Een sneeuwvlokje is niets... het smelt op mijn hand, het heeft geen gewicht, geen stem, geen waarde ...

Wat weegt een sneeuwvlokje nou helemaal?

Langzaam dwarrelen witte donsjes naar beneden. 
Er staat geen wind, de witte dwarrels bereiken als veertjes de grond.
Mijn hond rent als een bezetene door het grasveld van het park. De sneeuw zorgt ervoor dat hij helemaal hyper wordt, hij heeft dit nog nooit meegemaakt. De vijver is door wat jonge mensen sneeuwvrij gemaakt, en de eerste schaatsers vertonen zich op het ijs. Die stomme hond van mij vindt dit fantastisch en hij rent helemaal wezenloos het ijs op, niet wetende dat het wel eens glad zou kunnen zijn. In de bocht mist hij wat aan correctiewerk en hij glijdt met zijn snuit keihard de sneeuwrand in. Meteen staat hij weer op zijn poten en hij schudt de sneeuw van zich af. Nu loopt hij voorzichtig snuffelend terug, en hij bespiedt de mensen met die rare schoenen.

Ik schuif met mijn hand wat sneeuw van het bankje af en ik ga zitten.
Er komt een flauw zonnetje om de hoek kijken en opeens besef ik dat het een prachtige dag wordt.

De vlokjes dwarrelen…  het donzen dekbed wordt steeds dikker.
De voetstappen van mensen vervagen weer, daar langs het pad.

Ik houd mijn hand op
Langzaam verschijnen er sneeuwvlokjes op mijn rode handpalm, en meteen verdwijnen ze weer door de warmte van mijn huid. Mijn hand wordt nat en koud, maar er ontstaat geen mini-dekbedje in mijn hand. De bomen daarentegen, sparen wel de vlokjes op tot een prachtige bedekking, zo ook het eerdergenoemde grasveld.

Er komt een jongetje naast mij zitten en hij haalt zijn schaatsen uit een doos.
Snel doet hij zijn handschoenen uit om de schaatsen aan te doen en de veters vast te maken. Ik denk dat hij tien jaar is, een heerlijke leeftijd… onbevangen, vaak nog een blanco toekomstbeeld. Tijdens het vastknopen van de veters kijkt hij iedere keer op, naar het ijs, waar zijn vriendje blijkbaar al aan het schaatsen is.
Ik kijk hem aan en hij ziet dat ik naar hem kijk.

“Wat weegt een sneeuwvlokje volgens jou?”
Hij kijkt mij verbaasd aan alsof ik niet helemaal spoor. Ik zie dat en ik glimlach…
“Een sneeuwvlokje weegt helemaal niets” zegt hij, “wat is nou een sneeuwvlokje?”

Zijn schaatsen zijn aan en hij loopt voorzichtig naar de vijver.
Mijn hond komt bij hem kijken en het jongetje geeft hem een aai. Samen gaan ze het ijs op. Even lijkt het erop dat mijn hond het jongetje wil waarschuwen dat het ijs glad is. Mooi is dat!
Ik kijk naar de bomen in de verte. Hoe fantastisch kan een winter-schilderspalet het landschap omtoveren in een ongeëvenaard sprookje… Er staat een boom naast het bankje en ook op die takken ligt sneeuw. Het zijn kristallen die gezamenlijk een zuiver witte rand maken op de grillige vormen van het hout. Ze schikken zich in die vormen, de rest valt ernaast. Tja, wat is nou één sneeuwvlokje? En er dwarrelt nog steeds sneeuw…

“Krak” zegt de tak! Ik kijk verschrikt op.

Dat laatste sneeuwvlokje, dat dus helemaal ‘niets’ weegt, heeft de tak doen breken!

Vandaag tref ik een vriendin van mij.
Zij is depressief, al jaren. Vele therapieën heeft zij gevolgd, altijd onder de medicijnen… Ze denkt dat zij geen stem heeft, dat zij er niet toe doet, dat zij geen gewicht heeft in het grote geheel… Misschien dat ik haar vanmiddag uitnodig op dit bankje, dan kan ik haar kennis laten maken met de sneeuwvlokjes die niets wegen. Misschien tover ik een glimlach op haar gelaat, al is het maar voor even.

“Turbo, kom!” 
Hij kijkt op, even lijkt het erop alsof hij zijn nieuwe vriendje gedag zegt. Turbo heeft hem een goed gevoel gegeven en ik denk dat dit wederzijds is. Soms viert eenvoud hoogtij …
Langzaam lopen we terug naar huis.

Eén stem is geen stem…?

 

                                                                                       Wil je ook schrijven op Xead? Klik hier

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.