We dromen allemaal wel eens, maar soms droom je zo levensecht dat het bijna echt lijkt. Het kan verwerken zijn van wat je op een dag hebt beleeft, maar soms denk ik wel eens dat er in je dromen iemand je van gene zijde kan helpen.

Iedereen droomt wel eens. het kunnen mooie maar ook vervelende nachtmerries zijn. Waarom dromen we eigenlijk? Wanneer je het vreselijk druk hebt gehad op een dag dan kan het zijn dat je snachts droomt over waar je die dag mee bezig bent geweest. Wie heeft het niet dat als hij overdag bijvoorbeeld heel intensief een spelletje heeft gedaan daar snachts niet over droomt?

maar het kan ook zijn dat het iets mysterieus met zich meebrengt. Ikzelf ben altijd een beetje huiverig om te zeggen dat het ook wel eens iets anders kan betekenen, maar toch heb ik wel eens een ervaring gehad waardoor ik anders ben gaan denken.

Ik had altijd een hele hechte band met mijn oma. Ik was het oudste kleinkind en ze was stapel op mij en ik op haar. Ze was een echte knuffeloma. Ik schonk ook haar haar eerste achterkleinkind, wat ze gewldig vond. Altijd nam ze het voor me op, niemand kon ook maar een kwaad woord over me zeggen.

Toen werd ze ziek, ze had een beroerte gehad en kon niet meer praten. Het begrip van de mensen om haar heen was niet wat ik haar had gegunt. Ze kreeg nog een beroerte en belandde in het ziekenhuis. Toen ik bij haar op bezoek was zat ze te lezen. Ze vond het fijn dat ik er was. Ze liet me het schriftje zien waar iedereen in schreef, de verpleging en het bezoek wat bij haar was geweest. Ook daar schreef ik nog een paar regeltjes in.

Toen kwam er iemand van de fysiotherapie (tijdens het bezoekuur) om haar te halen voor de oefeningen. Ze vond dat duidelijk niet leuk, maar kon er niets tegenin brengen. Ik zei nog: Doe je best he oma. Ze keek me met grote verwijtende ogen aan, terwijl de fysiotherapeut haar meenam.

De volgende dag kreeg ik te horen dat ze was gestorven tijdens de verzorging smorgens.

Ik was ontroostbaar, bleef huilen als er ook maar over haar gesproken werd, en toen mij werd gevraagd om op haar begrafenis iets te zeggen heb ik daarvoor bedankt, ik wist dat ik dat niet zou kunnen. Een nichtje van mij nam die taak op zich.

Het bleef maar doorgaan, mijn verdriet over het verlies van mijn oma. Tot ik een keer haar in mijn droom bij mij zag komen, en ze tegen me zei: Nu ophouden!

Daarna was het over, natuurlijk was ik nog wel verdrietig, maar niet meer zo vreselijk emotioneel en hoefde ik niet steeds te huilen als ik aan haar dacht. Er was een soort van rust over me gekomen.

Was ze het echt? Of was het maar gewoon een droom?
Het is in elk geval wel ergens goed voor geweest!

Word fan

Laat een reactie achter

-0

Ben schreef op 19 Mar 2010 om 17:18

Je hebt maar geboft met zo'n Oma en andersom. En er zijn er meer die paranormaal begaafd zijn. Sommigen doen het af als een droom,maar er zijn er ook, zoals jij, die er iets mee doen. Vroeger gooiden ze zulke mensen op de brandstapel; ze werden aangezien voor heks. In de bijbel kun je ook lezen dat er dromen waren. En Derek Ogilvie dan. Een goed weekeinde.

-0

Marielle schreef op 20 Mar 2010 om 01:07

Denk dat het een stuk rouwverwerking was. No offence... Vind het iig erg naar voor je. Ben blij dat je nu beter met je verdriet kunt omgaan.

-0

jappine schreef op 20 Mar 2010 om 12:17

Fijn dat je zo met je oma hebt kunnen omgaan. En dat van in die droom...... ook ik heb zo'n ervaring.

-0

Kokomo schreef op 10 Apr 2010 om 01:48

Ik vraag me af of dromen wel uitgelegd of begrepen moeten worden. Ik denk dat het een manier is om de gebeurtenissen van alledag te verwerken. Het fascineerd me wel, alhoewel ik me niet meer kan herinneren wanneer ik voor het laatst gedroomd heb. Er word gezegd dat de mens gemiddeld 7 keer per nacht drooomt. Ik herinner me dus al vele jaren geen enkele meer. Misschien werken ze dan het best.

-0

Tinkerruiter schreef op 26 May 2010 om 21:31

Dromen kan heel vervelend zijn, soms zit je een half jaar vast aan dezelfde nachtmerrie

-0

Ulla schreef op 16 Jul 2010 om 21:56

Het was echt. Banden verbreken niet door de dood. Als je beseft dat alleen het lichaam sterft maar niet je energie. Ik had ook zo een oma, en het voelt niet alsof ze dood is. Ze heeft mij ( toen ze al dood was) gesteund tijdens een zeer verdrietig verlies.

-0

annemarie-korstanje schreef op 07 Nov 2010 om 17:22

Het heeft lang geduurd van dezelfde nachtmerrie af te komen gedurende 25 jaar. Interessant artikel.

-0

forever2009 schreef op 06 Feb 2011 om 00:14

ik heb een vaak vanaf kind af aan al de droom dat de brug open gaat en ik er aan hang en wat er uiteindelijk gebeurt weet ik niet dan schrik ik wakker

-0

Erika schreef op 31 Mar 2011 om 23:25

Je lijkt me een heel gevoelige persoon. Volgens mij voelde je aan dat je oma ging sterven, op het moment dat de verpleger haar mee nam. Soms kan je dat echt voelen! Ik voelde dat ook toen ik mij oom in het ziekenhuis ging bezoeken, enkele jaren geleden. Ik voelde dat hij die dag ging sterven. Die avonds belde mijn tant dat onze oom gestorven was. Als je een goede band hebt met iemand, voel je soms dingen die je niet kan verklaren. Je hoeft het ook niet altijd te kunnen verklaren.

-0

agnes schreef op 13 Apr 2011 om 14:33

ik was 9 jaar toen mijn opa overleed. Mijn moeder heeft ons verteld dat alles goed was. Mijn kleine hersentjes accepteerde niet dat hij nooit meer terug zou komen en toen ging ik dromen over opa en ik in een hele mooie tuin. Maar elke keer moesten we weer afscheid nemen. Hij verdween in een glazen buis. Dat is heel lang doorgegaan, we wandelde in die mooie tuin, we spraken met elkaar en hij vertrok weer. Net zo lang tot ik er ook vrede mee had en echt afscheid kon nemen. Alles was inderdaad goed! Ik heb nooit meer zo over opa gedroomd en ik geloof dat hij mij naar die acceptatie heeft geleid. Later las ik in een boek over doodservaringen dat iemand in de tuin had gelopen waar ik met opa liep, ik herkende het meteen. Voor mij nog een bewijs, voor mij is de tuin van God.