Vandaag dook ik eens in mijn bewaardoos. Ja wat een mens al niet bewaard. Ik vond schriften met reisverslagen, mijn poëziealbum en een gedicht wat ik ooit schreef voor mijn ouders.

 

Als wij vroeger op vakantie gingen trokken wij heel Europa door. Mijn moeder maakte altijd een verslag van de reis. Maar ook mijn broer en ik hadden een schrift en schreven op onze eigen manier wat wij hadden gezien en beleeft. Zou ze wel eens graag alle drie naast elkaar willen leggen. Leuk om te zien hoe 1 dag op 3 verschillende manieren kan worden ervaren en beschreven ook al doe je precies hetzelfde.

Ik heb die van mij in ieder geval bewaard.

Mijn poëzie-album heb ik ook bewaard.

 

Mijn vader schreef

Wees vrolijk, wees opgewekt

Dan gaat het leven goed

en als het je soms tegenloopt,

draag het dan steeds met moed

als op een dag de zon niet schijnt

heb dadelijk geen verdriet

ze is toch achter 't wolkgordijn,

al schijnt ze dan ook niet

onthoud maar goed het oud refrein

na regen komt weer zonneschijn

 

Mijn moeder schreef

tevreden schijnen is een gunst

tevreden zijn, dat is een kunst

tevreden worden een groot geluk

tevreden blijven een meesterstuk

 

Mijn overleden vriendin schreef

als je over een jaar of tien

mij misschien nooit meer zult zien

ben je mijn gezicht vergeten

zul je mijn haarkleur niet meer weten

weet je niet meer hoe groot ik was

en dat we samen zaten in de muziekklas

ik schrijf mijn naam op dit papier

dat doe ik nu voor jouw plezier

dan ben je over zoveel tijd

nog niet alles van me kwijt

 

wat fijn om dit weer te lezen, het blijven mooie boodschappen. Wat jammer dat de poëzie-albums zijn vervangen door vriendenboekjes.

 

Ik vond een gedicht wat ik ooit schreef maar nooit heb gegeven. Een gedicht voor mijn ouders!

 

Aan de allerliefste ouders die er bestaan

jullie zullen wel denken waar komt dat nou weer vandaan

er waren heel wat strubbelingen

School, uitgaan, uiterlijk en nog wel meer van die dingen

nou kan ik wel gaan dromen

maar we weten er zullen nog meer meningsverschillen komen

jullie zeiden het is  voor je eigenbest wil

soms dacht ik dan kijk uit of ik gil

als ik echter nu terug kijk op mijn jeugd

met heel mijn hart kan ik zeggen ik kijk terug met vreugd

 

het was echt

het was hecht

het was lief en leed

het was lachen en huilen

 

Bedankt voor alles,  ik ben nu toch een fijne meid

wees daar maar blij om, want een dochter raak je nooit meer kwijt.

 

Ik heb dit geschreven toen ik een jaar of 18 was. Maar weggestopt in mijn bewaardoos!  Tussen de foto's en de brieven. Vond het nu wel tijd om het eens te laten lezen.

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.