Hier beschrijf ik wat XEAD voor mij betekent. Het is vandaag weer zo'n dag.....

Wat xead voor mij betekend.

Weer zo’n dag…

Vanmorgen ging de wekker, en als mijn hondje Snoopy dat geluid hoort, ja dan weet ze, het is “knuffeltijd”. Een ochtend knuffel is een dagelijks ritueel geworden. Dus Snoopy kruipt lekker tegen me aan, terwijl ik met moeite bij mijn telefoon kan komen om het irritante gebliep uit te zetten.
Eindelijk die houd z’n kop, oef even weer plat liggen. Mijn rug doet gruwelijk zeer, dit word weer zo’n rot dag weet ik al op dat moment.
Knuffelen met de hond terwijl de tranen van pijn over mijn wangen stromen. Snoopy slikt ze van me af, en kruipt nog eens dichter tegen me aan, of dat ze wil zeggen; Kom op vrouwtje, het komt wel goed!!
Met grote moeite sleep ik me uit bed, en zet koffie. De hond word voor me uitgelaten, gelukkig maar. Mijn benen doen zo raar, het voelt net of dat mijn spieren hun eigen leven leiden in mijn benen. En oh, wat een steken door mijn heupen, niet te houden dit.
Met de buurman drink ik een bakje koffie en bel mijn afspraak in het ziekenhuis af. Ik had morgen naar het ziekenhuis gemoeten voor een darm onderzoek, en dat is op zich al geen pretje, maar in deze omstandigheden zie ik het totaal niet zitten. De secretaresse heeft er gelukkig alle begrip voor.

Pillen

Na het koffiedrinken neem ik een broodje met vlokken, en ik denk dat ik er nu toch aan moet geloven om met zwaar geschut mijn pijn te lijf moet gaan. Zoekend in mijn la, pak ik mijn doosje pijnstillers “tramadol”. Deze rotzooi gaat me weer helemaal van de wereld maken, maar misschien is dan de pijn iets dragelijker?
Toch de huisarts maar even bellen voor een nieuwe voorraad.
Diazepam neem ik al voor het slapen gaan, maar nu vandaag kiep ik er daar ook nog maar 1 van erbij in. Dus ben ik vandaag super stoney….. Hopend dat het de pijn een beetje gaat zakken kruip ik nog maar even weer op bed. Gelukkig zo’n bed die je in alle standen kan zetten, en probeer het me zo makkelijk mogelijk te maken. Ik neem mijn papierenboek van Jill Mansell erbij en ga een stukje lezen. Maar binnen het half uur, kan ik geen letter meer lezen, alles dwarrelt voor me ogen. Net zoiets als dat het sneeuwt terwijl je autorijdt. Ogen dicht en slapen. Na een uur ben ik alweer wakker. En nu?

Xead

Nu ben ik weer wakker, en zit ik trillend achter mijn laptop dit verhaal te schrijven.
Zoals elke dag ben ik natuurlijk erg nieuwsgierig naar de reacties op mijn verhalen, of ik er al fans bij heb, hoeveel bezoekers ik had. Het werkt ook zeer verslavend.
En vooral ben ik nieuwsgierig naar de nieuwe updates van degenen waar ik fan van ben.
Ik probeer het allemaal te lezen, maar alles dwarrelt voor mijn ogen, zelfs het typen nu gaat moeizaam, en erg traag dat merk ik zelf ook wel.
De meeste dagen breng ik achter mijn laptop door, makkelijk zittend voor zover dat gaat, op 2 stoelen of op de bank met zo’n klaptafeltje weet u wel…Toch makkelijk zijn die dingen!!
Maar ja wat moet ik zonder xead, het is een zeer leuk, en aangenaam tijdverdrijf!!! Verhalen schrijven doe ik erg graag, er zit van alles in mijn hoofd al, alleen komt het er vandaag denk ik niet uit.
Gelukkig heb ik al een paar verhalen klaar staan op xead, dus die kan ik zo de lucht ingooien!! Eerst komt deze er nu op zoals u ziet.

Moe

Na dit stukje getypt te hebben ben ik alweer doodmoe. Komt natuurlijk door de hevige pijn, maar zeker nu ook door de medicijnen.
Het weer werkt ook niet echt mee, diep triest, dit weer!! Hopeloos gewoon. Van de week was ik nog lekker met mijn Snoopy op mijn scoot buiten, kon ik haar even bij de vijver lekker laten zwemmen
en spelen met andere honden. Nu zie ik er als een berg tegen op.

Vrienden

Oh wat ben ik blij met mijn vrienden, die altijd voor me klaar staan. Ze laten Snoopy uit als ik zelf niet kan, ze doen boodschappen, koken voor me zo nodig en doen zelfs de afwas.
Ook het broodnodige stofzuigen word gedaan, want dat moet wel iedere dag omdat Snoopy enorm uithaart, ik borstel haar iedere dag. Ongelooflijk wat een haar er uit zo’n klein beestje komt, niet  normaal wel 3 volle borstels per keer.
Iedereen zegt me dat ik huishoudelijke hulp moet aanvragen. Dit heb ik al een keer gedaan, maar werd afgewezen. Dat is toch niet te geloven hé? Die mensen daar kunnen zich totaal niet in een levend mens verplaatsen. Ze hebben er een soort protocol waar je aan moet voldoen, en er van afwijken? Nee, daar hebben ze nog nooit van gehoord. Hopeloos en dieptriest vind ik dat. En velen met mij.
Ach ja ik modder wel door….daarom ben ik zo blij met de vrienden die ik om me heen heb, zonder hun zou ik echt met mijn zere handen in mijn zere haar op mijn zere hoofd zitten.

Afsluiting

Normaal ben ik een opgewekt, vrolijk persoon en zeg altijd een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.
Ik kan u vertellen dat ik vandaag al wel gelachen heb hoor, door mijn tranen heen dat dan wel. Het was vanmorgen toen Snoopy mijn tranen van mijn wangen slikte en me aankeek met zo’n verschrikkelijke lieve blik. Ja van honden liefde word je wel vrolijk. En brengt je een lach op je gezicht. Snoopy is daar een ware ster in!!!
Verder blijf ik positief, want iedere avond voor het slapen gaan hoop ik dat het de volgende dag een ietsie pietsie beter met me zal gaan….
Zo ik heb even mijn hart gelucht, nu mijn lichaam straks nog even laten luchten buiten…

Je kan je niet voorstellen, wat je je niet kan voorstellen.

Mijn vrienden wil bij deze bedanken voor hun hulp en steun!!
En ook mijn kringetje wat ik aan het opbouwen ben op xead, voor hun reacties en dergelijke.
En natuurlijk mijn Snoopy voor haar kracht om me de dag door  te slepen, en te zorgen dat ik nog kan lachen. Jammer eigenlijk dat een hond niet kan lezen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.