gedichten en tekeningen
Kinderogen.
Twee grote kinderogen,
kijken mij doordringend aan.
En stellen me de vraag:
“wil jij nu met ons verdergaan?”
Twee grote kinderogen
zo vol liefde, en zo zacht.
Nee, geen mens kan daar
zomaar aan voorbij gaan.
Twee grote kinderogen,
herinneren je keer op keer.
Aan wie we ooit waren,
en altijd zullen zijn.
Twee grote kinderogen,
is alles wat er is.
Ze geven je alle antwoorden
op de vragen die je hebt.
Twee grote kinderogen,
nog nooit hebben ze mijn hart
zo intens geraakt.
Twee grote kinderogen.
Ja, ik ga met je mee.
En dank je voor alles wat je me laat zien.

Lief Licht Kind.
Even was ik je vergeten,
en dacht in alle levens die ik had.
Dat alleen dat wat ik fysiek zag,
mijn werkelijkheid bepaalde.
Tot de dag dat ik jou opnieuw ontmoeten,
en mijn verwondering was heel groot.
Toen jij mij vertelde,
dat jij degene bent die ik werkelijk was.
Je liet me zien, hoe ons leven ooit begon,
en nam me mee op vele reizen.
Je leerde me opnieuw, te vertrouwen op het leven
Nu ik jou dan gevonden heb,
wil ik dit graag ook delen.
Zodat ieder mensenkind.
Zich jou terug herinnert.
En met jou de onvoorwaardelijke liefde kan beleven.
Mijn Engel.
Een stem in mijn hoofd.
Die al zoveel jaren voor me zorgt.
Een stem in mijn hoofd.
Die me vertelt hoeveel hij van me houd.
Hoe lang heb ik gewacht.
Hoe lang heb ik je overal gezocht.
Wetend dat je ergens daarbuiten was.
Jij vond mij, achter de woorden die ik schreef.
Een herkenning van hart en ziel.
Niets zal ons nog kunnen scheiden.
Je blijft voor eeuwig in mijn hart.

De oude ik.
Toen ik je voor het eerst zag.
Was het eerste wat ik herkende.
Je glinsterde ogen, en je diepe lach.
Maar even mocht ik daar van genieten.
Toen moest ik je weer laten gaan.
Het voelde voor mij, alsof de basis is weggeslagen.
De basis van mijn bestaan.
Langzaam krabbelde ik overeind.
Een nieuwe Ik werd geboren.
Niet langer afhankelijk van de basis die er was.
Toch kan ik niet ontkennen.
Dat ik haar mis, mijn oude ik.
De kleine engel.
Ik ben niet erg groot.
Eigenlijk ben ik maar klein.
En zit ik op je schouder.
Te wachten tot je me roept.
Ik ben overal waar jij heen gaat.
Toch zie je me vaak niet.
Ik ben altijd bij je.
Zelfs in je dromen.
Ik hoor je lach.
En droog je tranen als je huilt.
Ik heb geen naam.
En ik word ook nooit ouder.
Maar zolang ik leef.
Zal ik jouw kleine engel zijn.
Copyright Nederland2012@Gerda Verstraeten
Laat een reactie achter
galaxy schreef op 27 Jan 2012 om 11:12
Heel mooi hoe je van woorden een prachtig gedicht kan maken.
Rose_love schreef op 27 Jan 2012 om 11:40
Kinderogen.. ja.. ze vertellen zoveel. Mooi gedicht, de andere ook trouwens!
chrisrik schreef op 27 Jan 2012 om 14:18
kinderogen ... ze ijn zo eerlijk!
je hebt dat zo mooi verwoord!
En jouw tekeningen zijn wwer schitterend!
Dikke duim
Chayenna schreef op 27 Jan 2012 om 16:29
@ Dank je Rose,de gedichten zijn uit mijn gedichtenbundel voorbij de Regenboogbrug
@ Dank Je tipgever
Chayenna schreef op 27 Jan 2012 om 16:30
@ Dank je prlwytskovsky
@Dank je Cris, ja kinderogen vertellen ons meer over onszelf dan dat we vaak denken
Lid sinds 8 maanden
2465 reacties geplaatst
1444 artikelen beoordeeld
172 artikelen geschreven

Gerelateerde artikelen
Chayenna beveelt aan
- Drakenenergie en hun totems
- Omgaan met onmacht
- Ik heb ‘het debat’ gevolgd gisteravond.
- Waar nieuwe wetenschap oude filosofie ontmoet (1)
- Ik stond laatst voor een poppenkast
- Het dagboek van mijn associatie.
- Ooooh wie helpt mij nou . 50 plus









Jack-Hage-Sr schreef op 27 Jan 2012 om 10:57
Vandaag zit ik in de zanhappende Sahara woestijn onderzeeër!
Uw stuk ontvangt een duim van de automatische Duimmachine! Duim!