Hierin vertel ik hoe het jaar 2011 voor me geweest is en wat mijn wens voor 2012 is.

Terwijl 2010 een mooi is een heel mooi jaar voor me geweest, was de 2011 op zijn positiefst nuttig.

Mijn Opleiding

Tijdens mijn opleiding tot tandartsassistente ging alles goed wat theorie betreft. De praktijk kostte echter te veel moeite. Ik vond het al überhaupt ontzettend lastig om de volgorde bij de behandelingen te onthouden, maar als er plotseling iets in de volgorde veranderde, dat raakte ik helemaal in de waar. Ook elke keer wennen aan de mensen bij elke nieuwe stageplek ging heel moeilijk. Al met al werd het 'Mission Impossible' om de opleiding te halen. Ik was er behoorlijk van streek, maar de volgende ontdekking maakte duidelijk wat er hoogstwaarschijnlijk aan de hand was.

Bij de hulpverleners

Door dat hele gedoe met de opleiding voelde ik me zo niet lekker in mijn vel zitten, dat ik hulp ging zoeken. Gezien ik in het verleden al klachten had gehad die op depressie leken, werd ik weer naar desbetreffende afdeling gestuurd. Daar mocht ik weken achter elkaar mijn verhaal vertellen van verleden tot heden. Ook mijn moeder en mijn vriend hadden verteld over hoe ik was en hoe ik ben. De uiteindelijke diagnose was PDD-NOS, oftewel een van de lichtere vormen van autisme. Echt verbaasd was ik niet.

Altijd al anders

Met deze diagnose vielen alle puzzeltjes op zijn plek. Ik heb me eigenlijk altijd al anders gevoeld en ik vaak het gevoel dat anderen me vaak raar vonden. De eerste keer dat ik over autisme iets hoorde,was enkele jaren geleden. Het beschrijving van 'in je eigen wereldje leven' bleef in mijn geheugen hangen en ik vond het ook enigszins bij mezelf passen, maar voor de rest kon ik mezelf niet terugvinden in de beschrijving van de twee autistische personen die door hun niet autistische zus beschreven werden. Ik stond er toen niet bij stil.

Nu dat ik weet dat autisme heel verschillend kan zijn en dat je niet per se van alle kenmerken last hoeft te hebben in de meest ernstige mate, zie ik dat ik er ook bijhoor. Het is raar om te beseffen dat het niet alleen mijn gevoel van 'anders zijn' is. Het blijkt dat ik echt anders ben. Een beetje anders, maar genoeg om voor vreemd gevonden te worden en ook om anderen vreemd te vinden. Ja hoor, het is vaak wederzijds.
Aan de andere kant is het ook prettig en handig om te weten dat ik PDD-NOS heb. Het verklaart alles waarmee ik steeds moeite heb (zoals spontane contact of flexibiliteit in sommige gevallen) en met deze kennis kan ik er beter leren omgaan, want als je niet weet wat je zou kunnen verbeteren, kun je het ook niet verbeteren.

Wel en niet kunnen

PDD-NOS is natuurlijk lastig op sommige punten: sneller dan andere mensen het gevoel van het te druk hebben krijgen, moeilijk omgaan met veranderingen (vooral negatieve dan), niet snel op je gemak voelen bij nieuwe mensen, moeilijk kunnen omgaan met onzekerheid over de toekomst en het vaak te druk in je hoofd hebben door het nadenken over hoe je problemen goed moet aanpakken en waar moet je dan mee beginnen.

Maar er zijn ook zeker dingen die ik kan. Zoals een fantasy verhaal bedenken en schrijven en ook al had ik met de eerste ideeën al een paar jaar rond gelopen, grootste gedeelte van mijn 'Één Eiland' verhaal heb ik juist dit jaar geschreven. Dit jaar heb ik het einde bedacht. Het zal nog enkele jaren duren voordat ik het verhaal helemaal heb uitgeschreven. Ja het is lang en de tijd en rust in mijn hoofd heb ik helaas niet altijd en dat is dan ook meteen mijn Nieuw Jaars wens om juist meer van beide te hebben. Hopelijk brengt 2012 het met zich mee.