Wat maakt het dat een situatie of zelfs maar een woord door de een als positief wordt ervaren, en dezelfde situatie of woord door een ander als negatief wordt ervaren?

 

Negativiteit kan bij vele andere namen worden genoemd. Het kan als duisternis benoemd worden, het kan de vrouwelijke energie worden genoemd., Het kan de ‘andere’ energie worden genoemd, de ‘andere kant’, wat voor naam je het ook maar wilt geven. Het is alleen maar deel van de vergelijking. Het zou het ‘nulpunt’ kunnen zijn vergeleken met de ‘een’ van licht. Of het kon de ‘een’ zijn vergeleken bij het ‘nulpunt’.

De duisternis en het licht zijn in de puurste zin niet in hun energie structuur opgesloten, Ze veranderen. Ze veranderen over en weer – duisternis in licht. Ze veranderen hun persoonlijkheid. Duisternis is een natuurlijke staat van zijn. Het is deel van de dualiteit. Het is een dimensie in zichzelf. Het is de partner en de minnaar van het licht. Vaak wordt duisternis aangezien voor "het kwaad" , echter kwaad is een duister dat uit balans is, als men zich concentreert op de duisternis, en zoveel bezig is op wat we noemen negatieve energieën van misschien boosheid... of haat... of leegheid...gebrek aan liefde... hoe je het ook maar wilt definiëren. Het is een duisternis die niet in evenwicht is. Het is zich concentreren op de duisternis en proberen het licht te negeren.

Maar wat als nu het licht uit balans is? Dit is een heel belangrijk aspect van het zijn van een veelvoudig -dimensionaal en veelvoudig -potentieel wezen op Aarde. Je moet de dynamiek van licht en duisternis begrijpen. Licht... Hoe graag noemen we onszelf ‘lichtwerkers’., mediums, reiki-masters, etc etc Ze werken in het licht terwijl ze de duisternis uit het universum weghalen. Dat is de grootste lariekoek. Dat is ook onevenwichtig. Het is een onbalans tot het licht. De onbalans tot het licht , is een ontkenning van de duisternis. Het is een ontkenning van de helft van jezelf, zo niet meer. Er is ook een onevenwichtigheid wat betreft het licht. .Waar vechten we dan tegen? Tegen de duisternis? We beginnen zelf de strijd, en al onze woorden van liefde en vrede hebben geen betekenis meer. We dekken hiermee ons eigen licht steeds meer af. De ontkenning van de duisternis is datgene wat de strijd in onszelf en buiten onszelf creëert.

De duisternis vraagt simpelweg om erkend te worden . Nu is dit voor sommigen een lastige kwestie vanwege de oude geloofsovertuigingen van duisternis. Duisternis heeft een flinke deuk gekregen, ja van de kerken, van alles. Je kunt niet duister zijn. Duisternis wordt vaak gelijkgesteld met kwaad. En dat is het niet. Dat is alleen maar een ongebalanceerde, onstabiele versie van duisternis. Er is niets mis met duisternis. Het uit evenwicht zijn met het licht, zorgt voor de onbalans en doet onze eigen kracht verslappen. We preken over vrede en veranderingen op aarde maar begrijpen niets van de werkelijke dynamiek. We willen de wereld redden zonder mededogen te hebben met de wereld, zonder mededogen te hebben voor ons medemens, onze dieren, planten. bomen etc etc. Over het algemeen is, het gebrek aan mededogen een van de eerste dingen die men kan herkennen als we iemand zien de uit balans is. Je zou denken dat de duisternis gebrek aan mededogen zou hebben. Maar het is het licht, ontgebalanceerd licht, denken dat alles gered moet worden en dat zij de enigen zijn die het kunnen redden. Wat er gebeurt als een persoon uit balans is met het licht, is dat ze zo zweverig worden, etherisch, niet geaard, ongrijpbaar. Maar ze zijn zelfs niet langer efficiënt.

De dans van de duisternis en het licht

 

Er waren eens 2 kinderen
het ene had het uiterlijk van de dag
het andere kind het uiterlijk van de nacht.
ze waren onafgescheiden van elkaar,
nooit gebeurde er iets wat hun liefde voor elkaar kon doven.
toen de kinderen ouder werden, zei het kind met het uiterlijk van de nacht.
mijn liefde voor jou is zo groot,
dat ik al het negatieve van je ervaringen voor je zal dragen,
zodat jij vol plezier dat kan ervaren wat jij wilt.
en we noemen het de dans van duisternis en licht.

Eeuwenlang danste de kinderen hun dans als een geheel
tot de mens hun werkelijkheid betrad.
Ruw werden de kinderen uit elkaar gehaald
en door een dikke muur afgescheiden van elkaar
ontstond de wereld van dualiteit.

 

Niet langer konden de kinderen hun dans uitvoeren
daar de mens de muur steeds dikker en dikker maakte
De mens was lief voor het kind van de dag, en zag in haar
alles wat het zelf wou zijn
Maar de mens had geen compassie met het kind van de nacht,
en bestreed het uit alle macht.
eeuwenlang gaan er zo voorbij.
Opeens verscheen er een klein mensen kind
die zich niet af liet schrikken door het gewicht van de muur
en het bulderen van de andere mensen om zich heen
langzaam begon ze een gat te maken in de dikke muur
totdat er een opening verscheen waardoor ze heen kon.

Daar vond ze het kind van de nacht,
en bracht het door de opening naar zijn geliefde.
zodat de dans opnieuw kon beginnen,
en waar het mensenkind in werd opgenomen.
In de eeuwen daarna begonnen steeds meer mensenkinderen
aan het afbreken van de dikke muren,
en werden ze opgenomen in de liefde van de dans van het kind van de dag
en het kind van de nacht.

 

Wat is het wat jou tegenhoud als mens deze muur verder mee af te breken,
en de dans te ervaren?

Ze hebben al die gedachtegangen die werkelijk niet praktisch zijn, ze zetten werkelijk helemaal geen energie in beweging Het licht dat uit balans is wordt weggeduwd door energie, er wordt mee gesold door energie, eerder dan dat het werkelijk effectief is in het verzetten van energie.
Duisternis is de partner van het licht Het is noch goed noch verkeerd. Ze zijn minnaars geweest. Ze zijn kameraden geweest. Ze hebben elkaar vervangen. Ze zijn de spiegels geweest die ons laten kijken naar wie we werkelijk zijn. Geen van beiden is goed, geen van beiden is slecht...ze zijn eenvoudigweg. Ze zijn uitdrukkingen. Duisternis helpt het licht te creëren. Het brengt het licht in beweging. Het licht helpt nieuwe gebieden te verlichten, maar de duisternis is nodig om het te creëren. De duisternis is nodig om het te aarden. Vergelijk het niet met het hebben over duister/kwaad, duister/slecht, duister/gewelddadig. Het zijn de energieën die de kern vormen..

Maar nu wisselen ze van rol. Dit is evenwel anders dan in het verleden. Ze wisselen ten opzichte van elkaar zodat wij dat kunnen ervaren, zodat wij onszelf vanuit het nieuwe tegendeel kunnen zien. En dan komen ze terug. Ze versmelten; ze vloeien samen., de duisternis en het licht zullen altijd, altijd een zekere mate van eigen identiteit behouden. Zelfs als ze versmelten zal er altijd een besef zijn van, ‘eens was ik licht; eens was ik duisternis’,. Dus licht en duisternis gaan niet noodzakelijkerwijs weg; ze vinden alleen een nieuwe manier om met elkaar te dansen. Maar wat er gebeurt als ze opnieuw versmelten... De laatste jaren zijn vele in het fysieke lichaam door deze verwisseling van rol gegaan, de wisseling van licht en duister. Dit zijn we als mens aan het re-integreren. Door het samensmelten van het licht met de duisternis, ontstaan er nieuwe schaduwen, nieuwe potentiëlen worden zichtbaar. Niet langer worden ze afgescheiden van elkaar, maar worden als eenheid ervaren.

Copyright Nederland2010@Gerda Verstraeten

 

http://www.stemmenhoren.com

http://chayenna.jouwpagina.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.