Met dit artikel wil ik hier iets meer over vertellen.

 

Onze hersenen bestaan uit miljarden cellen,

die met elkaar en met de rest van het lichaam via zenuwbanen in verbinding staan.

Deze cellen communiceren

met elkaar doormiddel van kleine elektrische stroompjes . Het kan wel eens voorkomen dat een groepje hersencellen overactief wordt.  De hersencellen geven dan in het wilde weg elektrische signalen af, die in de rest van het lichaam verschijnselen veroorzaken (bijvoorbeeld spiertrekkingen ).  Op zo’n moment functioneren de hersenen niet goed en kunnen mensen bewusteloos raken. Dit noemt men een epileptische aanval. Deze elektrische ontregeling van de hersenen stopt meestal vanzelf.

Hoe vaak komt epilepsie voor ?

Een op de 150 mensen heeft een epileptische aandoening. Mannen hebben vaker epilepsie dan vrouwen.

Hoe ontstaat epilepsie ?

Het overactief worden van een groepje hersencellen kan verschillende oorzaken hebben. Tot de aanwijsbare oorzaken behoren aangeboren afwijkingen, beschadiging van de hersenen door letsel, infectie of ontsteking, een beroerte of een hersengezwel. Erfelijke factoren spelen ook een rol. Meestal is er echter geen duidelijke oorzaak.

Wat zijn de verschijnselen van epilepsie ?

Epilepsie kan zich op verschillende manieren uiten, afhankelijk van de plaats waar de storing zich in de hersenen voordoet. Het meest bekend is de “grote aanval “ wat vroeger nogal eens de vallende ziekte werd genoemd. Bij zo’n aanval verkrampen alle spieren zich plotseling. De patiënt kan daardoor vallen, zich in de tong bijten of de urine laten lopen. Door een gelijktijdige samentrekking van de borstkas en de stembanden kan het gebeuren dat de aanval gepaard gaat met een gil. Kort na zo’n verkramping treden er heftige heen en weer gaande bewegingen op die langzaam verminderen. Tijdens de gehele aanval en vaak ook nog erna, is de patiënt bewusteloos. Hierdoor merkt hij of zij niets van de aanval. Een grote aanval is bij langer voortduren een zware belasting voor het lichaam. Een aanval die langer dan 30 minuten duurt wordt een status epilepticus genoemd en is levensbedreigend.

De aanval kan zich ook minder opvallend uiten,

de zogenoemde partiële aanval. De patiënt krijgt eerst een vreemde gewaarwording in de buik of denkt iets vreemds te zien of te ruiken. Daarna daalt het bewustzijn en worden doelloze automatische bewegingen of handelingen uitgevoerd zoals : kauwen, smakken, wrijven, mompelen, rondlopen of verplaatsen van spullen.  Ook hierna herinnert de patiënt zich niet wat er is gebeurd.

Een andere vorm van epilepsie is de absence.

Zo’n aanval duurt kort, meestal enkele seconden, en vaak niet langer dan een halve minuut. De patiënt houdt plotseling op waarmee hij bezig was. Hij staart en reageert niet op aanspreken. Soms smakt de patiënt en maakt doelloze bewegingen met de handen. De aanval houdt net zo plotseling op als hij begonnen is, en de patiënt gaat weer verder met zijn activiteit alsof er niets is gebeurd. Deze patiënt kan een dromerige indruk maken op zijn omgeving.

De frequentie is van patiënt tot patiënt wisselend, dit kan variëren van tientallen keren per dag tot één keer per 3 jaar.

Hoe wordt de diagnose epilepsie gesteld ?

De neuroloog stelt op grond van het verhaal van de patiënt en zijn omgeving en na een lichamelijk onderzoek de diagnose. Er wordt ter bevestiging ook een EEG gemaakt. Met een EEG meet men de elektrische activiteiten van de hersenen. Op het EEG kan epileptische activiteit, die meestal ook tussen de aanvallen door voorkomt, worden gezien.

Soms zijn de aanvallen en de elektrische activiteit op het EEG minder kenmerkend, waardoor het stellen van de diagnose moeilijk wordt. In dat geval kan de patiënt worden doorverwezen naar een gespecialiseerd epilepsie centra voor uitgebreider onderzoek.

Hoe wordt epilepsie behandeld ?

Er is geen echte genezing van epilepsie mogelijk, maar de aanvallen kunnen met medicijnen meestal  worden onderdrukt. Er zijn veel verschillende soorten medicijnen, per patiënt wordt gekeken welke medicijnen het best bij hem of haar past.

Bij een status epilepticus moet de aanval zo snel mogelijk worden gestopt met medicijnen die rechtstreeks in de bloedbaan worden gespoten.

De meeste patiënten kunnen een normaal leven leiden. Extreme vermoeidheid en stress kunnen een aanval uitlokken. Een regelmatig leven kan de kans op aanvallen verminderen. Dit verschilt uiteraard per patiënt.

 

 

Bovenstaande is geschreven uit eigen ervaring vanuit mijn werk.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.