Stichting Obelisk Ethiopia met eerlijke doordachte plannen is klaar. Inclusief goedgekeurde statuten (betaal effe de notais en de K.v.K. a.u.b. mevrouw)

Geen mens te vinden die zich er met hart en ziel aan wil binden.

 

Niets komt van de grond en ik niet meer van de bank. Opdrogen, langzaam uitsterven wil ik, als een afgebrand vergeten waxinelichtje, dat niemand op wil ruimen na het oh zo zinderende feest der treiterij. Er is teveel verraad, en wie zijn er de dupe van?

Mijn meiden daar, ze wachten…

Door vraagt me of ik begrijp waarom ik altijd alleen ben. Natuurlijk weet ik dat… ik ben niet gek en leg het uit. Na een gekmakende omzwerving door hulpverlenerland, goed voor een spannende roman, vecht ik me uit de depressie. Met deskundige hulp. Door helpt op háár manier en laat ze zich tussen neus en lippen door ontvallen: “Weet jij wel hoe moeilijk het is met jou?” Klinkt het pinnig? Ik vraag door, maar ze weigert uitleg, net als na Ethiopië.

Ik schrijf een boek. Het wordt het eerste echte fictieverhaal, of nee het schrijft zichzelf. Hoe wonderlijk is dat proces. Door luistert beleefd naar wat ik ontdek. Hoe leuk dat is, hoe verrassend.
“Er zit nog zoveel in mij om op te schrijven...” Ik geloof niet eens meer dat het haar interesseert.
 

Tijdens de terminale ziekte van haar laatste man, een bijzonder mens,

houd ik tijd vrij. Ze kunnen op me rekenen en als zij even weg is vraagt hij mij, een oogje in het zeil te houden. als hij er niet meer is. Ook hij wordt in hun huis opgebaard en weer logeer ik daar. Ze is er blij mee. Uiteraard houd ik me aan de regels, rook niet binnenshuis, luister en troost. Ik kan weinig verkeerd doen want hoe zij 'het wil' is door de jaren heen duidelijk afgebakend. Ze kan onverdeelde aandacht aan de visite besteden die hem en haar de laatste eer komt bewijzen. Catering en zo meer verzorg ik ook deze keer. Ze is verbaasd dat ik haar daarna voorstel om iedere week, op een vaste dag, te Catannen.

Kolonisten van Catan, landkapen voor volwassenen

Het kent een vracht regels die je scherp in de gaten moet houden. Men moet tevens de tegenstander om de tuin leiden, met leugen en bedrog.
“Dat kan ik nooit winnen,” stel ik haar gerust.

”Ik doe het voor de gezelligheid en omdat jij dat zo leuk vindt, maar leren zal ik het nooit goed.”
“Jij? Terwijl jij zo vré-se-lijk intelligent bent?” zegt ze smalend met ietwat venijn. Uitvoerig leg ik uit hoe het kan dat ik niet kaart noch schaak. Amper dam. Halma lukt nog net. Voortdurend nee schuddend staart ze me verbijsterd aan want het is zo simpel allemaal. Ja, ZIJ speelt het al ongeveer vijfentwintig jaar.
“Dat is toch van de gekke?” stamelt ze uiteindelijk als ik echt zeker weet dat ik het niet kan.
“Ik onthoud niet wat de ander doet. Kan alleen mijn eigen zetten goed overdenken,” leg ik nogmaals uit, maar volgens haar stel ik me aan. "Kom zeg, zo moeilijk is het niet. Ongelooflijk. haha. Wat raar."
“Door. Het is een makke in mijn hersenfunctie. Ik ben er inmiddels aan gewend. Heb je dat nooit eerder gemerkt?” Nee, ze pakt het spel uit, legt het bord klaar en schudt meewarig haar hoofd.
“Op school ook niet? Van wiskunde bakte ik toch ook niets? Mijn hersens zijn er niet op gemaakt en aangezien ik niet zo goed kan manipuleren als jij, zal jij altijd wel winnen!” Ze vindt het een raar verhaal, maar het is fijn elkaar wekelijks te zien. Oergezellig en na een tijdje kan ik het redelijk en maak niet expres die stomme fouten.

Er verschijnt (gossie, hoe kan dat nou) razendsnel een nieuwe tennisvriend aan het firmament en ze sluit me buiten. Hij kan niet tegen zijn verlies, klaagt ze. Daar baalt ze enorm van. Ik schrik me echter pas de veters uit de schoenen als blijkt dat ze tegen hem (en lui die ik niet ken) verkondigt dat ik me in haar familie wil wringen. Mijn ogen staan op steeltjes. “Ja, Dora Weltevree, dat is zo! Jij moet natuurlijk wel je plaats kennen,” poneert ze uit de hoogte. Nadat ze in één adem voor mijn voeten gooit dat ik óók niet tegen mijn verlies kan, neem ik een time-out, beloof uit mijn hol te komen als ik er klaar voor ben. Wat gebeurt er met ons? Ik lijk wel in de rouw en haar zoveelste nieuwe kerel komt na die laatste aardige voor mij net iets te gauw. Hij is amper uitgestrooid of... en de hoeveelste is hij nou?

Onaangekondigd staat ze voor de deur, maar ik ben niet klaar en zwijg. Daarna belt ze op. “Ik moet toevallig bij je in de buurt zijn. Is het goed dat ik gezellig een kopje thee kom drinken? Uiteraard, kan dat. Tot ze de dubbele agenda opent… Ik mag niet meer dit, ben zogenaamd dat en de buurvrouw heeft gezegd dat ze haar kritiek bespreken moet. Bij vertrekt bekent ze dat ze niet in de buurt moest zijn, dat ze voor me zorgt...  want ik hoor niet in mijn hol... Zo zo, en dat maakt zij nu ook al voor me uit?

Er gebeuren meer wonderlijke dingen.

Ik begrijp er geen moer meer van en het is goed dat ik mijn eigen rouwproces over ons al achter de rug heb als ze weer onaangekondigd mijn rust met voeten treedt. Dan moeten we er nu echt over praten…
“Ik weet nog steeds niet waarom jij in Ethiopië het contact met mij verbrak." Antwoord krijg ik niet… Blabla…

”Mij met anderen bespreken terwijl je tegen mij niets zegt, heet volgens mij roddelen. Zijn ze het met je eens, die mensen die mij niet kennen?“ Ze knikt heftig. "Fijn he? Medestanders in jouw kamp?" doe ik onschuldig. Bladie, jamaar, blabla… Waarom me dat zo kwetst snapt ze niet, want ze heeft tenslotte ook rechten… Onderhand herken ik het als ik tegen muren zwets omdat de ander niet openstaat.
“Jij had een kunstuitleen? Hoe had ik dat kunnen weten?” bijt ze me toe.
“Door, vertel jij mij maar hoe dat kan, Ik heb niets verzwegen.” Geen antwoord en als ik haar vertel hoeveel geld het me kostte om op verjaardagen te verschijnen, zie ik dat ze zich dat óók nooit heeft gerealiseerd.
”Ik werkte ’s avonds, weet je wel? Dan zei ik mijn leerlingen af. 100/130 gulden minder inkomen in die maand. Soms liep dat aardig op. Kostenderving voor sociale contacten, heet het in de boekhouding, geloof ik, maar aftrekken kun je dat niet.”
“Ja, nou en? Hoe had ik dat moeten weten?”
“Goede vraag. Weet je eigenlijk wel wat ik al die jaren heb gedaan? Heb jij daar nooit bij stilgestaan?”

Ze kijkt weg.
“Hoe dacht jij dat ik zonder man mijn hoofd financieel boven water hield?”
“Geld hoort anders in vriendschap niet mee te tellen,” is ze eigenwijs niet voor rede vatbaar.
“Ik verdiende iedere cent zelf, daar ben ik trots op. Het is aardig dat men waardeert wat ik voor familie en vrienden over heb, maar ja, als men het zich niet realiseert... is dat eigenlijk voor niets gedaan. Of niet?”

Ze haalt haar schouders op. Kan er niets aan doen dat ik zo nodig zo leven moest, houdt ze stoïcijns vol en ik zucht. Zou ze echt denken dat ik alles zo heb gewild?
“Jouw vriend kan volgens jou niet tegen verlies? Dan wil ik wel eens met HEM praten, want als je daarover net zo de plank misslaat als bij mij…” Ze schrikt.
“Denk jij er wel eens over na waarom jij alleen bent?” komt er dan alweer zeer overwogen.
“Dat heb ik inmiddels vier keer uitgelegd. Wat heb ik aan alleenstaanden die nemen en niets geven? Had ik met die verraders van de stichting bevriend moeten blijven, vind jij? Ik heb mijn dromen serieus genomen, ben ervoor gegaan en kwam enkel tegenslag tegen. Een levenlang. Ik heb me altijd waar gemaakt als kunstenaar. Daar ben ik fier op. Dat heb jij toch allemaal meegemaakt? Is dat zo verkeerd?”

Dan zegt ze pissig met onzeker blinkende ogen:
“Ach jij… Ik heb helemaal niets met een kunstenaar te maken!”
Er komt geen zinnig woord meer door mijn keel en ik laat haar gaan, deze keer lijm ik niets.

Gods water over Gods Akker.

Zonder inlevingsvermogen bestaat geen goede makker

Het verrast me niet als ze later per mail, versierd met een berg verwijten, de vriendschap, beëindigt. Ik geef haar groot gelijk. Mijn één na laatste vriendin ben ik niet aan de dood, maar aan ‘prinsessengedrag’ verloren. Al te goed is buurmans gek? Ik houd mooie herinneringen waar er voldoende van over zijn.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.