Zoveel heb ik al uitgeprobeerd, maar mijn draai heb ik nog niet gevonden.

Mijn allereerste baantje....

zal ik nooit vergeten. Het was in de plaatselijke supermarkt, een winkeltje van zo'n 75 vierkante meter. Ik was net 16 en ik had mijn eindexamen MAVO achter de rug. Ik moest alles doen, behalve achter de kassa, daar zat de arrogante, dikke winkelmedewerkster die al in dienst was daar. Ik vond het niet erg hoor, zo leerde ik de hele winkel kennen, van brood tot zuivel, vakkenvullen en wachten......want tja, erg druk is het nooit in een dorpje waar maar 600 mensen wonen. Maar goed, het was een leuk vakantiebaantje en zo verdiende ik iets extra's bij.

Na één jaar streekschool (grootste fout van m'n leven), nog net geen 17, ging ik solliciteren bij de Edah, daar konden ze iemand voor de vleeswaren gebruiken. Leuke tijd gehad, daar heb ik ook mijn man leren kennen waar ik na 23 jaar nog steeds gelukkig mee ben! Maar na 2 jaar werd de situatie onhoudbaar en werd ik letterlijk door de manager het filiaal uit getreiterd! Tot zover mijn winkelbaantjes, ik wilde iets anders gaan doen.

Ik ging de grens hier over, vond een vaag baantje bij een kledingsorteergeval in Duitsland. Het verdiende goed, toen zag ik er nog niets geks in dat we vaak alleen 's nachts moesten werken, mijn oma woonde in dezelfde plaats dus kon ik bij haar logeren. Ik werd op één dag niet ingedeeld, was dus vrij en toen ik de volgende dag terug wilde gaan bleek dat er bezoek was geweest van de belastingdienst, ik kreeg al mijn verdiensten contant uitbetaald in een witte envelop. Ach, wat kon mij het schelen, ik vind wel weer iets anders.

Ik kwam vrij snel terecht bij een inktpatronenfabriek, in de productie dus en dat was erg leuk. Maar pech voor mij, het bedrijf verhuisde na 2 jaar naar een andere plaats en het was voor mij niet te doen om mee te verhuizen, puur omdat de afstand te ver was. Ik zocht weer naar een andere baan en vond die wéér in Duitsland, deze keer als belegginsmedewerkster. Verstopt in een oude melkfabriek, met alleen maar Nederlandse werknemers. En er zat een addertje onder het gras: vanuit Nederland was telefonische verkoop van aandelen verboden, maar in Duitsland mocht het wel, dus werden er gewoon telefoontjes gepleegd naar Nederland. Ik was hier een maand werkzaam, toen mijn Duitse opa me vertelde dat ik daar weg moest. Hij werkte voor de Duitse belastingdienst en hij wist me te vertellen dat er een inval gedaan zou worden. Bleek dat het bedrijf hardstikke illegaal was! Ineens snapte ik waarom zij de contracten niet wilden ondertekenen! Dat bleven ze maar uitstellen. Mijn zgn "contract" gaf ik aan mijn opa, die kon daar verder mee en ik ging naar het bedrijf toe om te zeggen dat het mijn laatste dag zou zijn. Nog geen week later kreeg ook dit bedrijf een inval en zijn de 2 directeuren aangehouden. Geen idee wat er ooit met ze is gebeurd, boeit me ook niks.

Ik zocht weer ander werk, vond het ook, verloor het weer, kreeg weer nieuw werk en zo ging dat een aantal jaren door. Ik zal jullie niet vervelen met details, maar ik wil jullie wel een ovezicht geven van wat ik daarna nog heb gedaan: productiemedewerkster in 3 ploegendienst (kreeg na een jaar het ongeluk waarbij ik de schouder uit de kom kon halen), na een aantal cursussen begon ik op het gemeentehuis, geweldig jaar gehad, moest weg omdat ik geen vaste aanstelling mocht krijgen omdat ik de opleiding niet had gevolgd.

Mijn eigen bedrijf.

Ik had er genoeg van om overal maar uitgeknikkerd te worden. Dus besloot ik om een eigen bedrijf aan huis te starten. Het begon in 2001 met een drukkerij. Ik heb dit bedrijfje 2 jaar lang als zodanig voortgezet, maar ik kon niet op tegen de drukker die al tientallen jaren in deze regio zat, het is gewoon erg moeilijk om een goeie naam op te bouwen. Op een avond kwam mijn man thuis met een spiegel. Die had hij meegenomen van een bedrijf dat spiegels laserde. In die spiegel was het hoofd van een kind gelaserd. Ik had nog nooit zoiets moois gezien en na contact met dat bedrijf over het hoe en wat zijn we overgestapt op de spiegels. We hadden een mooie website opgebouwd en in het begin had ik aardig wat orders. De meest mooie foto's kwamen in de spiegels te staan, velen met een heel persoonlijk verhaal. Maar na een tijd was "het nieuwe" er vanaf en ik merkte dat ik steeds vaker eigen geld in het bedrijf moest steken. Dat was voor mij een teken om er mee te stoppen en weer iets anders te gaan zoeken.

En als kroon op mijn carriere....

kreeg ik een baan aangeboden als schoonmaakster! Geloof het of niet, maar het beviel me. Mijn baas, een tandarts, was een lul eerste klas, maar ik zorgde ervoor dat er nooit iets was waar hij over kon klagen! Toch vond hij na 2 jaar een manier om van me af te komen...een zgn samenwerkingsverband met de huisarts, dus ik kon weer gaan. Geen nood, schoonmaakbedrijven genoeg in de buurt dus schrijven maar. Na 2 weken had ik weer een baan, gek genoeg op hetzelfde gemeentehuis als waar ik eerder op kantoor had gewerkt. Alleen liep ik deze keer niet in nette kleding door de gangen, maar met mijn schoonmaakkarretje in mijn spijkerbroek en t-shirt. Het was zo leuk om al die oude collega's weer te zien, al was er één die mij serieus vroeg of ik me daar niet te min voor voelde, zeker niet omdat ik daar eerder had bewezen dat blondines wel degelijk slim kunnen zijn ;-)

Ik heb dit werk aangehouden, tot 1 december vorig jaar waren dat mijn inkomsten. Niet veel, maar we konden er leuke extra's van doen. En nu? Nu moet ik het doen met 46 euro per week, met dank aan het UWV. Of ik dit werk ooit weer kan doen is nog afwachten. Maar wil ik het nog wel doen? Lichamelijk is het vrij zwaar werk, en met al die pechgevallen van mij valt het niet altijd mee. Maar wat wil ik dan wél gaan doen? Ga ik straks weer solliciteren of kies ik toch weer voor een zelfstandig bestaan? Ik twijfel heel erg, want het eigen baas zijn is niet altijd even leuk. Je mist dan het contact met de mensen en dat is erg jammer.

En een webwinkel? Hoe ideaal is dat? Ik zou het op kunnen starten, samen met een vriendin heb ik grote partijen sieraden gekocht voor braderiën, maar die zijn er niet altijd. Maar ja...nu is het dood kapitaal en dat is ook zonde. En ik zal toch echt wat extra's moeten verdienen wil ik iets meer ademruimte hebben.

Ach...het is in elk geval iets om over te piekeren als ik vanavond in bed lig.

Edit: het uploaden van de plaatjes is dus inmiddels wel gelukt ;-)

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.