Laatst had ik een artikel gepubliceerd over mijn dochters. Ik had daar foto's van mijn dochters bij gedaan. Ik kreeg heel veel lieve reacties. Echter één daarvan deed me toch even achter mijn oren krabben.

              Wat mag wel en wat mag niet op Xead?

Wij willen allemaal heel graag een leuk artikel publiceren maar ook eentje dat veel postitieve reacties krijgt. Dat is goed voor het moraal maar het is ook fijn om positieve feedback te krijgen van anderen. Zo leer je een hoop en krijg je nog meer moed om door te blijven schrijven. Als je schrijft leg je tenslotte je ziel open en bloot voor een ander want er zit altijd een zekere mate van jezelf in jouw artikel.

Xead

Nu is het voor ons geen verassing om te weten dat het meerendeel van de leden van Xead geen opleiding in de journalistiek hebben gevolgd. Wij zijn gewone mensen die graag hun verhaal kwijt willen aan anderen, het liefst in de anonimitiet. Voor hen die meer over zichzelf kwijt willen kun je tercht bij hun profiel gegevens. Aan alles is gedacht op Xead, een leuke site opgezet door Tim. Velen van ons zullen ongetwijfeld beamen dat dit een fenominale idee is geweest, getuige de groeiende leden-tal.

De artikelen gaan vaak over de dingen die ons aanspreken, dingen die in de publiciteit zijn gekomen of gewoon over onszelf. Wij raken bijna niet uitgegeschreven, op die ene schrijfersblok na dan. Ik denk dat meerdere mensen hiermee bekend zijn. Dat geeft niet, wij blijven geduldig en wij blijven hen steunen die dat nodig hebben om wat voor reden dan ook. Dat is wat Xead zo bijzonder maakt, de steun en hulp die wij elkaar aanbieden. Lees de forum maar eens, dan zul je zien wat ik bedoel.

Mijn artikel

Laatst heb ik een artikel gepubliceerd over mijn dochters. Ik had bewust geen gegevens geplaatst, alleen foto's die zij al op hun facebook account hadden staan. Ik had al een tijdje lopen dubben of ik dit wel wilde doen. Maar als trotste moeder wil je graag je geluk delen met anderen. En ik ben een trotste moeder! Ik vind mijn kroost het grootste cadeau dat ik ooit heb gekregen. En waar het hart vol van is daar stroomt de pen van over. Dat geldt duidelijk voor mij. Vandaar mijn verhaal.

Ik heb in één adem alles neergepend. Er was stof genoeg om over te schrijven. Daarna ben ik naar hun Facebook accounts gegaan om te speuren naar foto's die ik leuk vond. Die heb ik gekopieerd en geplakt in mijn artikel. Normaal laat ik mijn man altijd alles controleren alvorens het te publiceren omdat ik nu eenmaal veel moeite heb met de grammatica en zinsopbouw. Als buitenlander is dat voor mij soms knap moeilijk. Gelukkig hoeft hij er maar weinig aan te verbeteren. Heel weinig zelfs. De afgelopen keren heb ik mijn artikelen echter meteen zelf gepubliceerd omdat hij niet aanwezig was om alles even na te lopen. Zo ook mijn verhaal over mijn dochters.

De reacties

De reacties stroomden binnen, allemaal heel positief. Ik vond dat zo leuk! Daar zit je dan als trotste moeder te lezen hoe anderen genoten hebben van jouw verhaal over jouw dochters. Dat streelt uiteindelijk ook de ego, laten we eerlijk zijn! Ook ik vind het fijn om positieve feedback te krijgen! U toch ook?

Vanochtend zag ik dat ik weer een reactie had dus surfde ik meteen naar mijn artikel. Ik schrok me helemaal wezenloos. Niet omdat het een nare reactie was, want dat was het beslist niet! Alleen dat laatste zinnetje:  " maar nu weet heel Nederland dat ook....ja....." Mijn hart zat in mijn keel. Ik werd er beroerd van. De eerste gedachte dat in mij opkwam was:  wat heb je nóu toch gedaan mens? Ik heb meteen mijn artikel verwijderd. Het laatste wat je wilt als ouders is jou kind in gevaar brengen. Dat doe je niet. Je beschermings instinct werk op volle toeren als het op hun veiligheid komt.

Wat kan wel en wat kan niet?

Wat nu dan? Hoever kunnen en mogen wij gaan om een volmaakte artikel te plaatsen? Waarom heb ik foto's van mijn meiden gepubliceerd? Was dat wel verstandig?

Op het moment dat ik mijn verhaal schreef was ik ervan overtuigd dat het wel kon. Mijn dochters foto's waren immers al op Facebook gepuliceerd. Iedereen kon de foto's zien want ook al heb jij jouw account afgeschermd, het moment dat iemand iets onder jouw foto schrijft dan komt jouw foto op haar profiel. Daar zien anderen ook weer de foto. Ga zo maar door. Daar staat Facebook om bekend.

LinkedIn

LinkedIn is een zakelijk sociale media site waar mensen het één en ander kwijt kunnen over zichzelf met als je ervoor kieste eventueel een foto van jezelf. Regelmatig kom je ook profielen tegen van mensen die op zoek zijn naar een baan. Dan is het geen uitzondering dat hun mobiele nummer vermeld is. Op deze manier proberen ze zichzelf bereikbaar te maken voor potentiele werkgevers. Wij als werving en selectiebureau gebruiken regelmatig LinkedIn om mensen te benaderen voor vacatures in de IT. Al deze zaken speelden mee bij het plaatsen van de foto's van mijn meiden.

Toch blijf ik nu zitten met de vraag, uiteraard als gevolg van dat ene reactie, wat kun je wel en wat kun je niet publiceren? Wat is geoorloofd? En is het allemaal wel zo veilig als je denkt? Wij ontkomen er niet meer aan dat alles zich via het internet afspeelt. Ons leven is ermee verweven. Gegevens zijn te achterhalen voor iemand die de klappen van de zweep kent. Dat is op zich best heel zorgelijk want in hoeverre zijn wij dan nog veilig? Ons anonimiteit is niet meer gegarandeerd, gewaarborgd. Toen de computer en het internet in beeld kwamen was iedereen dolblij want er ging letterlijk een wereld voor ons open. Het maakte een heleboel dingen een stuk makkelijker. Je kunt naar hartelust lezen, schrijven, studeren, publiceren, communiceren en solliciteren. Internet heeft dat allemaal mogelijk gemaakt. Allerlei officiele dingen worden langzaam maar zeker geregeld via het internet. Denk hierbij aan bankzaken, verzekeringen, abonnementen etc.

Conclusie?

Toch moeten we misschien waakzaam blijven. Want uiteindelijk door publieke sites te gebruiken en ons goedbedoelde (soms) naiviteit is de kans groot dat er toch narigheid van komt. We moeten meer alert gaan worden en blijven en ons er bewust van zijn dat er altijd meerder ogen meekijken. Je kunt met recht zeggen: Big Brother is watching you! Dit geeft ons noodgedwongen stof tot nadenken. Voorzichtigheid is geboden. Niets is meer vanzelfsprekend. Anonimitiet verdween toen internet begon. Dit is helaas de harde werkelijkheid. Nog erger is het dat dit niet mee terug gedraaid kan worden. Het zal helaas alleen maar erger worden.

Ik wens u allen veel wijsheid en inzicht bij het publiceren van uw artikelen! Dat wens ik voor mezelf ook.

 

               Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

copyright Michelle Schuurman

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.