In april van dit jaar ontdekte ik XEAD. Ik werd erop gewezen door een vriendin die eerst op bloggertje.nl zat. Daar zag ze in de statistieken dat haar ontboezemingen best een groot publiek trokken, alleen kreeg ze vrijwel nooit reacties van lezers. Dat eenrichtingsverkeer begon haar te storen, dus ging ze op zoek naar een ander platform.

Op XEAD kreeg ze wel reacties op haar schrijfsels, wat voor mij aanleiding was om het ook maar eens te proberen. Ik plaatste een artikel over online dating en ontving inderdaad leuke en positieve reacties. Mijn enthousiasme was gewekt.

 

Onvoltooide roman
Verreweg de meeste mensen die online artikelen publiceren en bloggen, dromen heimelijk van een toekomst als beroemd auteur. Sommigen hebben een al dan niet voltooide roman in een laatje liggen. Of ze hebben op zijn minst een roman in hun hoofd. Ze moeten hem alleen nog op papier zetten. Zodra de tijd en de gelegenheid daar is.

Ook mijn grote droom was het om een beroemd schrijfster te worden. Ik had immers zoveel te vertellen, en ik kreeg altijd heel hoge cijfers voor mijn opstellen op school, dus schrijven kon ik. En inderdaad, er liggen 160 vellen getypte tekst voor een roman al 20 jaar in een zorgvuldig weggestopte doos. Ik beschrijf er een periode van mijn leven in waarvan mijn kinderen niet hoeven te weten dat ik dat allemaal heb gedaan en beleefd. Laat staan mijn werkgever, mijn collega’s, mijn buren. Misschien dat ik er binnenkort eindelijk weer eens induik en er toch een afgerond verhaal van maak, geschikt voor publicatie, in de 3e persoon geschreven, om meer afstand te creëren tussen hoofdpersoon en auteur. Het moet fictie worden, geen verslag.

Bescheidenheid
Maar ik dwaal af. ‘Wat heb ik geleerd op XEAD’ was mijn opening. Ik heb bescheidenheid geleerd. Jazeker. In het begin las ik heel veel artikelen op XEAD. En was verbijsterd over het gebrek aan niveau van veel mensen die zich ‘schrijvers’ noemden. Gebrek aan niveau in zowel inhoud als vorm. Ten hemel schreiende stukken vol spelfouten en grammaticale fouten die kop noch staart hadden, waarbij volstrekt onduidelijk was waar de ‘schrijver’ naartoe wilde. Nog verbaasder was ik over de volkomen kritiekloze reacties die deze - in mijn ogen waardeloze - schrijfsels trokken.

Maar… er was ook een select gezelschap van schrijvers die hun naam eer aandeden. De meeste zijn er nog steeds trouwens en vormen gezamenlijk de meest actieve groep op XEAD, een ‘kliekje’ zoals het af en toe afgunstig klinkt in de XEAD-gelederen. Zelf was ik vooral heel erg fan van Azijnpisser, die helaas niet meer zo vaak te zien en te horen is. Ik heb onveranderlijk positieve en enthousiaste commentaren gegeven op zijn hersenspinsels. Zo geestig, zo origineel, zo raak beschreven. Alleen die interpunctie hè, of liever gezegd het gebrek daaraan. Als ex-lerares Nederlands kon ik het niet laten om hem daarover te berispen. “Heel goed verhaal”, schreef ik dan hoofdschuddend, “maar denk toch aan je interpunctie, jongen”. Dan kreeg ik een snauw terug. Het kwam erop neer dat hij het expres deed, het was zijn stijl van schrijven. Hij weigerde het keurslijf van de punten en de komma’s. Misschien had hij wel gelijk want zijn stukken zonder interpunctie werden door iedereen, maar dan ook iedereen, hogelijk gewaardeerd.

Ook een Verbijsterend62 probeerde paal en perk te stellen aan de slordige grammatica en spelling van veel ‘schrijvers’. Ik was het in eerste instantie met haar eens, maar ontdekte geleidelijk dat het in sommige gevallen toch echt de moeite waard was om door al die fouten en slordigheden heen te kijken. Net als er weer andere schrijvers waren die buitengewoon correct Nederlands schreven en toch dodelijk saai en onorigineel waren. Correcte teksten zonder kraak noch smaak, niet om door te komen. Je onthield ze niet, ze maakten hoegenaamd geen indruk. En ik bedacht me dat het waarschijnlijk maar goed was dat veel grote schrijvers een goede redacteur hadden die hun manuscript fatsoeneerde alvorens het gepubliceerd werd.

Om op ‘bescheidenheid’ terug te komen. Ik vroeg me dus af hoe het kwam dat sommige slordige schrijfsels zo ontzettend veel reacties en duimpjes ontlokten, terwijl mijn eigen schrijfsels – ook al waren ze grammaticaal correct – maar zeer bescheiden de aandacht trokken. En ik kwam tot de ontdekking dat correct schrijven over een op zich interessant onderwerp niet alles is. Het gaat ook om de opbouw van een verhaal, om titels en tussenkopjes die de aandacht trekken en nieuwsgierig maken. Het gaat om spanning opbouwen. Het gaat ook om de layout, de tekst moet er aantrekkelijk uitzien en uitnodigen tot lezen. En je onderwerp moet geschikt zijn voor een groot publiek.

Ik ontdekte niet alleen bescheidenheid maar ook zelfkritiek. Hier op XEAD vroeg ik me voor het eerst af of ik wel echt goed schreef, en of het beter kon. En hoe dan. Een hele gewaarwording, hoor. Blijkbaar was ik tot dan toe nogal arrogant geweest over mijn schrijverskwaliteiten. Niet zo moeilijk natuurlijk, als je niet gelezen en/of beoordeeld wordt door een publiek.

 

Misleidende titels
Mijn eerste artikel ging over cyberdaten en was getiteld ‘Online dating’. Het trok enkele tientallen lezers, niet veel dus als ik anderen op XEAD mocht geloven die honderden of zelfs duizenden lezers trokken. Ik voegde plaatjes toe aan het artikel en veranderde de titel in ‘Daar zakt toch je broek van af’. En zie, toen kreeg ik enkele honderden lezers. Gewoon door de oorspronkelijke tekst wat beter te verpakken.

Op dit moment is het in de mode om op XEAD de aandacht te trekken met misleidende titels. Favoriet zijn titels als ‘ik stop met schrijven’, ‘ik hou ermee op’, ‘ik trek het niet meer hier’. Onwillekeurig gaat iedereen kijken wat er aan de hand is. En gaat iedereen reacties sturen in de trant van ‘hey, je bent geweldig, we willen je hier niet missen, blijf toch’. Of de titel blijkt  helemaal misleidend te zijn omdat de schrijver in kwestie helemaal niet van plan is om te stoppen met schrijven. In dat geval evenzovele reacties maar dan ‘oh, daar had je ons bij de neus’. Dit laatste is meer de stijl van de Story en de Privé, met hun liefdesbaby’s en mislukte huwelijken op de voorpagina die helemaal niets blijken voor te stellen. Mijns inziens af te raden als je niet teveel irritatie wilt opwekken.

Kortom, het is dus de bedoeling dat een titel uitdaagt tot lezen, nieuwsgierig maakt naar de inhoud. En jawel, je kunt met je titel je lezerspubliek best ook op het verkeerde been zetten maar dan met humor. Zoals Doortje die in de huid van een wasknijper of een Neanderthaler kruipt (tricky trouwens, Doortje, om als illustratie een foto van een getinte medemens te gebruiken. Een beschuldiging van racisme is nooit ver weg).

 

Gelezen worden
Natuurlijk komen we hier allemaal vooral om gelezen te worden. Je maakt mij niet wijs dat je hier allemaal artikelen de groep in gooit omdat je vooral geïnteresseerd bent in de schrijfsels van de anderen. Bullshit. In dat geval kun je volstaan met een alias aanmaken en gewoon je favoriete schrijvers volgen. Nee, we willen zelf opgemerkt worden, en gelezen en gewaardeerd worden. Dat is een heel normale menselijke behoefte, hoor. Niets om je voor te schamen. Hier bij XEAD word je als het goed is opgemerkt, gelezen en eventueel gewaardeerd. Doortje heeft hier trouwens een ontzettend geestig stukje over geschreven. Iets met een wetenschappelijk onderzoek dat ze had uitgevoerd met betrekking tot de reacties op XEAD. Moet je lezen! Ja, ik heb het alweer over Doortje. Nu ik er bij stilsta, is zij een beetje de vervangster van Azijnpisser hier. Ietsje minder cynisch maar zeker zo grappig. En dan zeggen ze dat vrouwen geen humor hebben, pfff. Maar goed, Doortje brengt de reacties onder in een aantal categorieën, waaronder mensen die het artikel helemaal niet gelezen hebben, en mensen die het artikel maar half gelezen hebben en aan wie de essentie dus is ontgaan. En inderdaad, het is opvallend hoeveel nietszeggende en/of misplaatste reacties er onder artikelen worden gezet. Volgens mij zijn dat vooral mensen die op deze manier onder de aandacht gebracht hopen te worden. Ze geven een willekeurige reactie bij een veelgelezen en veelgeprezen schrijver, en hopen dan dat anderen op hun eigen profiel gaan klikken.

 

Tweemaal vrouwelijk orgasme
Is dat een kopje dat de nieuwsgierigheid wekt? Ja toch, niet dan! We zullen zien wat het voor dit artikel gaat doen. Er zijn nog wat voor mij onduidelijke redenen waarom het ene artikel veel gelezen wordt en de andere heel weinig. Neem mijn twee artikelen over het vrouwelijk orgasme. Het vrouwelijk orgasme is geen mysterie, deel 1, is tot nu toe gelezen door 207 mensen. Het vervolg echter, getiteld Het vrouwelijk orgasme, deel 2, trok maar liefst 1.842 lezers. Nu vraag ik je, hoe komt dat? Heeft iemand deel 2 op zijn of haar site gezet of zo? Wel jammer want deel 1 en 2 vormen toch echt één geheel, vooral voor mannen die er iets van op willen steken . Het aanzienlijke verschil kan hem in elk geval niet zitten in de tekst, de opbouw, de lay out etc., want die komen ongeveer overeen.

 

Conclusie
Een tussenkopje mag geen samenvatting zijn van de tekst eronder. Het moet een indicatie geven van de teneur van de tekst. ‘Conclusie’ mag hier dus eigenlijk niet staan. Maar wat is eigenlijk mijn conclusie? Wel, ik heb geleerd dat er schrijvers zijn en redacteuren. Dat ik waarschijnlijk meer een redacteur dan een schrijver ben maar voorlopig geef ik mijn heimelijke droom nog niet op. Ook concludeer ik dat XEAD voor al die wannabe auteurs waardevoller zou zijn indien we allemaal veel eerlijker en oprechter onze opbouwende kritiek zouden geven aan onze mede-schrijvers. Nu durven we hooguit iets op te merken in een PB, terwijl kritiek in de openbare reacties ook andere lezers weer zou kunnen helpen in de groei en ontwikkeling naar volwaardiger auteurschap. Ik pleit dus voor meer ongezouten kritiek, vooral op de vorm overigens en niet zozeer op de inhoud. Want de inhoud is subjectief en ligt ook vaak gevoeliger. Met andere woorden, je kwetst iemand sneller met kritiek op de inhoud. Maar kritiek op de vorm? Daar kunnen we alleen maar van leren en beter van worden. En dus tegelijkertijd de kwaliteit van XEAD als website verbeteren. Zelfregulerend zeg maar. Persoonlijk vind ik het fantastisch dat Tim het aandurft om artikelen zonder censuur te plaatsen. Hij laat het over aan de schrijvers om eventueel plagiaat of aanstootgevende teksten te signaleren. Dat is goed, vind ik, want dat geeft ons allen een gedeelde verantwoordelijkheid. Zoals we zeggen ‘de maatschappij, dat zijn wij’, kun je ook zeggen ‘XEAD, dat zijn wij’.

Zo, kom maar op met je kritiek. En alvast bedankt dat je die moeite neemt om mij verder te helpen. Als je wilt, zal ik je met gelijke munt terugbetalen .

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.