Vorige week bezocht ik mijn vriendin die in een andere stad woont om samen te gaan lunchen. Ik was enorm op tijd en kon nog even mijn spullen bij elkaar zoeken voor ik naar de bushalte liep.

Bij de bushalte

Ik kwam bij de bushalte.., waar nog een andere man gekleed in zwart met een laptop tas, een tiener die haar vriendin van de laatste roddels op de hoogte hield en een jonge dame van ongeveer mijn leeftijd, begin dertig, met twee kleine kinderen, ik schatte zo’n vier en zes jaar oud.

De bus liet langer op zich wachten dan het schema had aangegeven, maar ik had alle tijd en hield mijzelf op de hoogte van het nieuws op mijn smartphone. De jonge moeder had het iets minder makkelijk, met haar kinderen in het gereel te houden. De twee waren het wachten duidelijk beu, de oudste doodde de tijd door zijn kleine broertje te pesten door de takelwagen van zijn kleine broertje af te pakken en geen oog meer had voor zijn eigen brandweer auto De kleine uitte zijn verdriet door een hartverscheurend huilen, de moeder probeerde de kinderen duidelijk te maken dat ze moesten delen en lief te zijn tegen elkaar. Ondertussen hadden zich nog een paar mensen bij de halte verzameld, die het tafereeltje met gemengde gevoelens bekeken.

Ruzie in de bus

Ondertussen kwam de bus aangereden, en de jonge moeder spoorde de kinderen aan zich netjes te gedragen omdat de buschauffeur anders misschien boos zou kunnen worden. Die jongetjes gehoorzaamde en zeiden de buschauffeur netjes gedag toen ze instapte.

De bus vertrok en langs de ramen trokken eerst huizen en gebouwen en later velden en snelwegen waar allerlei auto’s en bestelbusjes hun bestemming zochten. De kleine kinderen vermaakte zich door de autootjes die ze bij zich hadden te laten botsen. Ze hadden de grootste plezier totdat de ene harder botste met de andere en het plezier sloeg over in een ruzie. Een begon te huilen en de andere begon te klagen, in de chaos viel de blauwgele takelwagen op de grond. Het ontging het drietal totaal. Dus ik stond op om de auto op te pakken en ging door mijn knieen naast het kleinste jongetje.
 

  “wat een mooie takelauto heb jij zeg,” zei ik tegen hem.
Duidelijk verrast door mijn gebaar werd hij stil, en keek mij met zijn betraande oogjes aan.
   “Misschien kan een takelauto niet zo goed botsten, maar wel goed met een brandweerwagen samen werken om andere auto’s te helpen” en ik overhandigde hem zijn wagentje. De grote broer was direct ook stil en keek mij verlegen aan, maar zijn jongere broertje was minder verlegen.
   “thuis heb ik een garage, met een nog veel meer auto’s en een politie auto” zei hij vol trots.
   “wat geweldig!” zei ik tegen hem, en had het vertrouwen van het jongetje helemaal gewonnen. Hij ratelde door over zijn wagens, die allemaal een naam hadden en wat die wel niet allemaal konden.

Die aardige mevrouw

   “Kom jongens wij zijn bijna bij oma, we moeten zo de bus uit” zei de jonge moeder tegen haar kroost en glimlachte naar mij terwijl ze haar kinderen aanspoorde om op te staan.

   “zeg gedag tegen die aardige mevrouw.”
Het jongste mannetje zei: “Dag mevrouw!” de oudere broer mompelde iets.
Ik glimlachte naar ze, maar van binnen dacht ik, “mevrouw??” Ik had mijzelf nooit als een mevrouw omschreven, niet echt meer een meisje, maar een mevrouw, daar was ik toch veel te jong voor? Ja, die dame de bibliotheek was een mevrouw, altijd netjes gekleed op hakken en met een broche van altijd een ander dier op haar jasje.
Aangekomen in de stad bij mijn vriendin, vonden we een gezellig tentje om te lunchen en vertelde ik haar, onder een het genot van een wijntje voor de schrik  over mijn nieuwe titel.

Dit verhaal is fictief, behalve de schrik toen ik voor het eerst mevrouw werd genoemd....

Reageren?