Gisteren ben ik, als pedagogisch werker, samen met een groep “thuisloze” gezinnen naar de Efteling geweest. Dit werd mogelijk gemaakt door de plaatselijke ABN-AMRO bank. Het doel was in het kader van liefdadigheid. De uitwerking op de gezinnen was geweldig!

De namen die ik heb gebruikt in dit artikel zijn, vanwege bescherming voor de bewoners, fictief gekozen…

Voorpret.
Deze dag werd georganiseerd voor de bewoners van een crisisopvang voor dak- en thuisloze gezinnen. Samen met een collega ging ik mee als begeleider van de bewoners. Allen wisten al dat we die dag naar de Efteling gingen, en dit is een nationaal begrip voor de Nederlander, dus voorpret had iedereen genoeg. Voor enkelen onder hen was het zelfs nog nooit mogelijk geweest om naar de Efteling te gaan, wat maakte dat het juist voor hen reuze spannend was. Wat gaan we ervaren? Hoe ziet de Efteling er uit? Er werd heel wat afgepraat voorafgaand aan deze dag. Met een reisbus werd het hele gezelschap van bijna 25 mensen naar de Efteling gebracht. Onderweg zat de spanning en het enthousiasme er al in bij de ouders en kinderen.

 

Lunchpakketje? Meteen opeten!
Aangekomen bij de Efteling werden we verwelkomd door een handvol personeel van de ABN-AMRO bank. Een grote stapel witte kartonnen dozen trok de aandacht van velen. Wat zou daar in zitten? “Lunchpakketjes” werd er gezegd door een van de organisators. Die werden natuurlijk meteen uitgedeeld. Uit nieuwsgierigheid maakten enkele kinderen het lunchpakketje al open. Ik draaide me om en zag Boris al in kleermakerszit op de grond met zijn lunchpakketje voor zich. Hij was het meteen aan het opeten! Dan hoeft hij het niet meer te dragen. Slim Boris! Even later kwam nog een grote doos met zuurstokken en wat pakjes drinken tevoorschijn. Het was een erg warme dag, bijna dertig graden, dus vooral drinken was belangrijk. We maakten wat afspraken over hoe laat we weer zouden verzamelen en of we “en groupe” wilden gaan of gezellig met je gezinnetje. Een grote groep van ouders met kleine kinderen trok onze aandacht om deze dag te begeleiden.

Linksaf het sprookjesbos in!
Binnengekomen werden karretjes gehuurd voor de kleintjes en we gingen op pad, de Efteling in. Wat mooi en vertederend om een “voor een dagje herenigd gezinnetje” te zien genieten. Nog even klonk de teleurstelling van de organisators dat de “ABN-AMRO bank” in de Efteling was vervangen door een concurrent, maar dat maakte de dankbaarheid van de bewoners niet kleiner. Begeleidt door de muziek van een gezellig jazzbandje liepen we linksaf het sprookjesbos in, waar na enkele kabouterhuisjes al even een kleine picknick werd ingelast. Na een poosje daar te hebben genoten van de muzikale paddenstoelen en Doornroosje, die overigens in 2052 wakker zou moeten worden, vervolgde de wandeling naar de stoomcarrousel. Binnengekomen gaf de kleine Ben mij een handje en met moeders goedvinden wilde de vierjarige jongeman met mij in de carrousel. Hij vond het geweldig dat die trein in het midden er voor zorgde dat dit allemaal bewoog en muziek gaf. Aan het eind van de rit stapte hij dankbaar op mama af om haar vervolgens met een dikke knuffel te verblijden.

Een ijsje met een jojo.
De volgende attractie moest de Droomvlucht worden. Velen hadden dit nog nooit gezien. Er zat misschien ook wel een beetje angst voor het “onbekende” bij, maar de hele club ging gezellig mee. Tijdens het wachten hebben we een lekker sprookjesijsje gegeten en kregen de kinderen een jojo. De droomvlucht, dat was me wat, wat een geweldige reacties hoorde ik van de gasten. Kenny’s moeder, Antoinette, keek haar ogen uit, wat mooi hier. Een beetje spannend was het wel voor oppasmoeder Josie toen we met volle vaart door de bomen raasden. Ook de kleine Sylvia was wel een beetje bang, maar de traantjes verdwenen toen we weer uitstapten. Met een kleine club vervolgden we naar het schouwspel “Raveleijn” terwijl de rest even genoot van de speeltuin. Wat fantastisch om te zien dat die vijfkoppige draak uit de grond komt! En die paarden die zo over het zand razen. Kenny vond het toch wel een beetje eng worden toen de draak vuur spuwde en keek mama aan, die haar zoontje in veiligheid bracht buiten het theater.

En al die handjes maar zwaaien!
Wat was het leuk om met zo’n groep dankbare mensen naar het carnavalfestival te gaan. De grootste lol hadden we toen de wagentjes even stopten, vlak voor de camera. En Josie wilde helemaal niet op de foto! De sfeer zat er in ieder geval goed in. We waren wel echt toe aan een bak koffie, want die hadden we nog niet gehad. Terwijl de kindertjes zichzelf heerlijk uitleefden in de speeltuin en het doolhof genoten wij met de moeders van een vers bakje koffie in de hete zon. Josie maakte ons heerlijk aan het lachen toen ze geen schaduw kon vinden en met haar stoel midden in het plantsoen ging zitten. Toen we onze route vervolgden probeerde ik nog even uit om ook in zo’n karretje te gaan zitten, maar dat is toch echt gemaakt voor kleine kinderbilletjes! Het was wel even lollig!

Mama heeft de sleutel er niet uit, maar krijgt toch geld uit de schatkist!
Aan de grote brede laan, waar veel wegen zich kruisen, staat een geweldig grote schatkist. Voor de schatkist staat een sleutel met daarvoor een bord: “Slechts wie altijd zo eerlijk is als goud, door de schittering niet verblind zal raken, bezit de kracht om met deze sleutel de vergrendeling ongedaan te maken.” Alle kinderen, en ook de grote kinderen die papa’s en mama’s heten, probeerden de sleutel uit de grond te trekken, helaas. De enige die het voor elkaar kreeg was Helena, met een bankpasje! Wat was Sylvia verbaasd, dat alleen mama dat kon!

Danse Macabre.
De weg naar de “dodendans” was misschien nog wel het meest spannend van de hele dag. Het was pikkedonker en dat zorgde voor een heuse angstervaring bij enkelen. Zo angstig dat er een paar besloten om toch maar niet verder te gaan. De “helden” onder ons streden verder tegen de duisternis en trotseerden de duisternis om het geweldige spel, dat zich achter het glas van het spookslot afspeelt, te aanschouwen. Wat is dat toch een mooie attractie. Het blijft boeien en er is steeds weer wat nieuws te ontdekken. Zelfs de kleine Ben en Sylvia genoten van de mooie muziek en de dansende balustraden voor zich.

Ik zag echt wel een klein poepje in zijn broek!
Die reus bij de Fata Morgana, dat was me wat voor Sylvia. Ze zat tussen mijn collega en mij in, want mama vond het toch iets te spannend om mee te gaan. Sylvia keek haar ogen uit en toen ik haar vertelde dat er een hele grote reus zou komen met een luier aan zijn billen ging ze op zoek. En na een tijdje door de Perzische sferen te hebben gevaren stond die gekke reus daar met zijn luier recht boven ons! “Zie je die luier?”, zei ik. “Ja, en hij heeft ook een klein poepje in zijn broek!” zei Sylvia. In het donker kon ik het even niet laten om nog even Bens moeder Anja te laten schrikken door een klets water in haar nek te gooien. De sfeer was geweldig en met een lachend gezicht liepen we door de Bazaar naar buiten. “Ik zag echt wel een klein poepje in zijn broek mama!”

Friet met frikandel!
Aan alles komt een eind. Er werd verzameld waar we begonnen en de verassing was dat we nog naar de Mac Donalds gingen. Helaas was niet iedereen er en zijn twee gasten achtergebleven in de Efteling. Men kon niet omroepen en ik heb bij de infobalie wat gegevens en telefoonnummers achtergelaten voor de twee achterblijvers. Na bijna een uur wachten kun je niet meer te laat komen, toch? Met het hele gezelschap werden lekkere hamburgermenu’s besteld. Toen Antoinette aan Kenny vroeg wat hij wilde eten zei hij: “Friet met frikandel!” “Wij zijn nog nooit bij Mac Donalds geweest” verontschuldigde Antoinette zich. De glimlach op mijn gezicht kon ik niet verbergen. Wat een leuke reactie van de kleine Kenny was dat!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.