het ontbijtbuffet hier in Alanya, Turkije. Vanmiddag reizen we we terug naar Nederland.

Ik ben bruin jòh haha het is hier 27 graden… tralalalalala – dat terzijde –

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.