Daar zit ze dan moederziel alleen in een wicked world. Mijn levensboom. Mijn glazen bol. Driftende harten.

 Gisteren las ik een artikel met een verhaal rond mijn foto. Ik denk dat ga ik ook proberen maar had ook nog een andere uitdaging. Marcel zette ons op het spoor van 101 woorden verhalen en daar wilde ik me dit keer aan houden. Een goede beperking om niet af te dwalen. om in weinig woorden een verhaal neer te zetten.

4 keer een 101 woorden verhaal geïnspireerd door mijn eigen foto's.

 

De speeltuin

 Wicked World

Verlaten en moeder ziel alleen, in het schip des leven, zit ik hoog in de top. Ik schommel door woeste baren. Aanschouw de wereld ik zie kleuren ze beangstigen mij. Ik verlang naar gezelschap maar de piraten houden mij tegen. Ik durf er niet langs zoekend naar lieve kleuren, hoe kom ik hier weer uit. Ik sluit mijn ogen en ervaar de schommeling. Op hoogte naar beneden willen om vervolgens weer in vervoering te raken op weg naar de top. Hoe versla ik deze piraat om in armen te duiken. Armen van bescherming in deze Wicked World. Wie komt mij halen?

 ***

 In kou bevroren

In kou bevroren sta ik in een maandlandschap. Geen stap kunnen doen. In een glazen bol gevangen. Het glas biedt bescherming en vormt tevens een barrière , een barrière om mee te kunnen doen. Versteend al jaren op dezelfde plek. Soms word ik door elkaar geschud, dwarrelen glinsters om mij heen. Een kort moment van euforie maar uit een trance gehaald. Ik word bekeken en mooi gevonden maar ik kijk terug met lege blik. Pak mij in en neem me mee op reis. Zet me op nieuwe plekken zodat ik kan aanschouwen wat er om me heen gebeurt. Misschien ooit ontdooit.

 ***

Mijn levensboom 

Mijn stam stabiel en sterk een mobiele boom. Ik neem hem mee op mijn reis des levens. Een hoofd soms in verwarring maar rustend op zijn sokkel. Zicht op een spectrum van kleuren. Een scala van emoties gedurende de tocht. Geen vlakte maar mooie beelden, afwisselende beelden mijn top groeit naar de wolken toe. Elke dag een vertakking aan takken van diversiteit.. Mijn bladeren groeien en verlaten mij in ritme van seizoenen. Ik aanschouw mijn lichaam en zie zijn takken reikend om zich heen. Takken voor vlinders en vogels een rustmoment in hun eigen tocht. Mijn moedermelk voor wie het wil.

***

 Harten op drift

Zwermen van harten. Op drift geslagen. Zoeken naar versmelting. Het begin is er, hier al samen op een plaatje. Wees je bewust van al die losse zoekende harten en raak er eens één aan. Verzamel losse harten om je heen en breng een versmelting tot stand. Vul het plaatje met één groot hart opgebouwd uit al die losse zwervende flodders. Stop de drift, hou ze binnen een kader. Laat ze niet vallen, laat ze niet los. Wees een bom van liefde en ontbrand deze maar. Een verfbom van mooie kleuren een pijl in een hart. Wees een Valentijn, wees een besmetting.

 ***

 

Zo zie je maar weer wat een foto met je kan doen. De beperking van het aantal woorden is erg leuk om mee te stoeien. Ik heb er al weer een aantal schrijvers gezien die de uitdaging hebben aangenomen, ieder weer op zijn eigenwijze manier uitgevoerd. Prachtig al die verschilllene stijlen. Ik heb inspriatie gehaald uit mijn foto's maar inspiratie is overal om je heen te vinden.

 

© Kikafonie

http://kikafonie.sjootz.nl/

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.